Οι Μαρινόπουλοι που γνώρισα

Το 1981 εργάσθηκα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στη ΕΤΑΒΗΚ ΑΕ που ήταν το κέλυφος-ομπρέλα πάνω από την ΝΙΚΗ ΑΕ (το νομικό πρόσωπο των Prisunic Μαρινόπουλος) και κάποιων άλλων μονάδων όπως το Συσκευαστήριο, η Κεντρική αποθήκη των Σπάτων κ.α. Άμεσος προϊστάμενός μου ήταν ο αείμνηστος Γιάννης Μαρινόπουλος τον οποίο οι εργαζόμενοι μεταξύ μας τον αποκαλούσαμε χαϊδευτικά "Μπάρμπα Γιάννη", ενώ τον δίδυμο αδελφό του που έτρεχε την ΦΑΜΑΡ ΑΕ "Κύριο Δημητράκη". Για τον Μπάρμπα Γιάννη, με τον οποίο είχα σχεδόν καθημερινή συνεργασία, 45 χρόνια αργότερα δεν βρίσκω αρκετά κοσμητικά επίθετα για να του πλέξω τώρα ένα εγκώμιο. Θα αρκεστώ στο ν' αναφέρω ότι στα 40+ χρόνια επαγγελματικής μου δραστηριότητας δεν εξετίμησα άλλο πρόσωπο περισσότερο από αυτόν για το ήθος , την επιχειρηματική ικανότητα, την οξυδέρκεια, την συμπεριφορά /διαχείριση του προσωπικού -το οποίο ορκίζονταν στο όνομά του- το χιούμορ και την συμπεριφορά ΚΥΡΙΟΥ όπως την είχα μάθει από τον πατέρα μου και έχει εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες.

Την εποχή εκείνη ευρίσκετο σε εξέλιξη η εισαγωγή στην διευθυντική κλίμακα της νεότερης γενιάς Μαρινοπουλαίων, απαρτίζόμενη από δύο ξαδέρφια τον Πάνο Ι. Μαρινόπουλο και τον Λεωνίδα Δ. Μαρινόπουλο.. Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στην ΦΑΜΑΡ, καθ' όσον τα δύο δίδυμα αδέλφια είχαν αποκτήσει από δύο γιους και μία κόρη ο καθένας.

Στην συνέχεια θα περιγράψω ένα γεγονός χωρίς κανένα αξιολογικό σχόλιο γιατί το κεντρικό πρόσωπο δεν ευρίσκεται πλέον στη ζωή και τιμώ τον κανόνα της "δικαίωσης του νεκρού".

Μετά από επίπονη σκέψη αποφάσισα να παραιτηθώ και να βρω άλλη δουλειά με σημαντική μείωση μισθού. Ο μοναδικός λόγος: Ο Μπάρμπα Γιάννης, με τον οποίο είχα άριστες σχέσεις, ήταν την εποχή εκείνη 62 χρονών. Εγώ ήμουν 30 χρόνια νεότερος. Ήταν αναπόφευκτο ότι θα παρέδιδε τα ινία της εταιρείας το πολύ μετά από 15 χρόνια, όταν εγώ θα πλησίαζα τα 50. Τότε, θα είχα πρόβλημα "συμβατότητας" με την νέα διοίκηση και όσο εύκολο μου ήταν να βρω δουλεία στα 32 τόσο δύσκολο θα ήταν τότε. Βέβαια, όταν του ανακοίνωσα την απόφασή μου δεν του τα είπα έτσι όπως τα γράφω τώρα, προφανώς για να μην τον στεναχωρήσω. Αλλά είπαμε, ήταν εξαιρετικά έξυπνος και όταν μ' ερώτησε: "Πόσα σου δίνω;" και του απάντησα ότι "Δεν είναι θέμα χρημάτων γιατί εκεί που πάω θα παίρνω λιγότερα", κατάλαβε και δεν επέμεινε.

Φωτοβολταικά του Ορμούζ

 

Περιμένοντας τις τεχνικές λεπτομέρειες του Νόμου για τα πολυδιαφημιζόμενα φωτοβολταικά μπαλκονιού.

Να δούμε τι "τρικλοποδιές" θα σκαρφιστούν πάλι για να αποθαρρύνουν τον μικρό οικιακό αυτοκαναλωτή από το να βάλει έστω και δύο Φ/Β πάνελς στο μπαλκόνι του. 

Επί χρόνια, για να εγκατασταθούν Φ/Β σε πολυκατοικία απαιτείτο συναίνεση του 100% των ιδιοκτησιών ακόμη και σε χώρους στους οποίους υφίσταται δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης. Τώρα, ύστερα από πίεση της Κομισιόν, αυτό αλλάζει, αν πρόκειται να εξυπηρετηθούν δύο (2) ιδιοκτησίες που διαθέτουν πλειοψηφία στη ΓΣ (50%+). 

Για το φυσικό αέριο καμία δέσμευση. Laissez-faire. O κανονισμός πολυκατοικίας και η συμμετοχή στην κεντρική εγκατάσταση θέρμανσης στα αζήτητα. 

Αμ η παπάτζα ότι δεν αντέχει το ηλ. δίκτυο; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αποπροσανατολιστικό ψέμα από αυτό, όταν γενικευόμενο περιλαμβάνει τον πυκνοδομημένο αστικό ιστό των πόλεων. Μπορεί να ισχύει για την Κωπαΐδα ή τις νότιες πλαγιές των Αγράφων, αλλά όχι για την 6όροφη πολυκατοικία στην Κυψέλη που χτίστηκε σε οικόπεδο 250 τμ με συντελεστή κάλυψης 70% και δύο εσοχές (ρετιρέ). Αν από την επιφάνεια της ταράτσας αφαιρεθεί η απόληξη του κλιμακοστασίου, κάποιοι υφιστάμενοι ηλιακοί θερμοσίφωνες και αφεθούν στοιχειώδεις διάδρομοι προσπέλασης στα πάνελς, η μεγίστη Φ/Β παραγωγή θα παραμείνει μέσα στην ίδια την  πολυκατοικία γιατί από κάτω υπάρχουν τυπικά 10-12 διαμερίσματα το ηλ. φορτίο  βάσης των οποίων αθροιζόμενο την υπερκαλύπτει. 

Βέβαια, οι πάροχοι και ο ΔΕΔΔΗΕ θα χάσουν έσοδα, αλλά αυτοί είναι "υπεράνω χρημάτων" (σαρκασμός). Το μόνο που τους "νοιάζει" είναι η ευστάθεια του δικτύου (η οποία ειρήσθω εν παρόδω θα βελτιωθεί) και η ισχύς βραχυκυκλώσεως (ώδινεν όρος και έτεκεν μυν). Τι να κάνουν όμως και αυτοί, κάποια δικαιολογία πρέπει να ψελλίσουν για να μην κινδυνέψει το "άρμεγμα" των ιθαγενών. 

Να ανάψουν όμως κερί στον Άγιο Γεώργιο τον στρατηλάτη ν' ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, γιατί αν το παρακάνουν στο άρμεγμα η γελάδα μπορει να δυστροπίσει!