Το κόστος Βαρουφάκη

Αν διαθέτετε την περιέργεια και την υπομονή να διατρέξετε το μακρύ κείμενο που ακολουθεί, θα καταλάβετε γιατί κάθε φορά που ο κος Βαρουφάκης έδινε ένα "μάθημα" στους Ευρωπαίους ομολόγους του οι "θεσμοί" ανέβαζαν τα μέτρα κατά μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια.

Αν δεν είστε του πολύ διαβάσματος, πάρτε το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Bismarck:

                             2-3 καθηγητές και η πατρίς εχάθη

 και πατήστε exit/quit.

Αφού λοιπόν αποφασίσατε να μείνετε, ας αρχίσουμε προσδιορίζοντας το περιβάλλον εξέλιξης της ιστορίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 70 ήταν πολύ της "μόδας" οι εμπρησμοί των Μεγάλων Καταστημάτων.

Μετά την ολοσχερή καταστροφή των καταστημάτων Μινιόν και  Κατράντζος Σπορ τα υπόλοιπα, όπως Αφοί Λαμπρόπουλοι, Κλαουδάτος, Αφοί Διαμαντή κ.λ.π, θωρακίστηκαν επειγόντως τόσο στον τομέα της φύλαξης όσο και των απαραίτητων ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων.

Το γεγονός αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι απόπειρες εμπρησμού έκτοτε να στοχεύουν τα Super Markets που και περισσότερα ήσαν και σαν στόχοι πιο εύκολοι.

Σε  αυτή την χρονική στιγμή βρέθηκα στην θέση του τεχνικού υπεύθυνου της αλυσίδας Prisunic-Μαρινόπουλος.

Η μητρική εταιρεία βέβαια, είχε ασφαλισμένα τα τότε 22 καταστήματά της στην Αττική και τους άλλους χώρους υποδομής, έναντι μιας πλήρους δέσμης κινδύνων.

Τα ασφάλιστρα όμως που πλήρωνε ουσιαστικά διαμορφώνονταν από την συμμετοχή στην δέσμη εκείνου που αφορούσε την κάλυψη "έναντι πυρός" -με κάλυψη και της περίπτωσης εμπρησμού- και πολύ λιγότερο από εκείνα των καλύψεων έναντι φυσικών καταστροφών, κλοπής κ.λ.π.

Σε μια περίοδο διαπραγμάτευσης της ανανέωσης του ασφαλιστηρίου συμβολαίου βρέθηκα και εγώ στο κάδρο.

Η ασφαλιστική είχε κάνει καλή προσφορά λόγω της μακροχρόνιας συνεργασίας και του ύψους του συμβολαίου, αλλά παρ' όλα αυτά το νούμερο "έτσουζε".

Ήταν βλέπετε το μερίδιο της στο συνολικό ασφάλιστρο μικρό, γιατί την μερίδα του λέοντος την έπαιρναν οι αντασφαλιστές της, ένα γκρουπ ευρωπαίων ασφαλιστικών χονδρεμπόρων, εκπρόσωπος των οποίων ήταν μια εταιρεία με έδρα το Λονδίνο.

Όταν ζήτησαν από τους Λονδρέζους μια καλύτερη τιμή, αυτοί απήντησαν ότι έπρεπε να προηγηθεί ακριβέστερη εκτίμηση του κινδύνου από δικό τους τεχνικό εμπειρογνώμονα.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα για ένα περίπου δεκαήμερο με έναν Εγγλέζο εμπειρογνώμονα-εκτιμητή κινδύνου να τον γυρνάω ένα-ένα τα καταστήματα και αυτός να κρατάει σημειώσεις σχετικά με την διαμόρφωση-χρήση των χώρων και κυρίως την ύπαρξη-λειτουργική κατάσταση Η/Μ εγκαταστάσεων και ειδικότερα αυτών της πυροπροστασίας.

Για να σας δώσω ένα γρήγορο παράδειγμα, το ίδιο ακριβώς κατάστημα αν ευρίσκεται σε έναν φαρδύ δρόμο πληρώνει χαμηλότερο ασφάλιστρο από ένα άλλο σε στενό ή με πολλά παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Και τούτο διότι αν/όταν χρειασθεί, το μεγάλο όχημα της πυροσβεστικής θα έρθει και θα "στηθεί" νωρίτερα στην πρώτη περίπτωση, σε αντίθεση με την δεύτερη που μπορεί να κολλήσει κάπου, ή η ίδια η Πυροσβεστική Υπηρεσία γνωρίζοντας το δρομολόγιο να στείλει το μικρό όχημα.

Έτσι στη πρώτη περίπτωση οι πιθανές ζημιές θα είναι λιγότερες από την δεύτερη.

Μετά τις δύο πρώτες μέρες τυπικής επαγγελματικής συνεργασίας ο μεταξύ μας πάγος άρχισε να λιώνει.

- Γιατί το κάνατε αυτό έτσι; με ρώτησε όταν του έδειχνα μια εγκατάσταση καταιονισμού ( sprinklers).

- Γιατί έτσι το ζητάει το NFPA*, του απήντησα.

- Ναι σίγουρα -έτσι είναι- αλλά ξέρεις οι Αμερικάνοι έχουν αρκετά Δολάρια.

Εμείς στην Βρετανία επειδή δεν είμαστε τόσο πλούσιοι, τα  αντίστοιχα BS** δεν είναι τόσο αυστηρά.

Εξυπακούεται ότι  εμείς σαν Βρετανική εταιρία αποδεχόμεθα τα BS σαν ισοδύναμα του NFPA.

Η ύπαρξη αυτής της εγκατάστασης, όποια από τις δύο προδιαγραφές και αν πληρεί, θα σας μειώσει το ασφάλιστρο αυτού του κτιρίου κατά τόσο.

Αλλά, αν με την διαφορά κόστους κατά NFPA έναντι BS κάνατε  επιπλέον τούτο, ή το άλλο, τότε θα είχατε επιπλέον μείωση του ασφαλίστρου σας.

Με τα ίδιο κόστος μικρότερο ασφάλιστρο!!!

Ο Εγγλέζος την ήξερε πολύ καλά την δουλεία του και εγώ ήμουν όλος αυτιά ν' ακούσω τις προτάσεις του.

Οι υπόλοιπες ημέρες κύλισαν σε αυτό το μοτίβο:

- Τι μπορώ να κάνω εδώ ώστε εσύ να το μετρήσεις και να μειωθεί το ασφάλιστρο.

Είχα πάρει και εγώ πλεον μπλόκ σημειώσεων και κατέγραφα τις προτάσεις.

Πόσο θα κοστίσει, τι  κερδίζουμε, δηλαδή σε πόσο χρόνο θα έκανε απόσβεση.

 Έπρεπε και εγώ να πάω στο αφεντικό μου και να του πώ:
- Αν επενδύσουμε τόσα, θα τα αποσβέσουμε στα τόσα χρόνια

Είχε πολλές προτάσεις, απλές, λειτουργικές και κυρίως χαμηλού κόστους.

Πάμε σε ένα ακόμη παράδειγμα:

Ένας πυρανιχνευτής μπορεί ν' αρχίσει να διεγείρεται χωρίς προφανή λόγο (false alarm) και την πολλοστή φορά που θα το κάνει σίγουρα θα βρεθεί κάποιος που θα τον θέσει εκτός.

Όταν χρειασθεί να σημάνει τον συναγερμό θα ευρίσκεται εκτός.

Αντιθέτως, ένα κομμάτι σπάγκου, ναι, σπάγκου από αυτούς που δένουμε τα πακέτα και ένα βαρίδι σωστά διατεταγμένα πάνω από κάποιο επικίνδυνο σημείο, πχ πάνω από έναν καυστήρα κεντρικής θέρμανσης, ούτε ψευδείς συναγερμούς δημιουργεί, ούτε ηλεκτρική τροφοδοσία απαιτεί για να κάνει την δουλεία του.

Αν/όταν πιάσει φωτιά, ο σπάγκος θα σπάσει από τις φλόγες και η βαρύτητα θα δώσει την απαιτούμενη ενέργεια για να κλείσει π.χ. μια βάνα που ελέγχει την παροχή του καυσίμου.

Κόβεται η παροχή του καυσίμου, σταματάει ή στην χειρότερη περίπτωση περιορίζεται η φωτιά.

Να ένα απλό, φτηνό, σίγουρο σύστημα κατάσβεσης που δουλεύει χωρίς ηλεκτρική παροχή.

Και ο Εγγλέζος να το αξιολογεί υψηλότερα από έναν τυπικό πυροσβεστήρα οροφής, γιατί αυτός ενεργοποιείται πιο καθυστερημένα, δεν αντιμετωπίζει στην ρίζα του την αιτία της φωτιάς και τέλος στις περισσότερες επιθεωρήσεις που έχει κάνει βρίσκει ληγμένους πυροσβεστήρες όταν ο κοινός σπάγκος δεν έχει ημερομηνία λήξης .

Αφού λοιπόν διαμορφώσαμε μεγαλύτερη οικειότητα παίζοντας το παιχνίδι "πως το κάνετε εσείς στην Βρετανία, να σου πώ τώρα εγώ τι κάνουμε εμείς εδώ", δεν άντεξα και μία μέρα τον ρώτησα:

- Γιατί φοράς πέδιλα με μάλλινες κάλτσες;

Του ήρθε κεραμίδα, με κοίταξε περίεργα και μετά από μερικά δευτερόλεπτα αμηχανίας μου απάντησε ότι στην Βρετανία δεν θεωρείται σωστό να πας σε πελάτη και να φαίνονται τα δάκτυλα των ποδιών σου.

Τον κοίταξα και εγώ με εξίσου απορημένη φάτσα και του είπα ότι εδώ δεν θεωρείται τόσο κακό, αλλά αν δεν θέλεις να φαίνονται τα δάκτυλά σου φοράς κλειστά παπούτσια χωρίς κάλτσες.

- Παπούτσια χωρίς κάλτσες! επανέλαβε.
Ο συνδυασμός του φάνηκε απίστευτος.

Ήταν όμως τώρα η δική του σειρά να με ρωτήσει σχετικά με το κατά πόσο είναι επιτρεπτές τόσο προσωπικές ερωτήσεις.

Υπερβαίνουν ή όχι το κατώφλι της κοινωνικής αδιακρισίας;

Όπως μου είπε, μια τέτοιου είδους ερώτηση μόνο η γυναίκα του θα μπορούσε να του κάνει.

Ακόμη και οι κοντινοί του φίλοι δεν θα το τολμούσαν, πολλώ δε μάλλον ένας επαγγελματικός γνωστός.

Ζήτησα συγνώμη για το αδιάκριτο της ερώτησης και προσπάθησα να του εξηγήσω ότι εδώ -μεταξύ μας- λέμε και καμία μαλακία αλλά στο τέλος δεν τρέχει τίποτα.

Αααααπ, εδώ φτάσαμε στο κλειδί της ανάρτησης.

- Α, όχι, μου απάντησε, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στην Βρετανία.

Αν μου έλεγες κάτι ανάρμοστο ή προσβλητικό ποτέ δεν θα ανταπέδιδα.

Θα σου έλεγα κάτι ουδέτερο, όπως "έτσι νομίζετε;" ή "αυτή είναι η γνώμη σας;" και θα έδειχνα τελείως φυσιολογικός.

Όταν όμως γύριζα στο γραφείο μου και ετοίμαζα την αναφορά μου θα σε περιποιούμουν καταλλήλως...

Πιστεύω*** τώρα να καταλάβατε σε τι οφείλονται κάποια από τα επιπλέον δισεκατομμύρια μέτρα που μας ζητάνε οι θεσμοί.

Και για να μην μείνει η ιστορία ημιτελής, φτιάξαμε και Μνημόνιο, staff level agreement, πείτε το όπως θέλετε.

Δηλαδή μία επιστολή που έλεγε ότι η εταιρεία θα υλοποιούσε τις βελτιώσεις που είχαν προταθεί κατά την διάρκεια της επιθεώρησης.

Έτσι ακριβώς όπως το γράφω. Γενικά και αόριστα. Σε μία αράδα.

Χωρίς λεπτομέρειες, ρήτρες, επιθεωρήσεις. Τίποτε.

Ο μόνος όρος που τέθηκε ήταν να υπάρχει η δική μου υπογραφή από κάτω.

Όταν του παρατήρησα ότι το δικό μου status δεν δεσμεύει την εταιρεία και ως εκ τούτου θα έπρεπε η επιστολή να φέρει την υπογραφή του διευθύνοντος συμβούλου, να τι μου απάντησε:

Στον δικό μας κλάδο, των ασφαλειών κινδύνων, η υπογραφή του υπευθύνου αποτελεί πλήρη κάλυψη.

Αυτή κάποιου μεγαλόσχημου, που συνήθως υπογράφει χωρίς να ξέρει τι υπογράφει, δεν λέει τίποτα.

Από την στιγμή που η ασφαλιστική σας υπέδειξε εσένα σαν τον αρμόδιο, η δική σου υπογραφή είναι η μόνη που χρειάζεται για να τελειώσουμε την δουλειά που αρχίσαμε.

Αν τώρα εσύ,για δικούς σου λόγους, θέλεις να συνυπογράψει (sic) και το αφεντικό σου, εμείς σαν αντασφαλιστές δεν έχουμε καμία αντίρρηση.

Happy Ending

Όταν το αφεντικό μου, ο μακαρίτης πλέον μπαρμπα-Γιάννης Μαρινόπουλος πληροφορήθηκε την νέα προσφορά ασφαλίστρων, το χαμόγελό του έφτασε μέχρι τ' αυτιά.

Εγώ χαμογέλασα -για τα καλά- τον Δεκέμβριο όταν έλαβα τρείς επιπλέον μηνιαίους μισθούς σαν bonus.

Υ.Γ.

Μην ρωτήσετε αν και κατά πόσο υλοποίησα τις προτάσεις.

Αν το κάνετε, τότε τζάμπα σπαταλήσατε τον χρόνο σας για να διαβάσετε μέχρις εδώ.

Προφανώς, μάθατε κάποια πράγματα σχετικά με πυροπροστασία, αλλά φοβάμαι ότι η ουσία της ανάρτησης διέλαθε της προσοχής σας.

* Κανονισμός Πυρόσβεσης των ΗΠΑ

** British Standards

*** Μήνυμα του συγγραφέως

Ιστορίες ασυρμάτου δικτύου ΑΜΔΑ

Στο forum της Ubiquiti ένας εργαζόμενος σε αυτήν έγραψε:

"We want to encourage the Industry to deploy multipoint (AirMax) on V/H pol and point-to-point (AirFiber) on 45deg slant pol to provide additional PTP/mulitpoint isolation and improve overall network performance."

Αν ψάξω τις -προ δεκαετίας και βάλε- αναρτήσεις μου στο forum του ΑΜΔΑ=AWMN, θα βρω  αρκετά μηνύματά μου στα οποία συνιστώ ακριβώς το ίδιο, δηλαδή την πόλωση των 45 μοιρών για τις ζεύξεις κορμού (point-to-point) έναντι της κατακορύφου που ήταν και παραμένει η συνηθέστερη επιλογή.

Πως είχε προκύψει αυτό:

Προσπαθούσαμε με τον Σπύρο (spirosco) να βελτιώσουμε το μεταξύ μας λινκ που ήταν εξόχως ασταθές.

Ο Σπύρος από την πλευρά του είχε στήσει ένα τηλεσκόπιο και προσπαθούσε να με εντοπίσει, προκειμένου να ρυθμίσει με την μεγίστη δυνατή ακρίβεια την σκόπευση του πιάτου του.

Αλλά δεν με έβρισκε.

Αρχίσαμε λοιπόν:

-Σπύρο, πρέπει να βλέπεις τον τρούλο μιας εκκλησίας.

-Ναι, τον βλέπω.

-Λίγο πιο αριστερά είμαι εγώ και σου κουνάω μια κατακόκκινη πετσέτα για να με δείς.

-Εσένα... δεν σε βλέπω.

-Τι βλέπεις λίγο πιό αριστερά;

-Βλέπω ... (περιγράφει τι βλέπει)

-Ε, ωραία αφού βλέπεις εκείνο και το άλλο, δεν γίνεται να μην με βλέπεις. Αυτά που μου περιγράφεις ανήκουν στο ρετιρέ της πολυκατοικίας του επόμενου παράλληλου δρόμου. Εγώ βρίσκομαι 50-100 μέτρα μπροστά, προς το μέρος σου. Δεν μπορείς να βλέπεις το φόντο μου και να μην βλέπεις εμένα!

-Έλα όμως που δεν σε βλέπω...

Με τα πολλά στο τέλος το βρήκαμε.

Στην ευθυγραμμία μας παρεμβάλετο το πολυόροφο κτήριο του ΟΤΕ στην Γ' Σεπτεμβρίου.

Με τέτοια ακρίβεια ώστε να μασκάρει προς βορρά όλη την δική μου ταράτσα, εκτός από τα νοτιότερα 1-2 μέτρα.

Όταν πήγα, σχεδόν στο χείλος της μεσοτοιχίας και του κούνησα την πετσέτα, επιτέλους με είδε.

Δυό βήματα πιό πίσω, με έκρυβε ο πύργος του ΟΤΕ.

Αυτό εξηγούσε και την αστάθεια στην λειτουργία του λινκ.

Με την μισή ζώνη Fresnel κομμένη και τις ανακλάσεις στις κατακόρυφες ακμές του κτηρίου ή ραδιόζευξη ήταν τύπου "που θα κάτσει η μπίλια".

Άλλοτε συνέβαλε το κατ' ευθείαν κύμα με τις ανακλάσεις, άλλοτε αλληλοαναιρούντο.
Στους 2,4GHz η χωρική απόσταση μεταξύ των δύο προηγουμένων καταστάσεων είναι λίγα εκατοστά του μέτρου.

Το γυρίσαμε τότε σε οριζόντια πόλωση προκειμένου να μειώσουμε -κατά το δυνατόν- την επίδραση των ανακλάσεων στο κτήριο του ΟΤΕ.

Βελτιώθηκε αρκετά, αλλά όπως ήδη είχε φθάσει η ώρα της δύσης του ηλίου, μαζέψαμε και αρκετό θόρυβο.

Δεν δοκιμάζουμε και στις 45 μοίρες;

Μετά από πολλά Α-Β tests αποδείχθηκε ότι ο "έντιμος συμβιβασμός" των 45 μοιρών ήταν και ο καλύτερος που μπορούσε να επιτευχθεί.*

Ακόμη και σήμερα ένα από τα υφιστάμενα λινκς, αυτό με τον Βαγγέλη (cyberangel), παραμείνει στις 45 μοίρες απομεινάρι των "ηρωικών" εποχών του ασύρματου δικτύου, τότε που σκαρφαλώναμε σαν τα κατσίκια στις ταράτσες προκειμένου να "βγεί" το λινκ.

(*) Βαρουφάκη τ' ακούς;
Πήγαμε στις 45 μοίρες. Δεν είπαμε στον ΟΤΕ να κάνει λίγο πιό 'κεί τον πύργο του.

Γιάν(ν)ηδες

Τον Γιάνη τον γνωρίζετε όλοι, δεν του χρειάζονται περισσότερες συστάσεις.

Ας σας παρουσιάσω τώρα τον έτερο Γιάννη, τον παλαιό μου συμμαθητή Γιάννη Κούσουλα:

ΚΟΥΣΟΥΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα, αθλητής του άλματος σε ύψος.
Μετείχε των Ολυμπιακών Αγώνων το 1968 στο Μεξικό και το 1972 στο Μόναχο.

Ως έφηβος πέτυχε Πανελλήνιο εφηβικό ρεκόρ με 2.12 και ανδρικό με 2.13. 

Αργυρό μετάλλιο το 1967 στους Μεσογειακούς με 2.05 και νικητής των ΚΘ΄ Βαλκανικών Αγώνων (ανδρών) στο Βουκουρέστι το 1970 με 2.11. 

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 (σε ηλικία 18 ετών) κατετάγη 20ος με 2.09, ενώ στο Μόναχο ήταν 26ος με 2.12. 

Αναδείχθηκε από μικρή ηλικία με ένα χαρακτηριστικό «πλαστικό» στυλ. 

Στη κατηγορία ανδρών δεν μπόρεσε να επιτύχει περισσότερα καθώς δεν παρέμεινε επ’ αρκετόν και δεν αφοσιώθηκε όπως οι συνθήκες απαιτούσαν.

Σε κάποιους ενδο-σχολικούς αθλητικούς αγώνες έτυχε να περνάω την κατάλληλη στιγμή από το κατάλληλο σημείο.

-Έλα εδώ μου λέει, ο αείμνηστος πλέον και αγαπητός μας τότε γυμναστής Χατζηδημητρίου.
Πήγαινε στην αποθήκη και ζήτα να σου δώσουν ένα ζευγάρι spikes (παπούτσια με καρφιά) και φέρτα μου εδώ.

Γυρνώντας δε προς τον Γιάννη τον ρωτά:

-Τι νούμερο παπούτσι φοράς;

 Έφυγα τρεχάλα να φέρω τα spikes. 

Τι είχε προηγηθεί;

Στο αγώνισμα του άλματος σε ύψος ο πήχης ξεκίναγε, για εμάς τους μαθητές των τελευταίων τάξεων του γυμνασίου, στο 1,10m περίπου και ο νικητής τερμάτιζε κάπου μεταξύ 1,30 και 1,35m.

Ο ξυπόλυτος Γιάννης, γιατί ξυπόλητος -για την ακρίβεια με τις κάλτσες- πηδούσε, μόλις τους είχε αφήσει όλους πίσω ανεβάζοντας τον πήχη στο 1,40+.

Τον είδε ο Χατζηδημητρίου και αναγνώρισε αμέσως το ταλέντο που είχε μπροστά του. 

Έπρεπε όμως να τον πείσει να μην πηδάει ξυπόλητος.

Όταν έφερα τα παπούτσια, κάθισα να παρακολουθήσω την εξέλιξη.

Τα φόρεσε υποχρεωτικά, μετά από άπειρη γκρίνια, αλλά σε κάθε προσπάθεια να πηδήξει πέρναγε κάτω από τον πήχη, ανεξαρτήτως του ύψους στο οποίο ετοποθετείτο.

Πήγαινε κουτρουβαλώντας με αυτά.

Πιό ανασούμπαλο τρέξιμο δεν είχα ξαναδεί.

Που να πηδήξει.

-Δεν μπορώ, κύριε καθηγητά, με αυτά, παραπονιόταν.

-Δοκίμασε ξανά, θα τα συνηθίσεις, του αντέτεινε ο γυμναστής.

Τίποτα, από το κακό πήγαινε στο χειρότερο. 

Κανένα σημάδι προσαρμογής στα νέα παπούτσια.

Μετά από μία σειρά δοκιμών, βγάλτα-πήδα, βάλτα-πήδα, πως και του ήρθε η ιδέα του Χατζηδημητρίου να δοκιμάσει το:

-Βάλε μόνο αυτό με το οποίο πατάς το τελευταίο βήμα πριν πηδήξεις.

Την διαφορά του πηδάω με ένα μόνο spike, αν δεν την έχεις δει, δεν μπορείς να την πιστέψεις.

Τα νούμερα όμως θα σε πείσουν. 

Η καμπάνα λήξης της ώρας των αθλητικών βρήκε τον πήχη, αν θυμάμαι καλά, στο 1,55m.

Ωραίες οι αναμνήσεις, αλλά τι σχέση μπορεί να έχει ο Γιάννης ο συμμαθητής μου με τον άλλον Γιάνη, αυτόν που τα άκουσε από όλο το Eurogroup στην Ρίγα;

Ο συνειρμός μου δημιουργήθηκε όταν διάβασα ανάρτηση στο bankingnews.gr με το ακόλουθο περιεχόμενο:

"Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ποια θα είναι η εξέλιξη των πραγμάτων. Γνωρίζει ότι στρατηγικά το ελληνικό κράτος ξεμένει από χρήματα στις 5 Ιουνίου του 2015 και ταυτόχρονα γνωρίζει ότι υποχρεωτικά θα οδηγηθεί σε νέο δάνειο άρα σε νέο μνημόνιο. (Μεταξύ 5 και 19 Ιουνίου η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει 2 δισεκ. στο ΔΝΤ).
Την καλύτερη ερμηνεία γι' αυτή την χρονοτριβή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ την δίνει κορυφαίο στέλεχος της αποκαλούμενης αριστερής πτέρυγας στο bankingnews.gr «Η Ελλάδα κακώς μεν, αλλά θα χρειαστεί νέο δάνειο. Το ζητούμενο είναι να μην μας ζητήσουν δύο φορές μεταρρυθμίσεις, να μην ζητήσουν από την Ελλάδα δύο φορές σκληρά μέτρα. Η κυβέρνηση χρονοτριβεί γιατί θέλει να κουμπώσει τις μεταρρυθμίσεις – νέα μέτρα με το νέο δάνειο του Ιουνίου ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο η ΕΕ και ειδικά η Γερμανία να ζητήσουν νέα μέτρα»."

Πάμε τώρα πίσω στον άλλο Γιάννη.

Τα αθλητικά ουδόλως μ' ενδιαφέρουν, αλλά εκείνη την εποχή όταν άκουγα για μεγάλους αγώνες (Πανελλήνιους, Βαλκανικούς, Μεσογειακούς) μου εδημιουργείτο το πολύ συγκεκριμένο ενδιαφέρον του τι θα κάνει ο παλαιός μου συμμαθητής.

Μην παραβλέπετε άλλωστε ότι για τον συγκεκριμένο άλτη διατηρώ πνεύμα αναδοχής.

Έφερα ή δεν έφερα τα spikes από την αποθήκη; Έτσι για να είμαστε και δίκαιοι (χαμογελαστή φατσούλα εδώ).

Σε κάποιον λοιπόν από αυτούς τους αγώνες, ενώ ο πήχης ήταν κάπου στο 2.10 και είχε ήδη δύο αποτυχημένες προσπάθειες, άφησε την τρίτη για το επόμενο ύψος.

Το είπα ήδη, με τ' αθλητικά είμαι λίγο άσχετος και το γεγονός αυτό με εξέπληξε.

Αφήνει το χαμηλότερο για να δοκιμάσει το υψηλότερο; πολύ περίεργο μου φάνηκε.

Αργότερα κατάλαβα ότι είναι μια τακτική -υψηλού ρίσκου- που επιλέγουν κάποιοι άλτες όταν έχουν κουρασθεί, με εξαίρεση βέβαια την περίπτωση του νικητή που πάει για ρεκόρ.

Τότε όμως μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, γι' αυτό και αποτυπώθηκε στην μνήμη μου.

Μήπως τώρα μπορείτε να διακρίνετε το σημείο αλλολοτομίας στα περιστατικά των δύο Γιάν(ν)ηδων;
 

Και για την ιστορία Γιάνη, ό συνονόματός σου απέτυχε στην μία και μοναδική προσπάθεια που του είχε απομείνει στο υψηλότερο ύψος.

Να δούμε εσύ τι θα καταφέρεις στην τρίτη σου και τελευταία προσπάθεια.  
Στην ανάγκη δοκίμασε τον παλμό Κούσουλα, αυτόν με το ένα μόνο spike.  
Και τέλος πρόσεξε να μην, κάποια μέρα, σου προσάψουν και εσένα το:  
"Στη κατηγορία ανδρών {πολιτική} δεν μπόρεσε να επιτύχει περισσότερα καθώς δεν παρέμεινε επ’ αρκετόν και δεν αφοσιώθηκε όπως οι συνθήκες απαιτούσαν."

Θεσμοφοριάζουσες, μία σύγχρονη διασκευή-διανομή

Πρωτότυπο κείμενο από την Wikipedia.
Διαγραφές, bold δικά μου.

Στην Αθήνα του 5ου π.Χ. 21ου μ.Χ αιώνα, ο Ευριπίδης, ο γνωστός ποιητής (τον υποδύεται ο Τσίπρας), βρίσκεται μαζί με έναν γέρο συγγενή του super-duper καθηγητή, τον Μνησίλοχο (τον υποδύεται ο Βαρουφάκης), έξω από το σπίτι του νεαρού άλλου τραγικού ποιητή, καθηγητή Αγάθωνα (τον υποδύεται o Σταθάκης).

Ο Ευριπίδης είναι εξαιρετικά ανήσυχος, γιατί όπως λέει στον Μνησίλοχο, οι γυναίκες θεσμοφόρες Ευρωζώνη, Eυρωτράπεζα και Διεθνοτράπεζα που σήμερα θα βρίσκονται μαζεμένες στη μεγάλη τους γιορτή, τα Θεσμοφόρια ή άλλως το Eurogroup meeting, είναι αποφασισμένες να βρουν ένα τρόπο να τον καταστρέψουν, επειδή θεωρούν ότι τις δυσφημίζει, σαν ανάλγητες αιμοδιψείς πιστώτριες, στα έργα του: 

"Ο κουρέας του απεχθούς χρέους", 

"Δεσμώτες της λιτότητας", 

"Αριστερά πρώτη φορά", κ.α.

 

Ο κίνδυνος, λέει, είναι μεγάλος, και σκέπτεται πως ο μοναδικός τρόπος για να τον αποτρέψει, είναι να στείλει στα Θεσμοφόρια έναν δικό του άνθρωπο, ντυμένο γυναικεία πολιτικό, για να τον υπερασπίσει.

Γι αυτό το σκοπό ελπίζει να πείσει τον ποιητή πράο καθηγητή Αγάθωνα.

Αυτός όμως αρνείται, και ο γέρο αντι-συμβατικός καθηγητής Μνησίλοχος, αναλαμβάνει την δύσκολη αποστολή.

Αφού ξυριστεί περί την κεφαλή, ντυθεί γυναικεία, με casual σινιέ ρούχα, και παραπειστικό κασκόλ που θα αποσυντονίσει τις θεσμοφόρες πρόθυμα του δανείζει ο Αγάθωνας, και αφού αποσπάσει όρκο από τον Ευριπίδη πως αν κάτι δεν πάει καλά θα κάνει τα πάντα για να τον σώσει, ο Μνησίλοχος θα πάει στο ναό της Δήμητρας  Ευρωζωνήτισας της Βρυξελιώτισας.

Εκεί θα ακούσει τις Θεσμοφοριάζουσες, που αποτελούν το Χορό της κωμωδίας ροκ-όπερας, να κατηγορούν τον Ευριπίδη και να θέλουν να τον εξολοθρεύσουν γιατί τους έχει κάνει μεγάλο κακό με τον τρόπο που τις παρουσιάζει στα έργα του ψηφαλάκια του.

Όταν πάρει τον λόγο ο μεταμφιεσμένος Μνησίλοχος, στην αρχή θα επιτεθεί με σφοδρότητα κατά του Ευριπίδη ρίξει ένα γλείψιμο στον αρχιερέα (τον υποδύεται ο Soible) έτσι για να του βρίσκεται, αλλά μετά θα υποστηρίξει πως ο κατηγορούμενος δεν αποκάλυψε παρά μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από τις πονηριές των γυναικών τοξικό-υφεσιακές δανειοδοτικές πρακτικές των θεσμοφόρων.

Οι γυναίκες θεσμοφόρες ακούγοντας αυτές τις απόψεις αρχίζουν να αγανακτούν, και να ορμούν εναντίον του.

Όταν εμφανίζεται ο Κλεισθένης (τον υποδύεται ο Daisebloom), γνωστός Αθηναίος ευρωκράτης της εποχής με θηλυπρεπή εμφάνιση, και τους λέει ότι κυκλοφορεί μια φήμη πως κάποιος άνδρας καθηγητής ντυμένος γυναικεία trendy-υπουργικά βρίσκεται ανάμεσά τους, υποψιάζονται τον Μνησίλοχο.

Η πλαστοπροσωπία αποκαλύπτεται και η θέση του γέροντα showman-καθηγητή είναι δύσκολη.

Ο Μνησίλοχος καταφεύγει σε διάφορα μέσα για να ειδοποιήσει τον Ευριπίδη. 

Απαγγέλλει στίχους παρωδώντας  διάφορα έργα και τσιτάτα από την "Ωδή στην ΔΕΘ" του τραγικού ποιητή, και αργότερα εμφανίζεται ο ίδιος ο Ευριπίδης, ντυμένος στην αρχή ως Μενέλαος Τσακαλώτος, στοιχείο που παραπέμπει στην Blackrock και τα διαπραγματεύσιμα αμοιβαία της, καθόσον εξελίσσεται σκληρή διαπραγμάτευση, τραγωδία του Ελένη, και αργότερα ως Περσέας Δραγασάκης, στοιχείο παρμένο από την χαμένη του τραγωδία Ανδρομέδα οικουμενική κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Η αγωνία του Μνησίλοχου εν τω μεταξύ συνεχίζεται.

Κατηγορείται για παραβίαση των ιερών τελετουργικών κανόνων και φρουρείται από έναν τοξότη τραπεζίτη (τον υποδύεται ο Draghi) ο οποίος τον έχει δεμένο σε μια σανίδα κόλλα χαρτί, γνωστή και ως waiver.

Ο Ευριπίδης που στην προσπάθεια του να σώσει τον Μνησίλοχο έχει έρθει κι έχει φύγει πολλές φορές, με διαφορετική κάθε φορά εμφάνιση επιστολή-πρόταση συμφωνίας γέφυρας, κάνει στις γυναίκες θεσμοφόρες μια συμφέρουσα για όλους πρόταση: 

δεν θα τις ξανακακολογήσει στα έργα του, αν τον αφήσουν να απελευθερώσει τον δυστυχή γέρο showman-καθηγητή.

Οι γυναίκες πρωθιέρειες Merkel και Lagarde δέχονται.

Με δόλωμα μια νεαρή αυλητρίδα δύο ευρω-επιτρόπους (τους υποδύονται οι Junker Μoscovici) που έχει φέρει μαζί του ο Ευριπίδης, ο τοξότης τραπεζίτης που φρουρεί τον Μνησίλοχο παρασύρεται έξω από την σκηνή, σκληρή διαπραγμάτευση και μ΄ αυτήν την ευκαιρία ο Ευριπίδης και ο Μνησίλοχος γίνονται άφαντοι.

Η μαύρη κωμωδία τελειώνει με τους πανηγυρισμούς του Χορού και τα πειράγματα προς τον τοξότη τραπεζίτη που επιστρέφει και αναζητά τον εξαφανισμένο κρατούμενο φουσκωμένο ELA του.

Οι Θεσμοφοριάζουσες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη, που έγραψε και παρουσίασε το 411 π.Χ.πιθανότατα στα Μεγάλα Διονύσια. Είναι μια σάτιρα στο πρόσωπο και τα έργα του Ευριπίδη. Εκμεταλλευόμενος την αντιπάθεια του αρχαίου τραγικού για τις γυναίκες, τον παρουσιάζει να συγκρούεται με αυτές κατά τη διάρκεια της μεγάλης τους γιορτής, των Θεσμοφορίων. Θεωρείται ένα από τα καλύτερά του έργα και παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά με μια άλλη γνωστή κωμωδία του, τη Λυσιστράτη.

Για τον φίλο Χρήστο...

Η παρούσα ανάρτηση προέκυψε από παρατήρηση του φίλου και συναδέλφου Χρήστου:

- Από καιρού εις καιρό μπαίνω στο blog σου, αλλά δεν βλέπω τίποτα καινούργιο. Τεμπέλιασες και δεν κάθησες να γράψεις τίποτα καινούργιο, εεε;

Κούνησα το κεφάλι καταφατικά, με ύφος βαριεστημένο, την ώρα που σκεφτόμουνα ότι δυο-τρεις αναρτήσεις που έχω μισο-έτοιμες στην cache του κεφαλιού μου και αφορούν το πέρασμά μου από την ΔΤ/ΝΕΡΙΤ, θα πρέπει περιμένουν λίγο ακόμη, γιατί όταν δημοσιευτούν κάποιοι εκεί μέσα δεν θα θέλουν να με δουν ούτε ζωγραφιστό.

Αν παρατηρήσετε στο κάτω δεξί μέρος της παρούσας σελίδας θα δείτε το εξώφυλλο του βιβλίου της "καλής μου" που εξιστορεί την δημιουργία του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Της πήρε λίγο-πολύ ένα χρόνο πλήρους απασχόλησης για να το γράψει, γιατί, παρ' όλο ότι πολλά από όσα αναφέρει τα έχει βιώσει η ίδια, ήθελε το κάθε τι να είναι απολύτως ακριβές και σπασικλίδικα τεκμηριωμένο.

Η προσπάθεια όμως αυτή, κάποιες στιγμές έφτανε στα όρια του να την πάρει από κάτω. 

Την άκουγα να ξεφυσάει μουρμουρώντας:

- Δεν θα το τελειώσω πότε αυτό το βιβλίο....

Τότε, φόραγα την στολή του ψυχολογικού διασώστη και για να της γεμίσω όπως-όπως τις μπαταρίες, της έλεγα:

- Σκέψου όμως ότι 50 -100 χρόνια από σήμερα κάποιος θα σε ευγνωμονεί.

Να σας εξηγήσω τι κρύβεται πίσω από την προηγούμενη φράση.

Το σημαντικά κτήρια, η ζωή των οποίων ξεπερνά κατά πολύ αυτή των ανθρώπων που τα δημιούργησαν, απαιτούν διαδοχικές τεχνικές επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας.

Αυτές έχουν να κάνουν με επεκτάσεις, αλλαγές χρήσεων, στατικές ενισχύσεις, αναβαθμίσεις ή προσθήκες Η/Μ εγκαταστάσεων κ.λ.π.

Το συντομότερο χρονικό διάστημα για κάτι τέτοιο, που προσωπικά συνάντησα, είναι τα 40+ χρόνια του Θεάτρου Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη.
Μεταπολεμική κατασκευή που υπέστη πλήρη ανακατασκευή με την ευκαιρία της πολιτιστικής πρωτεύουσας 1997.

Ένα μέσο χρονικό διάστημα, μεταξύ δύο πολύ σημαντικών επεμβάσεων σε ένα μνημιακό κτήριο, κυμαίνεται περί τον ένα αιώνα (1,5 max).

Μην πάτε πολύ πίσω.

Φτάστε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα στις αναστηλώσεις Μπαλάνου στην Ακρόπολη.

Ελάτε τώρα στα τέλη του ιδίου αιώνα και δείτε την ΥΣΜΑ (Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης) να κάνει μία από τα ίδια, αλλά στο πιο high tech.

Έτσι λοιπόν, είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι το ολοκαίνουργιο σήμερα μουσείο της Ακρόπολης, κάπου τα επόμενα 50-100 χρόνια θα ξαναγίνει "καλοκαιρινό".

Και εδώ συναντάμε τον ευσυνείδητο μελετητή, που έχει αναλάβει κάποια από τις τεχνικές μελέτες, να προσπαθεί με κάθε διαθέσιμο μέσο να μπει στο μυαλό του προηγούμενου ή των προηγούμενων συναδέλφων του για να καταλάβει τους λόγους που τους οδήγησαν στις συγκριμένες τεχνικές λύσεις και όχι σε κάποιες άλλες διαφορετικές.
Το αρχειακό υλικό, σχέδια, φωτογραφίες, δημοσιεύσεις, όταν και όσο υπάρχει, βοηθάει μεν στην διάκριση των διαδοχικών φάσεων αλλά δεν απαντά στο ερώτημα "γιατί έτσι και όχι αλλιώς;".

Ο μελετητής, αν δεν είναι αρπακολλατζής, πρέπει να γυρίσει νοερά πίσω στον χρόνο για ν' αναζητήσει εύλογες απαντήσεις στις όποιες απορίες του, συμβατές με τον ιστορικό χρόνο.

Το έχω προσωπικά δοκιμάσει και σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Ε λοιπόν, ένας τέτοιος μελετητής θα είναι ο "κάποιος", που αν καταφέρει να βρει ένα αντίτυπο, θα καταστεί ευγνώμων.

- Όλα μας τα έγραψε χαρτί και καλαμάρι αυτή η καλή κοπέλα, θα λέει στους συνεργάτες του.

Το "όλα" βέβαια θα αποτελεί λεκτική υπερβολή γιατί και η τελευταία λεπτομέρεια δεν μπορεί να καταγραφεί.
Να σας δώσω ένα δειγματάκι:

Όταν περί τα τέλη του 1990 η ομάδα που είχε αναλάβει την μελέτη (ύστερα από διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό) υπέβαλε, όπως είθισται, το στάδιο της προμελέτης για έγκριση στον ΟΑΝΜΑ (Οργανισμό Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης) η "καλή μου" ήρθε σπίτι με ένα χοντρό τεύχος.

- Θέλω να δεις τις Η/Μ εγκαταστάσεις και να μου πεις αν είναι εντάξει, γιατί την επόμενη εβδομάδα έχουμε ΔΣ με θέμα την έγκριση της μελέτης. Έχουμε στο υπουργείο κάποιους μηχανολόγους, αλλά αν τους την δώσω, θα κάνουν κανέναν μήνα και στο τέλος δεν θα είμαι σίγουρη για το τι και πως κοιτάξανε.

Κάθισα λοιπόν και εγώ, δεν ήταν μεγάλη ή δύσκολη δουλειά γιατί ήταν σε επίπεδο προμελέτης, κατέγραψα κάποιες σχετικά δευτερεύουσες παρατηρήσεις, αλλά το μάτι μου κόλλησε στο αρχιτεκτονικό.

Μεγάλοι χώροι, εκτεταμένα υαλοστάσια, ανεπίχριστες επιφάνειες. 

Ότι δηλαδή χειρότερο μπορεί να τύχει σε κάποιον που θα θελήσει, εκ των υστέρων, να περάσει ένα καλώδιο.

Συνέταξα μια παράγραφο λίγων αράδων στην οποία προδιέγραφα ένα εκτεταμένο δίκτυο οπτικών ινών, κορμού και τερματικών σημείων, για όλες τις Η/Μ εγκαταστάσεις (δίκτυα Η/Υ, τηλέφωνα, πυρανίχνευσεις, κλειστά κύκλωματα TV, μεγαφωνική, BMS, όλα).

Ήξερα από τότε ότι όλα αυτά κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον θα περάσουν σε ΙΡ διασυνδέσεις.

Δεν ήταν ακόμη η εποχή για κάτι τέτοιο, αλλά όταν θα ερχόταν δεν θα χρειάζονταν κομπρεσέρ να χαντρώνουν τους τοίχους.

- Τι χρειάζεται τούτο, με ρώτησε.

Της εξήγησα.

- Καλά, είπε, θα το προσθέσω στις παρατηρήσεις της Εγκριτικής Απόφασης.

Κάποια χρόνια αργότερα, κατά την ανέγερση του μουσείου πλέον, πέρασα από εκεί για δουλειά και στην συνεργασία που είχα με τον εργοταξιάρχη των Η/Μ μου είπε:

- Περνάμε και ένα σωρό οπτικές ίνες, που δεν έχω καταλάβει σε τι χρειάζονται, αλλά είναι μέσα στα συμβατικά τεύχη και δεν μπορούμε να μην τις βάλουμε.

Του εξήγησα και αυτού...

Και αν φτάσατε το διάβασμα μέχρι εδώ, δικαιούστε κατά πρώτον τις ευχαριστίες μου για την αντοχή-ανοχή σας, αλλά και συμπληρωματικά να μάθετε τι σχέση έχει το προηγούμενο κείμενο με τον Χρήστο και το πέρασμά μου από την ΔΤ/ΝΕΡΙΤ.

Αποτελεί την εσώψυχο κατάθεση ένας ατόμου που εκ φύσεως προσπαθεί να φύγει 10-20-30 χρόνια μπροστά από την τεχνολογική εποχή του, προκειμένου να κάνει την ζωή πιο εύκολη στους επόμενους και το ίδιο αυτό άτομο πρέπει να συνεργασθεί με άλλους που τον "τραβάνε"  πίσω από το σήμερα, επιεικώς κατά 10 χρόνια.

Έμπλεξα, φίλοι μου, με τους τεχνολογικούς δεινόσαυρους της ΔΤ/ΝΕΡΙΤ που θα συνεχίσουν να χτίζουν το οπτικοακουστικό της αρχείο στη βάση κασετών, μέχρις ότου δεν βρίσκουν να προμηθευθούν άλλες.

Δυστυχώς, δεν μπορώ να τους ξεκουνήσω.

Είναι πολλοί και βεντουζώνουν άγρια.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δημοσιοποιήσω τον πόνο μου...

Εφευρετικότητας ανάγνωσμα

Λόγω επαγγέλματος, έχω χρησθεί υπεύθυνος παραγγελίας-παραλαβής πετρελαίου θέρμανσης για την πολυκατοικία μας.

Αυτό, εδώ και 30 κάτι χρόνια και παρ' όλα αυτά δεν παύει να με εκπλήσσει η "εφευρετικότητα" στις μεθόδους κλοπής της παραδοτέας ποσότητας.

Τι κι' αν έχω δει: Βενζίνη στον μετρητή συγκοινωνούντων δοχείων, ράβδους υπό κλίση ή που δεν βρήκαν ποτέ τον πυθμένα και άλλα πολλά. Σήμερα έμαθα και μια καινούργια την οποία θα σας αποκαλύψω.

Πριν όμως από αυτό ένα ταχύτατο σεμινάριο παραλαβής πετρελαίου.
Χρυσούς κανών:

Ότι και να κάνετε, θα σας κλέψουν στην ποσότητα.

Το ότι θα σας κλέψουν, είναι δεδομένο.

Αυτό που "παίζεται" είναι το αν θα σας κλέψουν πολύ ή λιγότερο.

Είπαμε παραλαμβάνω εδώ και 30+ χρόνια και ξέρω τι γράφω.

Η μόνη άμυνα που έχετε, είναι να περιορίσετε στο ελάχιστο τις παραλαβές, αφού σε κάθε μία από αυτές τα λίτρα που λείπουν είναι μέσα σε κάποια όρια.

Προσωπικά, αφήνω την δεξαμενή ν' αδειάσει μέχρι το κατώτατό της σημείο, πριν να τραβήξει αέρα ο καυστήρας και την γεμίζω μέχρι σχεδόν να ξεχειλίσει.

Και επειδή το 1980 είχα την ευφυή έμπνευση να βάλω την μεγίστη δυνατή σε χωρητικότητα δεξαμενή (1,25x1,25x2,5μ) τώρα παραγγέλνω 3700 λίτρα την φορά.

Με αυτόν τον τρόπο ποσοστιαία η κλοπή μειώνεται.

Όσοι ατυχείς διαθέτουν μικρή δεξαμενή ή ανύπαρκτο αποθεματικό στο ταμείο των κοινοχρήστων και εξ ανάγκης αγοράζουν 500-1000 λίτρα την φορά, πάνε σφαγμένοι από χέρι.

Τον παραπάνω "χρυσό" κανόνα παραβίασα σήμερα γιατί συνέτρεξαν οι ακόλουθοι λόγοι:

α) Η τιμή του αργού πετρελαίου έπεσε τον τελευταίο καιρό κάτω από τα 80 Δολ. το βαρέλι, τιμή που θεωρείται φθηνή.

Βέβαια, μόλις έβαλα πετρέλαιο, η τιμή του αργού έπεσε κάτω και από τα 75 Δολ. το βαρέλι, αλλά περί τύχης-γκίνιας, κολοκυθόπιτα.

β) Το Ευρώ έχει πάρει την κατιούσα και αν άφηνα την δεξαμενή ν' αδειάσει (συνυπολογιζόμενης της οικονομίας που εδώ και 2-3 χρόνια κάνουμε και της βοήθειας προς αυτήν την κατεύθυνση που προσφέρει ο ήπιος καιρός) θα φτάναμε Φεβρουάριο-Μάρτιο, οπότε ποιός ξέρει τι ισοτιμία προς το Δολ. ΗΠΑ θα έχει τότε το Ευρώ.

γ) Άκουσα στο ραδιόφωνο  διαφήμιση εταιρείας πετρελαιοειδών με καλούς οικονομικούς όρους και μέτρηση με συσκευή in-line που από καιρό είχα βάλει στο μάτι να την αγοράσω, για να ξέρω κάθε φορά το πόσο με κλέψανε. (Είπαμε, η κλοπή είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη, την έκτασή της εξετάζουμε).

Το πακέτο όμως ίσχυε μέχρι 29/11/2014.

Έτσι λοιπόν παρήγγειλα 2300 Λίτρα, όση δηλαδή χωρητικότητα διέθετε η δεξαμενή.

Σημειώνω ότι την στάθμη του πετρελαίου την μετράω με Laser meter (Leica DISTO D5) με ακρίβεια χιλιοστού, πράγμα που μεταφράζεται σε συν/πλην 2 λίτρα καυσίμου.

Ήρθε λοιπόν το βυτιοφόρο που το οδηγούσε ένας ευγενής νεαρός, βάλαμε την συσκευή που διαθέτει και πιστοποίηση εργαστηρίου του ΕΜΠ και πώς λέτε συνετελέσθη η αναπόφευκτη κλοπή;

Όταν η ένδειξη έφτασε τα 2280 λίτρα ο νεαρός με πήδημα που θα το ζήλευε το πιο καλογυμνασμένο αιλουροειδές, έκανε έναν σάλτο από την καρότσα του βυτιοφόρου από την οποία παρακολουθούσε το περιεχόμενο της δεξαμενής και έκλεισε την βάνα της μάνικας με την δικαιολογία ότι τελείωσε το πετρέλαιο και θα πέρναγε αέρας ο οποίος θα αλλοίωνε την μέτρηση.

Τρίχες κατσαρές δηλαδή, αλλά κάποια δικαιολογία έπρεπε να βρει.

Επειδή δε ο μετρητής δίνει στο τέλος τα περιθώρια σφάλματος της μέτρησης, που ήταν συν/πλην 20 Λίτρα, τι χρεία πλειόνων μαρτύρων πλέον έχουμε;

2280 συν 20 = 2300 Λίτρα.

Το ότι τον είχα πάρει είδηση να κάνει υπολογισμούς στο κινητό του τηλέφωνο, προφανώς δεν με θεώρησε τόσο έξυπνο ώστε να το συνδυάσω.

100 η αλεπού, 110 το αλεπουδάκι, έτσι δεν πάει;

Όταν μου το είπε, έσκασα στα γέλια με το τι σκαρφίστηκαν για να κλέψουν κάποια λίτρα, ακόμη και με την πολυδιαφημισμένη συσκευή που υποτίθεται εξασφαλίζει την παράδοση της σωστής ποσότητας. Δεν παίζονται, πραγματικά, τους βγάζω το καπέλο.

Ο νεαρός πήγε να μου το παίξει θιγμένος, αλλά όσο καλός ήταν στα σάλτα, τόσο υστερούσε στην υποκριτική:

"Δεν δέχομαι να υπονοείτε ότι σας έβαλα λιγότερη ποσότητα....", άρχισε να απαγγέλει και ήθελε να συνεχίσει με το ποιηματάκι του, αλλά τον διέκοψα:

-Κοίτα, του λέω, κάποιος συνάδελφός σου πριν από αρκετά χρόνια που τον είχα κυριολεκτικά γκαστρώσει, στο τέλος δεν άντεξε και μου είπε:

- Και στην αγορανομία να πας, έναν πόντο στο γέμισμα μου τον δικαιολογεί.

Αυτόν τον πόντο θα τον πάρω, θες-δεν θες. Για παραπάνω το συζητάμε....

Ένας "πόντος" στην δεξαμενή μου αντιστοιχεί σε 32 περίπου λίτρα, οπότε τα 20 λίτρα του μετρητή, σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμα του επαγγέλματος, είναι μέσα στα "παραδεκτά" όρια.

Και για να είμαι απολύτως δίκαιος, από την μέτρηση της στάθμης που έκανα αφού έφυγε, η "διαφορά" μου ήταν μικρότερη από προηγούμενα χρόνια, γιατί κρατάω αναλυτικότατα τις μετρήσεις. Διαφορά όμως από τον κυβισμό της δεξαμενής συνεχίζει να υφίσταται.

Συμπέρασμα:

Αν αντιληφθείτε διαφορετικά  το περιεχόμενο του ραδιοφωνικού διαφημιστικού μηνύματος, δηλαδή από "δεν σας κλέβουμε" σε "σας κλέβουμε λιγότερο από τον ανταγωνισμό", έχετε μια εγκυρότατη ραδιοφωνική καμπάνια.

Θα ξηλώσει το Ευρωκοινοβούλιο τις καστάνιες από τους μετρητές τις ΔΕΗ;

Ένα θέμα για το οποίο "γκρινιάζω", και εγώ δεν θυμάμαι πλέον από πότε.

Όλα ξεκίνησαν όταν έμαθα ότι σε κάποιες επαρχίες του Καναδά οι μετρητές κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας δεν διαθέτουν την γνωστή καστάνια.

Μπορούν δηλαδή, όταν κάποιος καταναλωτής γίνει παραγωγός, να γυρίζουν ανάστροφα και να «σβήνουν» κιλοβατώρες τις οποίες κατά την συνήθη λειτουργία τους «γράφουν».

Και πως δέχονται, ρώτησα, οι τοπικές ΔΕΗ αυτό το σύστημα, σύμφωνα με το οποίο αγοράζουν την κιλοβατώρα στην τιμή που την πουλάνε;

Υπολόγισαν τα πράγματα και τις συμφέρει, μου απήντησαν.

Ο Καναδάς είναι μια πολύ εκτεταμένη και στην πλειονότητά της αραιοκατοικημένη χώρα.

Η κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση γραμμών μεταφοράς, πχ για να δώσουν ρεύμα σε έναν καταυλισμό 50-100 ατόμων 100 χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη  πόλη, έχει μεγάλο συνολικό κόστος κτήσης και εκμετάλλευσης.

Δίνοντας λοιπόν κίνητρα για επιτόπια παραγωγή, στην ουσία κερδίζουν, γιατί είναι υποχρεωμένες να πάνε μέχρι τον πλέον απομακρυσμένο καταναλωτή.

Και με αυτό το απλούστατο σύστημα, ούτε λογιστήρια χρειάζονται, ούτε διπλο-εγγραφές, ούτε γραφειοκρατία.

Τίποτα, ο μετρητής από μόνος του αντιλογίζει τις πιστώσεις με τις χρεώσεις.

Απλό σύστημα που δουλεύει.

Τι έκαναν οι αντίστοιχοι δικοί μας 2-3 δεκαετίες αργότερα;

Πρώτα, προ χρεοκοπίας, δώσανε χλιδάτες τιμές αγοράς της κιλοβατώρας στους ιδιώτες παραγωγούς, γιατί γενικά ήσαν πολύ «large» με τα χρήματα των καταναλωτών (τέλος ΑΠΕ) και για να γίνει και «παιχνίδι» με τις άδειες.

Στην συνέχεια «ανακάλυψαν» τα καλά της επιτόπιας παραγωγής και "άνοιξαν" το παιχνίδι στα νοικοκυριά με τα οικιακά φωτοβολταικά και τους αγρότες για να μην ξεκολλάνε από τα καφενεία.

Μετά, ήρθε η χρεοκοπία.

Που να μαζέψουν πλέον τα χρήματα για να πληρώσουν τους μικρούς και μεγάλους παραγωγούς. Έβαλαν ειδική φορολογία, ξαναέβαλαν δεύτερη φορολογία και στο τέλος είπαν: 

«Όποιος πρόλαβε-πρόλαβε, άλλοι δεν χωράνε».

Τότε ανακάλυψαν έναν κλώνο του «net metering» (ελληνιστί: ηλεκτροπαραγωγή προς ιδιοκατανάλωση), αυτό δηλαδή που έκαναν οι Καναδοί κάποιες δεκαετίες πριν.

Αλλά όχι και να το κάνουν όπως οι Καναδοί.
Να το ελληνοποιήσουνε, βρε αδερφέ, να χρειάζεται δεύτερος μετρητής, δεύτερη μέτρηση και ένα ολόκληρο λογιστήριο για να χρέω-πιστώνει.
Αλλοίμονο, θα χάσουνε το ΦΠΑ και τις θέσεις «εργασίας»;

Σε όλα αυτά τα μαύρα και τελείως απογοητευτικά, που εξηγούν βεβαίως το γιατί χρεοκοπήσαμε σαν χώρα, σκάει ακτίνα ελπίδας από το Ευρωκοινοβούλιο:

Η μαγική λέξη: Microgeneration - Small scale electricity and heat generation

Εφόσον ψηφιστεί τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ίσως και να εξισωθούμε με τους κατοίκους του Saskatchewan (φωτό για να οπτικοποιήσετε όσα έγραψα παραπάνω).

Θα πάρει βέβαια στους δικούς μας κάποια χρόνια μέχρις ότου προσαρμοσθούν, αλλά τι να κάνουμε,

κάλιο αργά, παρά ποτέ...