Τον Στέφανο Μάνο τον θυμάμαι κάθε φορά που χρησιμοποιώ κάποιο από τα δύο οικογενειακά αυτοκίνητά. Και θα συνεχίσω να τον θυμάμαι μέχρις ότου πάω να τον συναντήσω εκεί ψηλά.
Πως λοιπόν αυτό;
Πάμε πίσω στα τέλη του 1970. Προκειμένου να παντρευτούμε με την καλή μου ψάξαμε να νοικιάσουμε διαμέρισμα κάπου μεταξύ Λυκαβηττού και Πεδίου του Άρεως. Ξεκινήσαμε με πολύ υψηλά τον πήχη τον οποίο διαρκώς κατεβάζαμε, σε σημείο που στο τέλος είπαμε: "Άστο καλύτερα".
Η εναλλακτική που επιλέξαμε ήταν να ανοικοδομήσουμε το διώροφο πατρικό της καλής μου, αναβάλλοντας τον γάμο για τουλάχιστον δύο χρόνια. Σαν νέοι Μηχανικοί και με την ενέργεια να ξεχειλίζει αρχίσαμε το ψάξιμο. Οι πολυκατοικίες την εποχή εκείνη, σε δρόμους χωρίς εμπορική αξία που να δικαιολογούν μαγαζιά, διαμορφώνονταν σε υπερυψωμένα ισόγεια πάνω τα λεγόμενα "ημιυπόγεια".
Εκτός από κατοικία θέλαμε και γραφείο που λογικά θα πήγαινε εκεί κάτω. Σαν πρότυπο είχαμε την πολυκατοικία των Αντωνακάκιδων στον λόφο του Στρέφη. Κάναμε τα σχέδια, πήραμε την οικοδομική άδεια, κατεδαφίσαμε την λιθόκτιστη οικία (Θεέ μου από τι γλυτώσαμε, θα μας την είχαν κηρύξει διατηρητέα) και ετοιμαζόμαστε για τις εκσκαφές θεμελίων.
Στο χρονικό αυτό σημείο εμφανίζεται ο Στέφανος Μάνος προαναγγέλλοντας τον Νόμο για τους ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης ( γνωστός σαν Νόμος για τα Γκαράζ). Την εποχή εκείνη. τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν ήταν τόσα που άνετα εύρισκες να παρκάρεις το βράδυ.
Το θέμα όμως μας προβλημάτισε γιατί είχαμε πολύ καλή γνώμη για το αισθητήριο του Στέφανου Μάνου. Από νομικής άποψης δεν είχαμε κανέναν περιορισμό γιατί ο Νόμος θα ψηφιζόταν στην Βουλή μετά από τουλάχιστον έξι μήνες, προέβλεπε διετή περίοδο χάριτος και δεν επέφερε καμία αλλαγή στην ισχύ των οικοδομικών αδειών που ήδη είχαν εκδοθεί σαν την δική μας. Παρ' όλα αυτά το: "Κάτι βλέπει καλύτερα από εμάς ο Στέφανος Μάνος" επεκράτησε και έφερε νέα αναβολή και αναθεώρηση αδείας.
Το νέο σχέδιο προέβλεπε ισόγειο σε Pilotis. Εκείνη την εποχή Πυλωτές συναντούσε κανείς μόνον στα προάστια, πχ Παλαιό Ψυχικό, Κηφισιά κλπ. Πυλωτή μεταξύ Κυψέλης και Εξαρχείων δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Παρ' όλα αυτά εμείς κολλημένοι εκεί: "In Manos we trust".
Όταν έπεσε η πλάκα της οροφής ισογείου και οι γείτονες αντελήφθησαν ότι κάτι "περίεργο" συμβαίνει άρχισαν να ρωτάνε τον πεθερό μου: "Τι φτιάχνετε εδώ πέρα;" . Η συνήθης επωδός τους ήταν: "Νέα είναι τα παιδία δεν ξέρουν και πολλά πράγματα ..."
Τώρα ξέρετε γιατί τον Στέφανο Μάνο δεν μπορώ να τον ξεχάσω. Το έργο του, εκεί κάτω στην Πυλωτή, είναι που δεν με αφήνει.
