Το 1981 εργάσθηκα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στη ΕΤΑΒΗΚ ΑΕ που ήταν το κέλυφος-ομπρέλα πάνω από την ΝΙΚΗ ΑΕ (το νομικό πρόσωπο των Prisunic Μαρινόπουλος) και κάποιων άλλων μονάδων όπως το Συσκευαστήριο, η Κεντρική αποθήκη των Σπάτων κ.α. Άμεσος προϊστάμενός μου ήταν ο αείμνηστος Γιάννης Μαρινόπουλος τον οποίο οι εργαζόμενοι μεταξύ μας τον αποκαλούσαμε χαϊδευτικά "Μπάρμπα Γιάννη", ενώ τον δίδυμο αδελφό του που έτρεχε την ΦΑΜΑΡ ΑΕ "Κύριο Δημητράκη". Για τον Μπάρμπα Γιάννη, με τον οποίο είχα σχεδόν καθημερινή συνεργασία, 45 χρόνια αργότερα δεν βρίσκω αρκετά κοσμητικά επίθετα για να του πλέξω τώρα ένα εγκώμιο. Θα αρκεστώ στο ν' αναφέρω ότι στα 40+ χρόνια επαγγελματικής μου δραστηριότητας δεν εξετίμησα άλλο πρόσωπο περισσότερο από αυτόν για το ήθος , την επιχειρηματική ικανότητα, την οξυδέρκεια, την συμπεριφορά /διαχείριση του προσωπικού -το οποίο ορκίζονταν στο όνομά του- το χιούμορ και την συμπεριφορά ΚΥΡΙΟΥ όπως την είχα μάθει από τον πατέρα μου και έχει εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες.
Την εποχή εκείνη ευρίσκετο σε εξέλιξη η εισαγωγή στην διευθυντική κλίμακα της νεότερης γενιάς Μαρινοπουλαίων, απαρτίζόμενη από δύο ξαδέρφια τον Πάνο Ι. Μαρινόπουλο και τον Λεωνίδα Δ. Μαρινόπουλο.. Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στην ΦΑΜΑΡ, καθ' όσον τα δύο δίδυμα αδέλφια είχαν αποκτήσει από δύο γιους και μία κόρη ο καθένας.
Στην συνέχεια θα περιγράψω ένα γεγονός χωρίς κανένα αξιολογικό σχόλιο γιατί το κεντρικό πρόσωπο δεν ευρίσκεται πλέον στη ζωή και τιμώ τον κανόνα της "δικαίωσης του νεκρού".
Μετά από επίπονη σκέψη αποφάσισα να παραιτηθώ και να βρω άλλη δουλειά με σημαντική μείωση μισθού. Ο μοναδικός λόγος: Ο Μπάρμπα Γιάννης, με τον οποίο είχα άριστες σχέσεις, ήταν την εποχή εκείνη 62 χρονών. Εγώ ήμουν 30 χρόνια νεότερος. Ήταν αναπόφευκτο ότι θα παρέδιδε τα ινία της εταιρείας το πολύ μετά από 15 χρόνια, όταν εγώ θα πλησίαζα τα 50. Τότε, θα είχα πρόβλημα "συμβατότητας" με την νέα διοίκηση και όσο εύκολο μου ήταν να βρω δουλεία στα 32 τόσο δύσκολο θα ήταν τότε. Βέβαια, όταν του ανακοίνωσα την απόφασή μου δεν του τα είπα έτσι όπως τα γράφω τώρα, προφανώς για να μην τον στεναχωρήσω. Αλλά είπαμε, ήταν εξαιρετικά έξυπνος και όταν μ' ερώτησε: "Πόσα σου δίνω;" και του απάντησα ότι "Δεν είναι θέμα χρημάτων γιατί εκεί που πάω θα παίρνω λιγότερα", κατάλαβε και δεν επέμεινε.
