Οι Μαρινόπουλοι που γνώρισα

Το 1981 εργάσθηκα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στη ΕΤΑΒΗΚ ΑΕ που ήταν το κέλυφος-ομπρέλα πάνω από την ΝΙΚΗ ΑΕ (το νομικό πρόσωπο των Prisunic Μαρινόπουλος) και κάποιων άλλων μονάδων όπως το Συσκευαστήριο, η Κεντρική αποθήκη των Σπάτων κ.α. Άμεσος προϊστάμενός μου ήταν ο αείμνηστος Γιάννης Μαρινόπουλος τον οποίο οι εργαζόμενοι μεταξύ μας τον αποκαλούσαμε χαϊδευτικά "Μπάρμπα Γιάννη", ενώ τον δίδυμο αδελφό του που έτρεχε την ΦΑΜΑΡ ΑΕ "Κύριο Δημητράκη". Για τον Μπάρμπα Γιάννη, με τον οποίο είχα σχεδόν καθημερινή συνεργασία, 45 χρόνια αργότερα δεν βρίσκω αρκετά κοσμητικά επίθετα για να του πλέξω τώρα ένα εγκώμιο. Θα αρκεστώ στο ν' αναφέρω ότι στα 40+ χρόνια επαγγελματικής μου δραστηριότητας δεν εξετίμησα άλλο πρόσωπο περισσότερο από αυτόν για το ήθος , την επιχειρηματική ικανότητα, την οξυδέρκεια, την συμπεριφορά /διαχείριση του προσωπικού -το οποίο ορκίζονταν στο όνομά του- το χιούμορ και την συμπεριφορά ΚΥΡΙΟΥ όπως την είχα μάθει από τον πατέρα μου και έχει εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες.

Την εποχή εκείνη ευρίσκετο σε εξέλιξη η εισαγωγή στην διευθυντική κλίμακα της νεότερης γενιάς Μαρινοπουλαίων, απαρτίζόμενη από δύο ξαδέρφια τον Πάνο Ι. Μαρινόπουλο και τον Λεωνίδα Δ. Μαρινόπουλο.. Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στην ΦΑΜΑΡ, καθ' όσον τα δύο δίδυμα αδέλφια είχαν αποκτήσει από δύο γιους και μία κόρη ο καθένας.

Στην συνέχεια θα περιγράψω ένα γεγονός χωρίς κανένα αξιολογικό σχόλιο γιατί το κεντρικό πρόσωπο δεν ευρίσκεται πλέον στη ζωή και τιμώ τον κανόνα της "δικαίωσης του νεκρού".

Μετά από επίπονη σκέψη αποφάσισα να παραιτηθώ και να βρω άλλη δουλειά με σημαντική μείωση μισθού. Ο μοναδικός λόγος: Ο Μπάρμπα Γιάννης, με τον οποίο είχα άριστες σχέσεις, ήταν την εποχή εκείνη 62 χρονών. Εγώ ήμουν 30 χρόνια νεότερος. Ήταν αναπόφευκτο ότι θα παρέδιδε τα ινία της εταιρείας το πολύ μετά από 15 χρόνια, όταν εγώ θα πλησίαζα τα 50. Τότε, θα είχα πρόβλημα "συμβατότητας" με την νέα διοίκηση και όσο εύκολο μου ήταν να βρω δουλεία στα 32 τόσο δύσκολο θα ήταν τότε. Βέβαια, όταν του ανακοίνωσα την απόφασή μου δεν του τα είπα έτσι όπως τα γράφω τώρα, προφανώς για να μην τον στεναχωρήσω. Αλλά είπαμε, ήταν εξαιρετικά έξυπνος και όταν μ' ερώτησε: "Πόσα σου δίνω;" και του απάντησα ότι "Δεν είναι θέμα χρημάτων γιατί εκεί που πάω θα παίρνω λιγότερα", κατάλαβε και δεν επέμεινε.

Φωτοβολταικά του Ορμούζ

 

Περιμένοντας τις τεχνικές λεπτομέρειες του Νόμου για τα πολυδιαφημιζόμενα φωτοβολταικά μπαλκονιού.

Να δούμε τι "τρικλοποδιές" θα σκαρφιστούν πάλι για να αποθαρρύνουν τον μικρό οικιακό αυτοκαναλωτή από το να βάλει έστω και δύο Φ/Β πάνελς στο μπαλκόνι του. 

Επί χρόνια, για να εγκατασταθούν Φ/Β σε πολυκατοικία απαιτείτο συναίνεση του 100% των ιδιοκτησιών ακόμη και σε χώρους στους οποίους υφίσταται δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης. Τώρα, ύστερα από πίεση της Κομισιόν, αυτό αλλάζει, αν πρόκειται να εξυπηρετηθούν δύο (2) ιδιοκτησίες που διαθέτουν πλειοψηφία στη ΓΣ (50%+). 

Για το φυσικό αέριο καμία δέσμευση. Laissez-faire. O κανονισμός πολυκατοικίας και η συμμετοχή στην κεντρική εγκατάσταση θέρμανσης στα αζήτητα. 

Αμ η παπάτζα ότι δεν αντέχει το ηλ. δίκτυο; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αποπροσανατολιστικό ψέμα από αυτό, όταν γενικευόμενο περιλαμβάνει τον πυκνοδομημένο αστικό ιστό των πόλεων. Μπορεί να ισχύει για την Κωπαΐδα ή τις νότιες πλαγιές των Αγράφων, αλλά όχι για την 6όροφη πολυκατοικία στην Κυψέλη που χτίστηκε σε οικόπεδο 250 τμ με συντελεστή κάλυψης 70% και δύο εσοχές (ρετιρέ). Αν από την επιφάνεια της ταράτσας αφαιρεθεί η απόληξη του κλιμακοστασίου, κάποιοι υφιστάμενοι ηλιακοί θερμοσίφωνες και αφεθούν στοιχειώδεις διάδρομοι προσπέλασης στα πάνελς, η μεγίστη Φ/Β παραγωγή θα παραμείνει μέσα στην ίδια την  πολυκατοικία γιατί από κάτω υπάρχουν τυπικά 10-12 διαμερίσματα το ηλ. φορτίο  βάσης των οποίων αθροιζόμενο την υπερκαλύπτει. 

Βέβαια, οι πάροχοι και ο ΔΕΔΔΗΕ θα χάσουν έσοδα, αλλά αυτοί είναι "υπεράνω χρημάτων" (σαρκασμός). Το μόνο που τους "νοιάζει" είναι η ευστάθεια του δικτύου (η οποία ειρήσθω εν παρόδω θα βελτιωθεί) και η ισχύς βραχυκυκλώσεως (ώδινεν όρος και έτεκεν μυν). Τι να κάνουν όμως και αυτοί, κάποια δικαιολογία πρέπει να ψελλίσουν για να μην κινδυνέψει το "άρμεγμα" των ιθαγενών. 

Να ανάψουν όμως κερί στον Άγιο Γεώργιο τον στρατηλάτη ν' ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, γιατί αν το παρακάνουν στο άρμεγμα η γελάδα μπορει να δυστροπίσει!

Προταση σχετική με φωτοβολταικά μπαλκονιού (Balkonkraftwerk) - Σχόλιο σε Δημόσια Διαβούλευση Νόμου

 

Σχόλιο επί του Κεφαλαίου Β΄ "Ρυθμίσεις για την Αγορά Ενέργειας και την Εξοικονόμηση Ενέργειας" (άρθρα 52–65)

 Ως πολίτης που παρακολουθεί την εξέλιξη της ευρωπαϊκής νομοθεσίας στον τομέα της ενεργειακής μετάβασης, επισημαίνω ένα σημαντικό κενό που παραμένει αναντιμετώπιστο στο παρόν νομοσχέδιο.

Απουσία ρύθμισης για τον μικρό οικιακό αυτοκαταναλωτή χωρίς (ή με ελάχιστη) έγχυση στο δίκτυο

Το Κεφάλαιο Β΄ ρυθμίζει εκτενώς τη συμμετοχή Ενεργειακών Κοινοτήτων, μεγάλων αποθηκευτών και βιομηχανικών καταναλωτών στην αγορά ενέργειας. Ωστόσο, δεν περιλαμβάνει καμία διάταξη για την κατηγορία των "μικρών οικιακών αυτοκαταναλωτών",  φυσικών προσώπων που επιθυμούν να εγκαταστήσουν πολύ μικρής ισχύος φωτοβολταϊκό σύστημα (π.χ. έως 800Wp–2kWp) σε μπαλκόνι, βεράντα ή τοίχο κτιρίου, κυρίως για ιδία κατανάλωση, χωρίς ή με αμελητέα έγχυση στο δίκτυο.

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο και τα παραδείγματα άλλων κρατών-μελών

Η Οδηγία (ΕΕ) 2018/2001 (RED II), και η αναθεώρησή της με την Οδηγία (ΕΕ) 2023/2413 (RED III) - την οποία το παρόν νομοσχέδιο εν μέρει ενσωματώνει - κατοχυρώνουν ρητά το δικαίωμα κάθε καταναλωτή να καταστεί αυτοκαταναλωτής, με απλουστευμένες διαδικασίες ανάλογες της κλίμακας της εγκατάστασης.

Στη Γερμανία, από το 2023, εγκαταστάσεις έως 800W "Balkonkraftwerk" συνδέονται με απλή δήλωση στον διαχειριστή δικτύου, χωρίς σύμβαση σύνδεσης, χωρίς αδειοδότηση και χωρίς αντικατάσταση ή πρόσθετο μετρητή. Αντίστοιχα, απλοποιημένα καθεστώτα ισχύουν στην Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο και Γαλλία. Σε πολλές χώρες ο αριθμός τέτοιων εγκαταστάσεων ανέρχεται ήδη σε εκατοντάδες χιλιάδες.

Πρόταση

Παρακαλώ να εξεταστεί η ενσωμάτωση στο παρόν νομοσχέδιο - ή η ανάληψη δέσμευσης για άμεση ξεχωριστή νομοθετική πρωτοβουλία - διατάξεων που να προβλέπουν:

1. Ορισμό κατηγορίας "μικροεγκατάστασης αυτοκατανάλωσης" για συστήματα ισχύος έως 2kWp συνδεδεμένα στην οικιακή εγκατάσταση του καταναλωτή χωρίς την απαίτηση νέας ΥΔΕ (σύνδεση σε υφιστάμενο ρευματοδότη).

2. Απλοποιημένη ή μηδενική αδειοδοτική διαδικασία — δήλωση και όχι αίτηση σύνδεσης με σύμβαση.

3. Ρητή νομική κάλυψη για εγκατάσταση σε μισθωμένα ακίνητα και διαμερίσματα πολυκατοικιών, όπου η φορητότητα του συστήματος αποτελεί κίνητρο για τους ενοικιαστές.

4. Σαφή εξαίρεση από τις χρεώσεις ΥΚΩ και από υποχρεώσεις συμμετοχής στην αγορά ενέργειας για την κατηγορία αυτή.

Η απουσία τέτοιου πλαισίου καθιστά την Ελλάδα από τις λίγες χώρες της ΕΕ που δεν έχουν αξιοποιήσει ένα απλό, οικονομικά προσιτό και κοινωνικά δίκαιο εργαλείο ενεργειακής μετάβασης, το οποίο ΔΕΝ επιβαρύνει το δίκτυο και ΔΕΝ απαιτεί δημόσια χρηματοδότηση.

Στην Μ. Βρετανία ανακοινώθηκε ότι θα νομοθετήσουν επειγόντως επ' αυτού σε μια κίνηση για την αντιστάθμιση της αύξησης της τιμής ενεργείας λόγω των εχθροπραξιών και των εξ αυτών (κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ) αυξήσεων στο κόστος προμηθείας ορυκτών καυσίμων.

Ευχαριστώ για τη δυνατότητα συμμετοχής στη διαβούλευση.

Θρεψίνη

 

Θρεψίνη

Ένα ελληνικό βιομηχανικό παραμύθι

Η ιδέα γεννήθηκε από έναν Μικρασιάτη πρόσφυγα του 1922, τον Γιώργο Μιχαηλίδη, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του δραστηριοποιούνταν στην εμπορία και βιομηχανία σταφίδας στον Πειραιά, υπό την επωνυμία Αδελφοί Α. & Γ. Μιχαηλίδου.

Η πρώτη ύλη

Ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ) κάθε φθινόπωρο, με την έλευση της νέας σοδειάς, διέθετε σε εξευτελιστικές τιμές — ως ζωοτροφή — τα παλαιά αποθέματά του. Η σταφίδα αυτή, αποθηκευμένη χωρίς ψύξη καθ’ όλο το καλοκαίρι, ήταν γεμάτη σκουλήκια και ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση. Ο Μιχαηλίδης είδε σε αυτή την απαξιωμένη πρώτη ύλη μια ευκαιρία.

Η παραγωγική διαδικασία

Η σταφίδα τοποθετούνταν σε μεγάλες τσιμεντένιες δεξαμενές που γέμιζαν με νερό. Μέσω όσμωσης, τα σάκχαρα περνούσαν στο υγρό σχηματίζοντας γλεύκος, ενώ τα σκουλήκια επέπλεαν στην επιφάνεια. Το υγρό αφαιρούνταν, και τα στερεά κατάλοιπα φτυαρίζονταν μέσω ειδικής ανθρωποθυρίδας στο ύψος του πυθμένα κάθε δεξαμενής — οι οποίες είχαν εσωτερικές κλίσεις που οδηγούσαν προς αυτήν, διευκολύνοντας την αποκομιδή και το καθάρισμα με εσωτερικό πλύσιμο.

Κρίσιμη παράμετρος καθ’ όλη τη διάρκεια της όσμωσης — που διαρκούσε αρκετές ημέρες — ήταν η συνεχής παροχή διοξειδίου του θείου (SO₂) στις δεξαμενές. Το αέριο αυτό — γνωστό από τη χρήση του στην οινοποιεία ως συντηρητικό — διαλυόμενο στο νερό σχηματίζει θειώδες οξύ — ένα ασθενές οξύ, άσχετο με το ισχυρό θειικό οξύ. Ο διπλός ρόλος του ήταν καθοριστικός: εξολόθρευε τους μικροοργανισμούς (συμπεριλαμβανομένων των σκουληκιών) και, εξίσου σημαντικό, εμπόδιζε την αλκοολική ζύμωση των σακχάρων. Χωρίς αυτή την παρέμβαση, το προϊόν της διαδικασίας δεν θα ήταν Θρεψίνη, αλλά οινόπνευμα (πχ βιομηχανία ΒΕΣΟ στην οδό Πειραιώς). Παράλληλα, ο χημικός παρακολουθούσε την πρόοδο της εκχύλισης με διαθλασίμετρο — οπτικό όργανο που συσχετίζει τον δείκτη διαθλάσεως του υγρού με την περιεκτικότητά του σε σάκχαρα. Όταν διαπίστωνε ότι η περιεκτικότητα είχε ολοκληρώσει την αυξητική της πορεία, έδινε εντολή για την άντληση του γλεύκους.

Το γλεύκος στη συνέχεια συμπυκνωνόταν σε χάλκινα/ορειχάλκινα vacuum υπό κενό. Το κενό επέτρεπε τον βρασμό σε χαμηλή θερμοκρασία — 40-50°C — με θέρμανση δια ατμού χαμηλής πίεσης που διερχόταν από εναλλάκτη θερμότητας, γνωστό στη μαστορική διάλεκτο σαν «σερπαντίνα». Από ένα γυάλινο παραθυράκι στο τοίχωμα — σαν μικρό φινιστρίνι πλοίου — μπορούσε κανείς να παρακολουθεί τον κοχλασμό του γλεύκους, το οποίο έβραζε σε τόσο χαμηλή θερμοκρασία ώστε το τοίχωμα του vacuum δεν έκαιγε στο άγγιγμα. Έτσι επιτυγχανόταν η εξάτμιση του νερού χωρίς να καταστρέφονται τα χαρακτηριστικά του προϊόντος. Το αποτέλεσμα ήταν ένα συμπυκνωμένο γλεύκος με υφή σαν πηκτό πετιμέζι ή μουσταλευριά πριν κρυώσει — αυτό που ονομάστηκε επίσημα «συμπεπυκνωμένο γλεύκος» και εμπορικά Θρεψίνη.

Στο ίδιο εργοστάσιο παρασκευάζονταν και μαρμελάδες, για τις οποίες τα vacuum ήταν εξίσου απαραίτητα διότι η επεξεργασία σε χαμηλή θερμοκρασία διατηρούσε ζωντανό το χρώμα του φρούτου — ιδιαίτερα ευαίσθητη σε αυτό η μαρμελάδα βερίκοκο.

Το προϊόν είχε μια αξιοσημείωτη ιδιότητα: αν σε νεοπαραχθέν γλεύκος προστίθετο ένας κύβος Θρεψίνης, το μείγμα σταδιακά στερεοποιούνταν — λειτουργώντας ως φυσικός εκκινητής πήξης, ανάλογα με τον ρόλο της πυτιάς που μετατρέπει το γάλα σε γιαούρτι.

Η συσκευασία

Το προϊόν κυκλοφορούσε σε δύο εκδοχές:

•         Χάρτινη σακούλα (οικονομική): διπλό χαρτί με αδιάβροχο εσωτερικό στρώμα τύπου λαδόκολλας και εξωτερικό χαρτί ιλουστρασιόν για εκτύπωση. Η κατανάλωση απαιτούσε κόψιμο σε φέτες με μαχαίρι.

•         Μεταλλικό κουτί (ακριβότερη εκδοχή όπως στην αρχική εικόνα): επέτρεπε εύκολη λήψη με κουτάλι, ανάλογα με την επιθυμητή ποσότητα.

Η πλήρωση γινόταν με ογκομετρικό μηχάνημα, η τοποθέτηση των σακουλών σε καλούπια και το κλείσιμό τους χειρονακτικά. Τα γεμάτα πακέτα παρέμεναν σε τροχήλατα ερμάρια μέχρι τη στερεοποίηση του περιεχομένου.

Ο χημικός και η «Μετουσίωση»

Η Θρεψίνη ήταν από τις πρώτες βιομηχανίες του Πειραιά που απασχολούσε πτυχιούχο χημικό. Κάποιοι οινοποιοί, κυρίως μικροί οικιακοί παραγωγοί, χρησιμοποιούσαν Θρεψίνη για να ενισχύσουν την αλκοολική ζύμωση όταν οι μούστοι ήταν φτωχοί σε σάκχαρα — πρακτική ρητά απαγορευμένη λόγω φορολογίας οινοπνεύματος.

Ο χημικός ήταν υπεύθυνος να προσθέτει στις δεξαμενές παραγωγής έναν χημικό ιχνηλάτη, τη φαινολοφθαλεϊνη — ουσία ανιχνεύσιμη σε συγκεντρώσεις μερών στο εκατομμύριο (ppm). Ολίγες σταγόνες σε μια δεξαμενή διαστάσεων 2,5×2,5×5 μέτρων αρκούσαν ώστε να μπορεί να ανιχνευθεί η χρήση ακόμη και ενός πακέτου Θρεψίνης σε οινοποιήσεις μεγάλων ποσοτήτων κρασιού. Η διαδικασία αυτή λεγόταν «Μετουσίωση» και εποπτευόταν από το Γενικό Χημείο του Κράτους.

Η διαφήμιση

Το αρχικό οπτικό σήμα της Θρεψίνης ήταν ένα ρεαλιστικό, φωτογραφικό πορτρέτο παιδιού — σκούρα μαλλιά, σοβαρό βλέμμα, μεσογειακή αισθητική.(κάτω εικόνα)

Μεταγενέστερα, ο Γιώργος Μιχαηλίδης ανέθεσε την ανανέωση της εικόνας στον φίλο του Τάκη Θεοφιλόπουλο, ιδρυτή της διαφημιστικής εταιρείας Αλέκτωρ (ιδρ. 1947) — από τις πρώτες επαγγελματικές διαφημιστικές εταιρείες στην Ελλάδα, με σπουδές στις ΗΠΑ. Η Θρεψίνη υπήρξε από τους πρώτους «λογαριασμούς» της Αλέκτωρ. Το νέο λογότυπο απεικόνιζε ένα χαμογελαστό, εξωστρεφές παιδί με αμερικανική αισθητική — αντανακλώντας τη μεταπολεμική επιρροή της αμερικανικής διαφήμισης στην Ελλάδα (αρχική εικόνα).

H Κοινωνική διάσταση

Στη λαϊκή μνήμη, η Θρεψίνη ήταν η «μαρμελάδα του λαού» — φθηνή, θρεπτική, προσιτή. Μαζί με το Βιταμ (το «βούτυρο του λαού»), αποτελούσε βασικό στοιχείο της λαϊκής διατροφής στα δύσκολα χρόνια πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπως γλαφυρά αποτυπώθηκε από τον Θανάση Βέγγο σε ταινία του, αναπολώντας περασμένες εποχές, με την ατάκα «Βιτάμ και Θρεψίνη».

Κείμενο βασισμένο σε προφορικές μαρτυρίες οικογένειας Μιχαηλίδου

Η σύνταξη του παρόντος έγινε με την βοήθεια του Claude.ai