Κυριακή 3 Μαΐου 2015

Ιστορίες ασυρμάτου δικτύου ΑΜΔΑ


Στο forum της Ubiquiti ένας εργαζόμενος σε αυτήν έγραψε:

"We want to encourage the Industry to deploy multipoint (AirMax) on V/H pol and point-to-point (AirFiber) on 45deg slant pol to provide additional PTP/mulitpoint isolation and improve overall network performance."

Αν ψάξω τις -προ δεκαετίας και βάλε- αναρτήσεις μου στο forum του ΑΜΔΑ=AWMN, θα βρω  αρκετά μηνύματά μου στα οποία συνιστώ ακριβώς το ίδιο, δηλαδή την πόλωση των 45 μοιρών για τις ζεύξεις κορμού (point-to-point) έναντι της κατακορύφου που ήταν και παραμένει η συνηθέστερη επιλογή.

Πως είχε προκύψει αυτό:
Προσπαθούσαμε με τον Σπύρο (spirosco) να βελτιώσουμε το μεταξύ μας λινκ που ήταν εξόχως ασταθές.
Ο Σπύρος από την πλευρά του είχε στήσει ένα τηλεσκόπιο και προσπαθούσε να με εντοπίσει, προκειμένου να ρυθμίσει με την μεγίστη δυνατή ακρίβεια την σκόπευση του πιάτου του.
Αλλά δεν με έβρισκε.
Αρχίσαμε λοιπόν:
-Σπύρο, πρέπει να βλέπεις τον τρούλο μιας εκκλησίας.
-Ναι, τον βλέπω.
-Λίγο πιο αριστερά είμαι εγώ και σου κουνάω μια κατακόκκινη πετσέτα για να με δείς.
-Εσένα... δεν σε βλέπω.
-Τι βλέπεις λίγο πιό αριστερά;
-Βλέπω ... (περιγράφει τι βλέπει)
-Ε, ωραία αφού βλέπεις εκείνο και το άλλο, δεν γίνεται να μην με βλέπεις. Αυτά που μου περιγράφεις ανήκουν στο ρετιρέ της πολυκατοικίας του επόμενου παράλληλου δρόμου. Εγώ βρίσκομαι 50-100 μέτρα μπροστά, προς το μέρος σου. Δεν μπορείς να βλέπεις το φόντο μου και να μην βλέπεις εμένα!
-Έλα όμως που δεν σε βλέπω...

Με τα πολλά στο τέλος το βρήκαμε.
Στην ευθυγραμμία μας παρεμβάλετο το πολυόροφο κτήριο του ΟΤΕ στην Γ' Σεπτεμβρίου.
Με τέτοια ακρίβεια ώστε να μασκάρει προς βορρά όλη την δική μου ταράτσα, εκτός από τα νοτιότερα 1-2 μέτρα.
Όταν πήγα, σχεδόν στο χείλος της μεσοτοιχίας και του κούνησα την πετσέτα, επιτέλους με είδε.
Δυό βήματα πιό πίσω, με έκρυβε ο πύργος του ΟΤΕ.

Αυτό εξηγούσε και την αστάθεια στην λειτουργία του λινκ.
Με την μισή ζώνη Fresnel κομμένη και τις ανακλάσεις στις κατακόρυφες ακμές του κτηρίου ή ραδιόζευξη ήταν τύπου "που θα κάτσει η μπίλια".
Άλλοτε συνέβαλε το κατ' ευθείαν κύμα με τις ανακλάσεις, άλλοτε αλληλοαναιρούντο.
Στους 2,4GHz η χωρική απόσταση μεταξύ των δύο προηγουμένων καταστάσεων είναι λίγα εκατοστά του μέτρου.

Το γυρίσαμε τότε σε οριζόντια πόλωση προκειμένου να μειώσουμε -κατά το δυνατόν- την επίδραση των ανακλάσεων στο κτήριο του ΟΤΕ.
Βελτιώθηκε αρκετά, αλλά όπως ήδη είχε φθάσει η ώρα της δύσης του ηλίου, μαζέψαμε και αρκετό θόρυβο.

Δεν δοκιμάζουμε και στις 45 μοίρες;
Μετά από πολλά Α-Β tests αποδείχθηκε ότι ο "έντιμος συμβιβασμός" των 45 μοιρών ήταν και ο καλύτερος που μπορούσε να επιτευχθεί.*

Ακόμη και σήμερα ένα από τα υφιστάμενα λινκς, αυτό με τον Βαγγέλη (cyberangel), παραμείνει στις 45 μοίρες απομεινάρι των "ηρωικών" εποχών του ασύρματου δικτύου, τότε που σκαρφαλώναμε σαν τα κατσίκια στις ταράτσες προκειμένου να "βγεί" το λινκ.

(*) Βαρουφάκη τ' ακούς;
Πήγαμε στις 45 μοίρες. Δεν είπαμε στον ΟΤΕ να κάνει λίγο πιό 'κεί τον πύργο του.


Σάββατο 25 Απριλίου 2015

Γιάν(ν)ηδες

Τον Γιάνη τον γνωρίζετε όλοι, δεν του χρειάζονται περισσότερες συστάσεις.
Ας σας παρουσιάσω τώρα τον έτερο Γιάννη, τον παλαιό μου συμμαθητή Γιάννη Κούσουλα:


Γεννήθηκε το 1950 στην Αθήνα, αθλητής του άλματος σε ύψος.
Μετείχε των Ολυμπιακών Αγώνων το 1968 στο Μεξικό και το 1972 στο Μόναχο.
Ως έφηβος πέτυχε Πανελλήνιο εφηβικό ρεκόρ με 2.12 και ανδρικό με 2.13. 
Αργυρό μετάλλιο το 1967 στους Μεσογειακούς με 2.05 και νικητής των ΚΘ΄ Βαλκανικών Αγώνων (ανδρών) στο Βουκουρέστι το 1970 με 2.11. 
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 (σε ηλικία 18 ετών) κατετάγη 20ος με 2.09, ενώ στο Μόναχο ήταν 26ος με 2.12. 
Αναδείχθηκε από μικρή ηλικία με ένα χαρακτηριστικό «πλαστικό» στυλ. 
Στη κατηγορία ανδρών δεν μπόρεσε να επιτύχει περισσότερα καθώς δεν παρέμεινε επ’ αρκετόν και δεν αφοσιώθηκε όπως οι συνθήκες απαιτούσαν.

Σε κάποιους ενδο-σχολικούς αθλητικούς αγώνες έτυχε να περνάω την κατάλληλη στιγμή από το κατάλληλο σημείο.
-Έλα εδώ μου λέει, ο αείμνηστος πλέον και αγαπητός μας τότε γυμναστής Χατζηδημητρίου.
Πήγαινε στην αποθήκη και ζήτα να σου δώσουν ένα ζευγάρι spikes (παπούτσια με καρφιά) και φέρτα μου εδώ.
Γυρνώντας δε προς τον Γιάννη τον ρωτά:
-Τι νούμερο παπούτσι φοράς;
 Έφυγα τρεχάλα να φέρω τα spikes. 

Τι είχε προηγηθεί;

Στο αγώνισμα του άλματος σε ύψος ο πήχης ξεκίναγε, για εμάς τους μαθητές των τελευταίων τάξεων του γυμνασίου, στο 1,10m περίπου και ο νικητής τερμάτιζε κάπου μεταξύ 1,30 και 1,35m.
Ο ξυπόλυτος Γιάννης, γιατί ξυπόλητος -για την ακρίβεια με τις κάλτσες- πηδούσε, μόλις τους είχε αφήσει όλους πίσω ανεβάζοντας τον πήχη στο 1,40+.
Τον είδε ο Χατζηδημητρίου και αναγνώρισε αμέσως το ταλέντο που είχε μπροστά του. 
Έπρεπε όμως να τον πείσει να μην πηδάει ξυπόλητος.
Όταν έφερα τα παπούτσια, κάθισα να παρακολουθήσω την εξέλιξη.
Τα φόρεσε υποχρεωτικά, μετά από άπειρη γκρίνια, αλλά σε κάθε προσπάθεια να πηδήξει πέρναγε κάτω από τον πήχη, ανεξαρτήτως του ύψους στο οποίο ετοποθετείτο.
Πήγαινε κουτρουβαλώντας με αυτά.
Πιό ανασούμπαλο τρέξιμο δεν είχα ξαναδεί.
Που να πηδήξει.
-Δεν μπορώ, κύριε καθηγητά, με αυτά, παραπονιόταν.
-Δοκίμασε ξανά, θα τα συνηθίσεις, του αντέτεινε ο γυμναστής.
Τίποτα, από το κακό πήγαινε στο χειρότερο. 
Κανένα σημάδι προσαρμογής στα νέα παπούτσια.
Μετά από μία σειρά δοκιμών, βγάλτα-πήδα, βάλτα-πήδα, πως και του ήρθε η ιδέα του Χατζηδημητρίου να δοκιμάσει το:
-Βάλε μόνο αυτό με το οποίο πατάς το τελευταίο βήμα πριν πηδήξεις.
Την διαφορά του πηδάω με ένα μόνο spike, αν δεν την έχεις δει, δεν μπορείς να την πιστέψεις.
Τα νούμερα όμως θα σε πείσουν. 
Η καμπάνα λήξης της ώρας των αθλητικών βρήκε τον πήχη, αν θυμάμαι καλά, στο 1,55m.

Ωραίες οι αναμνήσεις, αλλά τι σχέση μπορεί να έχει ο Γιάννης ο συμμαθητής μου με τον άλλον Γιάνη, αυτόν που τα άκουσε από όλο το Eurogroup στην Ρίγα;
Ο συνειρμός μου δημιουργήθηκε όταν διάβασα ανάρτηση στο bankingnews.gr με το ακόλουθο περιεχόμενο:

"Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ποια θα είναι η εξέλιξη των πραγμάτων. Γνωρίζει ότι στρατηγικά το ελληνικό κράτος ξεμένει από χρήματα στις 5 Ιουνίου του 2015 και ταυτόχρονα γνωρίζει ότι υποχρεωτικά θα οδηγηθεί σε νέο δάνειο άρα σε νέο μνημόνιο. (Μεταξύ 5 και 19 Ιουνίου η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει 2 δισεκ. στο ΔΝΤ).
Την καλύτερη ερμηνεία γι' αυτή την χρονοτριβή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ την δίνει κορυφαίο στέλεχος της αποκαλούμενης αριστερής πτέρυγας στο bankingnews.gr
«Η Ελλάδα κακώς μεν, αλλά θα χρειαστεί νέο δάνειο. Το ζητούμενο είναι να μην μας ζητήσουν δύο φορές μεταρρυθμίσεις, να μην ζητήσουν από την Ελλάδα δύο φορές σκληρά μέτρα. Η κυβέρνηση χρονοτριβεί γιατί θέλει να κουμπώσει τις μεταρρυθμίσεις – νέα μέτρα με το νέο δάνειο του Ιουνίου ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο η ΕΕ και ειδικά η Γερμανία να ζητήσουν νέα μέτρα»."

Πάμε τώρα πίσω στον άλλο Γιάννη.
Τα αθλητικά ουδόλως μ' ενδιαφέρουν, αλλά εκείνη την εποχή όταν άκουγα για μεγάλους αγώνες (Πανελλήνιους, Βαλκανικούς, Μεσογειακούς) μου εδημιουργείτο το πολύ συγκεκριμένο ενδιαφέρον του τι θα κάνει ο παλαιός μου συμμαθητής.
Μην παραβλέπετε άλλωστε ότι για τον συγκεκριμένο άλτη διατηρώ πνεύμα αναδοχής.
Έφερα ή δεν έφερα τα spikes από την αποθήκη; Έτσι για να είμαστε και δίκαιοι (χαμογελαστή φατσούλα εδώ).

Σε κάποιον λοιπόν από αυτούς τους αγώνες, ενώ ο πήχης ήταν κάπου στο 2.10 και είχε ήδη δύο αποτυχημένες προσπάθειες, άφησε την τρίτη για το επόμενο ύψος.
Το είπα ήδη, με τ' αθλητικά είμαι λίγο άσχετος και το γεγονός αυτό με εξέπληξε.
Αφήνει το χαμηλότερο για να δοκιμάσει το υψηλότερο; πολύ περίεργο μου φάνηκε.
Αργότερα κατάλαβα ότι είναι μια τακτική -υψηλού ρίσκου- που επιλέγουν κάποιοι άλτες όταν έχουν κουρασθεί, με εξαίρεση βέβαια την περίπτωση του νικητή που πάει για ρεκόρ.
Τότε όμως μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, γι' αυτό και αποτυπώθηκε στην μνήμη μου.

Μήπως τώρα μπορείτε να διακρίνετε το σημείο αλλολοτομίας στα περιστατικά των δύο Γιάν(ν)ηδων;
 
Και για την ιστορία Γιάνη, ό συνονόματός σου απέτυχε στην μία και μοναδική προσπάθεια που του είχε απομείνει στο υψηλότερο ύψος.
Να δούμε εσύ τι θα καταφέρεις στην τρίτη σου και τελευταία προσπάθεια.  
Στην ανάγκη δοκίμασε τον παλμό Κούσουλα, αυτόν με το ένα μόνο spike.  
Και τέλος πρόσεξε να μην, κάποια μέρα, σου προσάψουν και εσένα το:  
"Στη κατηγορία ανδρών {πολιτική} δεν μπόρεσε να επιτύχει περισσότερα καθώς δεν παρέμεινε επ’ αρκετόν και δεν αφοσιώθηκε όπως οι συνθήκες απαιτούσαν."

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

Θεσμοφοριάζουσες, μία σύγχρονη διασκευή-διανομή


Πρωτότυπο κείμενο από την Wikipedia.
Διαγραφές, bold δικά μου.


Στην Αθήνα του 5ου π.Χ. 21ου μ.Χ αιώνα, ο Ευριπίδης, ο γνωστός ποιητής (τον υποδύεται ο Τσίπρας), βρίσκεται μαζί με έναν γέρο συγγενή του super-duper καθηγητή, τον Μνησίλοχο (τον υποδύεται ο Βαρουφάκης), έξω από το σπίτι του νεαρού άλλου τραγικού ποιητή, καθηγητή Αγάθωνα (τον υποδύεται o Σταθάκης).

Ο Ευριπίδης είναι εξαιρετικά ανήσυχος, γιατί όπως λέει στον Μνησίλοχο, οι γυναίκες θεσμοφόρες Ευρωζώνη, Eυρωτράπεζα και Διεθνοτράπεζα που σήμερα θα βρίσκονται μαζεμένες στη μεγάλη τους γιορτή, τα Θεσμοφόρια ή άλλως το Eurogroup meeting, είναι αποφασισμένες να βρουν ένα τρόπο να τον καταστρέψουν, επειδή θεωρούν ότι τις δυσφημίζει, σαν ανάλγητες αιμοδιψείς πιστώτριες, στα έργα του: 
"Ο κουρέας του απεχθούς χρέους", 
"Δεσμώτες της λιτότητας", 
"Αριστερά πρώτη φορά", κ.α.
 
Ο κίνδυνος, λέει, είναι μεγάλος, και σκέπτεται πως ο μοναδικός τρόπος για να τον αποτρέψει, είναι να στείλει στα Θεσμοφόρια έναν δικό του άνθρωπο, ντυμένο γυναικεία πολιτικό, για να τον υπερασπίσει.

Γι αυτό το σκοπό ελπίζει να πείσει τον ποιητή πράο καθηγητή Αγάθωνα.
Αυτός όμως αρνείται, και ο γέρο αντι-συμβατικός καθηγητής Μνησίλοχος, αναλαμβάνει την δύσκολη αποστολή.
Αφού ξυριστεί περί την κεφαλή, ντυθεί γυναικεία, με casual σινιέ ρούχα, και παραπειστικό κασκόλ που θα αποσυντονίσει τις θεσμοφόρες πρόθυμα του δανείζει ο Αγάθωνας, και αφού αποσπάσει όρκο από τον Ευριπίδη πως αν κάτι δεν πάει καλά θα κάνει τα πάντα για να τον σώσει, ο Μνησίλοχος θα πάει στο ναό της Δήμητρας  Ευρωζωνήτισας της Βρυξελιώτισας.

Εκεί θα ακούσει τις Θεσμοφοριάζουσες, που αποτελούν το Χορό της κωμωδίας ροκ-όπερας, να κατηγορούν τον Ευριπίδη και να θέλουν να τον εξολοθρεύσουν γιατί τους έχει κάνει μεγάλο κακό με τον τρόπο που τις παρουσιάζει στα έργα του ψηφαλάκια του.

Όταν πάρει τον λόγο ο μεταμφιεσμένος Μνησίλοχος, στην αρχή θα επιτεθεί με σφοδρότητα κατά του Ευριπίδη ρίξει ένα γλείψιμο στον αρχιερέα (τον υποδύεται ο Soible) έτσι για να του βρίσκεται, αλλά μετά θα υποστηρίξει πως ο κατηγορούμενος δεν αποκάλυψε παρά μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από τις πονηριές των γυναικών τοξικό-υφεσιακές δανειοδοτικές πρακτικές των θεσμοφόρων.

Οι γυναίκες θεσμοφόρες ακούγοντας αυτές τις απόψεις αρχίζουν να αγανακτούν, και να ορμούν εναντίον του.

Όταν εμφανίζεται ο Κλεισθένης (τον υποδύεται ο Daisebloom), γνωστός Αθηναίος ευρωκράτης της εποχής με θηλυπρεπή εμφάνιση, και τους λέει ότι κυκλοφορεί μια φήμη πως κάποιος άνδρας καθηγητής ντυμένος γυναικεία trendy-υπουργικά βρίσκεται ανάμεσά τους, υποψιάζονται τον Μνησίλοχο.

Η πλαστοπροσωπία αποκαλύπτεται και η θέση του γέροντα showman-καθηγητή είναι δύσκολη.
Ο Μνησίλοχος καταφεύγει σε διάφορα μέσα για να ειδοποιήσει τον Ευριπίδη. 
Απαγγέλλει στίχους παρωδώντας  διάφορα έργα και τσιτάτα από την "Ωδή στην ΔΕΘ" του τραγικού ποιητή, και αργότερα εμφανίζεται ο ίδιος ο Ευριπίδης, ντυμένος στην αρχή ως Μενέλαος Τσακαλώτος, στοιχείο που παραπέμπει στην Blackrock και τα διαπραγματεύσιμα αμοιβαία της, καθόσον εξελίσσεται σκληρή διαπραγμάτευση, τραγωδία του Ελένη, και αργότερα ως Περσέας Δραγασάκης, στοιχείο παρμένο από την χαμένη του τραγωδία Ανδρομέδα οικουμενική κυβέρνηση του Μητσοτάκη.

Η αγωνία του Μνησίλοχου εν τω μεταξύ συνεχίζεται.
Κατηγορείται για παραβίαση των ιερών τελετουργικών κανόνων και φρουρείται από έναν τοξότη τραπεζίτη (τον υποδύεται ο Draghi) ο οποίος τον έχει δεμένο σε μια σανίδα κόλλα χαρτί, γνωστή και ως waiver.

Ο Ευριπίδης που στην προσπάθεια του να σώσει τον Μνησίλοχο έχει έρθει κι έχει φύγει πολλές φορές, με διαφορετική κάθε φορά εμφάνιση επιστολή-πρόταση συμφωνίας γέφυρας, κάνει στις γυναίκες θεσμοφόρες μια συμφέρουσα για όλους πρόταση: 
δεν θα τις ξανακακολογήσει στα έργα του, αν τον αφήσουν να απελευθερώσει τον δυστυχή γέρο showman-καθηγητή.

Οι γυναίκες πρωθιέρειες Merkel και Lagarde δέχονται.

Με δόλωμα μια νεαρή αυλητρίδα δύο ευρω-επιτρόπους (τους υποδύονται οι Junker Μoscovici) που έχει φέρει μαζί του ο Ευριπίδης, ο τοξότης τραπεζίτης που φρουρεί τον Μνησίλοχο παρασύρεται έξω από την σκηνή, σκληρή διαπραγμάτευση και μ΄ αυτήν την ευκαιρία ο Ευριπίδης και ο Μνησίλοχος γίνονται άφαντοι.

Η μαύρη κωμωδία τελειώνει με τους πανηγυρισμούς του Χορού και τα πειράγματα προς τον τοξότη τραπεζίτη που επιστρέφει και αναζητά τον εξαφανισμένο κρατούμενο φουσκωμένο ELA του.


Οι Θεσμοφοριάζουσες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη, που έγραψε και παρουσίασε το 411 π.Χ.πιθανότατα στα Μεγάλα Διονύσια. Είναι μια σάτιρα στο πρόσωπο και τα έργα του Ευριπίδη. Εκμεταλλευόμενος την αντιπάθεια του αρχαίου τραγικού για τις γυναίκες, τον παρουσιάζει να συγκρούεται με αυτές κατά τη διάρκεια της μεγάλης τους γιορτής, των Θεσμοφορίων. Θεωρείται ένα από τα καλύτερά του έργα και παρουσιάστηκε την ίδια χρονιά με μια άλλη γνωστή κωμωδία του, τη Λυσιστράτη.

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015

Για τον φίλο Χρήστο...


Η παρούσα ανάρτηση προέκυψε από παρατήρηση του φίλου και συναδέλφου Χρήστου:

- Από καιρού εις καιρό μπαίνω στο blog σου, αλλά δεν βλέπω τίποτα καινούργιο. Τεμπέλιασες και δεν κάθησες να γράψεις τίποτα καινούργιο, εεε;

Κούνησα το κεφάλι καταφατικά, με ύφος βαριεστημένο, την ώρα που σκεφτόμουνα ότι δυο-τρεις αναρτήσεις που έχω μισο-έτοιμες στην cache του κεφαλιού μου και αφορούν το πέρασμά μου από την ΔΤ/ΝΕΡΙΤ, θα πρέπει περιμένουν λίγο ακόμη, γιατί όταν δημοσιευτούν κάποιοι εκεί μέσα δεν θα θέλουν να με δουν ούτε ζωγραφιστό.

Αν παρατηρήσετε στο κάτω δεξί μέρος της παρούσας σελίδας θα δείτε το εξώφυλλο του βιβλίου της "καλής μου" που εξιστορεί την δημιουργία του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης.
Της πήρε λίγο-πολύ ένα χρόνο πλήρους απασχόλησης για να το γράψει, γιατί, παρ' όλο ότι πολλά από όσα αναφέρει τα έχει βιώσει η ίδια, ήθελε το κάθε τι να είναι απολύτως ακριβές και σπασικλίδικα τεκμηριωμένο.
Η προσπάθεια όμως αυτή, κάποιες στιγμές έφτανε στα όρια του να την πάρει από κάτω. 
Την άκουγα να ξεφυσάει μουρμουρώντας:

- Δεν θα το τελειώσω πότε αυτό το βιβλίο....

Τότε, φόραγα την στολή του ψυχολογικού διασώστη και για να της γεμίσω όπως-όπως τις μπαταρίες, της έλεγα:

- Σκέψου όμως ότι 50 -100 χρόνια από σήμερα κάποιος θα σε ευγνωμονεί.

Να σας εξηγήσω τι κρύβεται πίσω από την προηγούμενη φράση.
Το σημαντικά κτήρια, η ζωή των οποίων ξεπερνά κατά πολύ αυτή των ανθρώπων που τα δημιούργησαν, απαιτούν διαδοχικές τεχνικές επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας.
Αυτές έχουν να κάνουν με επεκτάσεις, αλλαγές χρήσεων, στατικές ενισχύσεις, αναβαθμίσεις ή προσθήκες Η/Μ εγκαταστάσεων κ.λ.π.

Το συντομότερο χρονικό διάστημα για κάτι τέτοιο, που προσωπικά συνάντησα, είναι τα 40+ χρόνια του Θεάτρου Μακεδονικών Σπουδών στην Θεσσαλονίκη.
Μεταπολεμική κατασκευή που υπέστη πλήρη ανακατασκευή με την ευκαιρία της πολιτιστικής πρωτεύουσας 1997.
Ένα μέσο χρονικό διάστημα, μεταξύ δύο πολύ σημαντικών επεμβάσεων σε ένα μνημιακό κτήριο, κυμαίνεται περί τον ένα αιώνα (1,5 max).
Μην πάτε πολύ πίσω.
Φτάστε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα στις αναστηλώσεις Μπαλάνου στην Ακρόπολη.
Ελάτε τώρα στα τέλη του ιδίου αιώνα και δείτε την ΥΣΜΑ (Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης) να κάνει μία από τα ίδια, αλλά στο πιο high tech.

Έτσι λοιπόν, είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι το ολοκαίνουργιο σήμερα μουσείο της Ακρόπολης, κάπου τα επόμενα 50-100 χρόνια θα ξαναγίνει "καλοκαιρινό".
Και εδώ συναντάμε τον ευσυνείδητο μελετητή, που έχει αναλάβει κάποια από τις τεχνικές μελέτες, να προσπαθεί με κάθε διαθέσιμο μέσο να μπει στο μυαλό του προηγούμενου ή των προηγούμενων συναδέλφων του για να καταλάβει τους λόγους που τους οδήγησαν στις συγκριμένες τεχνικές λύσεις και όχι σε κάποιες άλλες διαφορετικές.
Το αρχειακό υλικό, σχέδια, φωτογραφίες, δημοσιεύσεις, όταν και όσο υπάρχει, βοηθάει μεν στην διάκριση των διαδοχικών φάσεων αλλά δεν απαντά στο ερώτημα "γιατί έτσι και όχι αλλιώς;".
Ο μελετητής, αν δεν είναι αρπακολλατζής, πρέπει να γυρίσει νοερά πίσω στον χρόνο για ν' αναζητήσει εύλογες απαντήσεις στις όποιες απορίες του, συμβατές με τον ιστορικό χρόνο.
Το έχω προσωπικά δοκιμάσει και σας διαβεβαιώνω ότι δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Ε λοιπόν, ένας τέτοιος μελετητής θα είναι ο "κάποιος", που αν καταφέρει να βρει ένα αντίτυπο, θα καταστεί ευγνώμων.

- Όλα μας τα έγραψε χαρτί και καλαμάρι αυτή η καλή κοπέλα, θα λέει στους συνεργάτες του.

Το "όλα" βέβαια θα αποτελεί λεκτική υπερβολή γιατί και η τελευταία λεπτομέρεια δεν μπορεί να καταγραφεί.
Να σας δώσω ένα δειγματάκι:

Όταν περί τα τέλη του 1990 η ομάδα που είχε αναλάβει την μελέτη (ύστερα από διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό) υπέβαλε, όπως είθισται, το στάδιο της προμελέτης για έγκριση στον ΟΑΝΜΑ (Οργανισμό Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης) η "καλή μου" ήρθε σπίτι με ένα χοντρό τεύχος.

- Θέλω να δεις τις Η/Μ εγκαταστάσεις και να μου πεις αν είναι εντάξει, γιατί την επόμενη εβδομάδα έχουμε ΔΣ με θέμα την έγκριση της μελέτης. Έχουμε στο υπουργείο κάποιους μηχανολόγους, αλλά αν τους την δώσω, θα κάνουν κανέναν μήνα και στο τέλος δεν θα είμαι σίγουρη για το τι και πως κοιτάξανε.

Κάθισα λοιπόν και εγώ, δεν ήταν μεγάλη ή δύσκολη δουλειά γιατί ήταν σε επίπεδο προμελέτης, κατέγραψα κάποιες σχετικά δευτερεύουσες παρατηρήσεις, αλλά το μάτι μου κόλλησε στο αρχιτεκτονικό.
Μεγάλοι χώροι, εκτεταμένα υαλοστάσια, ανεπίχριστες επιφάνειες. 
Ότι δηλαδή χειρότερο μπορεί να τύχει σε κάποιον που θα θελήσει, εκ των υστέρων, να περάσει ένα καλώδιο.
Συνέταξα μια παράγραφο λίγων αράδων στην οποία προδιέγραφα ένα εκτεταμένο δίκτυο οπτικών ινών, κορμού και τερματικών σημείων, για όλες τις Η/Μ εγκαταστάσεις (δίκτυα Η/Υ, τηλέφωνα, πυρανίχνευσεις, κλειστά κύκλωματα TV, μεγαφωνική, BMS, όλα).
Ήξερα από τότε ότι όλα αυτά κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον θα περάσουν σε ΙΡ διασυνδέσεις.
Δεν ήταν ακόμη η εποχή για κάτι τέτοιο, αλλά όταν θα ερχόταν δεν θα χρειάζονταν κομπρεσέρ να χαντρώνουν τους τοίχους.

- Τι χρειάζεται τούτο, με ρώτησε.
Της εξήγησα.

- Καλά, είπε, θα το προσθέσω στις παρατηρήσεις της Εγκριτικής Απόφασης.

Κάποια χρόνια αργότερα, κατά την ανέγερση του μουσείου πλέον, πέρασα από εκεί για δουλειά και στην συνεργασία που είχα με τον εργοταξιάρχη των Η/Μ μου είπε:

- Περνάμε και ένα σωρό οπτικές ίνες, που δεν έχω καταλάβει σε τι χρειάζονται, αλλά είναι μέσα στα συμβατικά τεύχη και δεν μπορούμε να μην τις βάλουμε.
Του εξήγησα και αυτού...

Και αν φτάσατε το διάβασμα μέχρι εδώ, δικαιούστε κατά πρώτον τις ευχαριστίες μου για την αντοχή-ανοχή σας, αλλά και συμπληρωματικά να μάθετε τι σχέση έχει το προηγούμενο κείμενο με τον Χρήστο και το πέρασμά μου από την ΔΤ/ΝΕΡΙΤ.

Αποτελεί την εσώψυχο κατάθεση ένας ατόμου που εκ φύσεως προσπαθεί να φύγει 10-20-30 χρόνια μπροστά από την τεχνολογική εποχή του, προκειμένου να κάνει την ζωή πιο εύκολη στους επόμενους και το ίδιο αυτό άτομο πρέπει να συνεργασθεί με άλλους που τον "τραβάνε"  πίσω από το σήμερα, επιεικώς κατά 10 χρόνια.

Έμπλεξα, φίλοι μου, με τους τεχνολογικούς δεινόσαυρους της ΔΤ/ΝΕΡΙΤ που θα συνεχίσουν να χτίζουν το οπτικοακουστικό της αρχείο στη βάση κασετών, μέχρις ότου δεν βρίσκουν να προμηθευθούν άλλες.
Δυστυχώς, δεν μπορώ να τους ξεκουνήσω.
Είναι πολλοί και βεντουζώνουν άγρια.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να δημοσιοποιήσω τον πόνο μου...

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Εφευρετικότητας ανάγνωσμα


Λόγω επαγγέλματος, έχω χρησθεί υπεύθυνος παραγγελίας-παραλαβής πετρελαίου θέρμανσης για την πολυκατοικία μας.
Αυτό, εδώ και 30 κάτι χρόνια και παρ' όλα αυτά δεν παύει να με εκπλήσσει η "εφευρετικότητα" στις μεθόδους κλοπής της παραδοτέας ποσότητας.
Τι κι' αν έχω δει: Βενζίνη στον μετρητή συγκοινωνούντων δοχείων, ράβδους υπό κλίση ή που δεν βρήκαν ποτέ τον πυθμένα και άλλα πολλά. Σήμερα έμαθα και μια καινούργια την οποία θα σας αποκαλύψω.

Πριν όμως από αυτό ένα ταχύτατο σεμινάριο παραλαβής πετρελαίου.
Χρυσούς κανών:
Ότι και να κάνετε, θα σας κλέψουν στην ποσότητα.
Το ότι θα σας κλέψουν, είναι δεδομένο.
Αυτό που "παίζεται" είναι το αν θα σας κλέψουν πολύ ή λιγότερο.
Είπαμε παραλαμβάνω εδώ και 30+ χρόνια και ξέρω τι γράφω.
Η μόνη άμυνα που έχετε, είναι να περιορίσετε στο ελάχιστο τις παραλαβές, αφού σε κάθε μία από αυτές τα λίτρα που λείπουν είναι μέσα σε κάποια όρια.
Προσωπικά, αφήνω την δεξαμενή ν' αδειάσει μέχρι το κατώτατό της σημείο, πριν να τραβήξει αέρα ο καυστήρας και την γεμίζω μέχρι σχεδόν να ξεχειλίσει.
Και επειδή το 1980 είχα την ευφυή έμπνευση να βάλω την μεγίστη δυνατή σε χωρητικότητα δεξαμενή (1,25x1,25x2,5μ) τώρα παραγγέλνω 3700 λίτρα την φορά.
Με αυτόν τον τρόπο ποσοστιαία η κλοπή μειώνεται.
Όσοι ατυχείς διαθέτουν μικρή δεξαμενή ή ανύπαρκτο αποθεματικό στο ταμείο των κοινοχρήστων και εξ ανάγκης αγοράζουν 500-1000 λίτρα την φορά, πάνε σφαγμένοι από χέρι.

Τον παραπάνω "χρυσό" κανόνα παραβίασα σήμερα γιατί συνέτρεξαν οι ακόλουθοι λόγοι:
α) Η τιμή του αργού πετρελαίου έπεσε τον τελευταίο καιρό κάτω από τα 80 Δολ. το βαρέλι, τιμή που θεωρείται φθηνή.
Βέβαια, μόλις έβαλα πετρέλαιο, η τιμή του αργού έπεσε κάτω και από τα 75 Δολ. το βαρέλι, αλλά περί τύχης-γκίνιας, κολοκυθόπιτα.
β) Το Ευρώ έχει πάρει την κατιούσα και αν άφηνα την δεξαμενή ν' αδειάσει (συνυπολογιζόμενης της οικονομίας που εδώ και 2-3 χρόνια κάνουμε και της βοήθειας προς αυτήν την κατεύθυνση που προσφέρει ο ήπιος καιρός) θα φτάναμε Φεβρουάριο-Μάρτιο, οπότε ποιός ξέρει τι ισοτιμία προς το Δολ. ΗΠΑ θα έχει τότε το Ευρώ.
γ) Άκουσα στο ραδιόφωνο  διαφήμιση εταιρείας πετρελαιοειδών με καλούς οικονομικούς όρους και μέτρηση με συσκευή in-line που από καιρό είχα βάλει στο μάτι να την αγοράσω, για να ξέρω κάθε φορά το πόσο με κλέψανε. (Είπαμε, η κλοπή είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη, την έκτασή της εξετάζουμε).
Το πακέτο όμως ίσχυε μέχρι 29/11/2014.

Έτσι λοιπόν παρήγγειλα 2300 Λίτρα, όση δηλαδή χωρητικότητα διέθετε η δεξαμενή.
Σημειώνω ότι την στάθμη του πετρελαίου την μετράω με Laser meter (Leica DISTO D5) με ακρίβεια χιλιοστού, πράγμα που μεταφράζεται σε συν/πλην 2 λίτρα καυσίμου.

Ήρθε λοιπόν το βυτιοφόρο που το οδηγούσε ένας ευγενής νεαρός, βάλαμε την συσκευή που διαθέτει και πιστοποίηση εργαστηρίου του ΕΜΠ και πώς λέτε συνετελέσθη η αναπόφευκτη κλοπή;
Όταν η ένδειξη έφτασε τα 2280 λίτρα ο νεαρός με πήδημα που θα το ζήλευε το πιο καλογυμνασμένο αιλουροειδές, έκανε έναν σάλτο από την καρότσα του βυτιοφόρου από την οποία παρακολουθούσε το περιεχόμενο της δεξαμενής και έκλεισε την βάνα της μάνικας με την δικαιολογία ότι τελείωσε το πετρέλαιο και θα πέρναγε αέρας ο οποίος θα αλλοίωνε την μέτρηση.
Τρίχες κατσαρές δηλαδή, αλλά κάποια δικαιολογία έπρεπε να βρει.
Επειδή δε ο μετρητής δίνει στο τέλος τα περιθώρια σφάλματος της μέτρησης, που ήταν συν/πλην 20 Λίτρα, τι χρεία πλειόνων μαρτύρων πλέον έχουμε;
2280 συν 20 = 2300 Λίτρα.

Το ότι τον είχα πάρει είδηση να κάνει υπολογισμούς στο κινητό του τηλέφωνο, προφανώς δεν με θεώρησε τόσο έξυπνο ώστε να το συνδυάσω.
100 η αλεπού, 110 το αλεπουδάκι, έτσι δεν πάει;

Όταν μου το είπε, έσκασα στα γέλια με το τι σκαρφίστηκαν για να κλέψουν κάποια λίτρα, ακόμη και με την πολυδιαφημισμένη συσκευή που υποτίθεται εξασφαλίζει την παράδοση της σωστής ποσότητας. Δεν παίζονται, πραγματικά, τους βγάζω το καπέλο.

Ο νεαρός πήγε να μου το παίξει θιγμένος, αλλά όσο καλός ήταν στα σάλτα, τόσο υστερούσε στην υποκριτική:
"Δεν δέχομαι να υπονοείτε ότι σας έβαλα λιγότερη ποσότητα....", άρχισε να απαγγέλει και ήθελε να συνεχίσει με το ποιηματάκι του, αλλά τον διέκοψα:

-Κοίτα, του λέω, κάποιος συνάδελφός σου πριν από αρκετά χρόνια που τον είχα κυριολεκτικά γκαστρώσει, στο τέλος δεν άντεξε και μου είπε:
- Και στην αγορανομία να πας, έναν πόντο στο γέμισμα μου τον δικαιολογεί.
Αυτόν τον πόντο θα τον πάρω, θες-δεν θες. Για παραπάνω το συζητάμε....

Ένας "πόντος" στην δεξαμενή μου αντιστοιχεί σε 32 περίπου λίτρα, οπότε τα 20 λίτρα του μετρητή, σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμα του επαγγέλματος, είναι μέσα στα "παραδεκτά" όρια.

Και για να είμαι απολύτως δίκαιος, από την μέτρηση της στάθμης που έκανα αφού έφυγε, η "διαφορά" μου ήταν μικρότερη από προηγούμενα χρόνια, γιατί κρατάω αναλυτικότατα τις μετρήσεις. Διαφορά όμως από τον κυβισμό της δεξαμενής συνεχίζει να υφίσταται.

Συμπέρασμα:
Αν αντιληφθείτε διαφορετικά  το περιεχόμενο του ραδιοφωνικού διαφημιστικού μηνύματος, δηλαδή από "δεν σας κλέβουμε" σε "σας κλέβουμε λιγότερο από τον ανταγωνισμό", έχετε μια εγκυρότατη ραδιοφωνική καμπάνια.

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Θα ξηλώσει το Ευρωκοινοβούλιο τις καστάνιες από τους μετρητές τις ΔΕΗ;


Ένα θέμα για το οποίο "γκρινιάζω", και εγώ δεν θυμάμαι πλέον από πότε.

Όλα ξεκίνησαν όταν έμαθα ότι σε κάποιες επαρχίες του Καναδά οι μετρητές κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας δεν διαθέτουν την γνωστή καστάνια.
Μπορούν δηλαδή, όταν κάποιος καταναλωτής γίνει παραγωγός, να γυρίζουν ανάστροφα και να «σβήνουν» κιλοβατώρες τις οποίες κατά την συνήθη λειτουργία τους «γράφουν».

Και πως δέχονται, ρώτησα, οι τοπικές ΔΕΗ αυτό το σύστημα, σύμφωνα με το οποίο αγοράζουν την κιλοβατώρα στην τιμή που την πουλάνε;
Υπολόγισαν τα πράγματα και τις συμφέρει, μου απήντησαν.

Ο Καναδάς είναι μια πολύ εκτεταμένη και στην πλειονότητά της αραιοκατοικημένη χώρα.
Η κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση γραμμών μεταφοράς, πχ για να δώσουν ρεύμα σε έναν καταυλισμό 50-100 ατόμων 100 χιλιόμετρα μακριά από την πλησιέστερη  πόλη, έχει μεγάλο συνολικό κόστος κτήσης και εκμετάλλευσης.
Δίνοντας λοιπόν κίνητρα για επιτόπια παραγωγή, στην ουσία κερδίζουν, γιατί είναι υποχρεωμένες να πάνε μέχρι τον πλέον απομακρυσμένο καταναλωτή.
Και με αυτό το απλούστατο σύστημα, ούτε λογιστήρια χρειάζονται, ούτε διπλο-εγγραφές, ούτε γραφειοκρατία.
Τίποτα, ο μετρητής από μόνος του αντιλογίζει τις πιστώσεις με τις χρεώσεις.
Απλό σύστημα που δουλεύει.

Τι έκαναν οι αντίστοιχοι δικοί μας 2-3 δεκαετίες αργότερα;

Πρώτα, προ χρεοκοπίας, δώσανε χλιδάτες τιμές αγοράς της κιλοβατώρας στους ιδιώτες παραγωγούς, γιατί γενικά ήσαν πολύ «large» με τα χρήματα των καταναλωτών (τέλος ΑΠΕ) και για να γίνει και «παιχνίδι» με τις άδειες.
Στην συνέχεια «ανακάλυψαν» τα καλά της επιτόπιας παραγωγής και "άνοιξαν" το παιχνίδι στα νοικοκυριά με τα οικιακά φωτοβολταικά και τους αγρότες για να μην ξεκολλάνε από τα καφενεία.

Μετά, ήρθε η χρεοκοπία.
Που να μαζέψουν πλέον τα χρήματα για να πληρώσουν τους μικρούς και μεγάλους παραγωγούς. Έβαλαν ειδική φορολογία, ξαναέβαλαν δεύτερη φορολογία και στο τέλος είπαν: 
«Όποιος πρόλαβε-πρόλαβε, άλλοι δεν χωράνε».
Τότε ανακάλυψαν έναν κλώνο του «net metering» (ελληνιστί: ηλεκτροπαραγωγή προς ιδιοκατανάλωση), αυτό δηλαδή που έκαναν οι Καναδοί κάποιες δεκαετίες πριν.
Αλλά όχι και να το κάνουν όπως οι Καναδοί.
Να το ελληνοποιήσουνε, βρε αδερφέ, να χρειάζεται δεύτερος μετρητής, δεύτερη μέτρηση και ένα ολόκληρο λογιστήριο για να χρέω-πιστώνει.
Αλλοίμονο, θα χάσουνε το ΦΠΑ και τις θέσεις «εργασίας»;

Σε όλα αυτά τα μαύρα και τελείως απογοητευτικά, που εξηγούν βεβαίως το γιατί χρεοκοπήσαμε σαν χώρα, σκάει ακτίνα ελπίδας από το Ευρωκοινοβούλιο:


Εφόσον ψηφιστεί τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ίσως και να εξισωθούμε με τους κατοίκους του Saskatchewan (φωτό για να οπτικοποιήσετε όσα έγραψα παραπάνω).


Θα πάρει βέβαια στους δικούς μας κάποια χρόνια μέχρις ότου προσαρμοσθούν, αλλά τι να κάνουμε,
κάλιο αργά, παρά ποτέ...
    

Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2013

Γ. Γ. ΚΚΕ "Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ3"


Αγαπητέ κύριε Κουτσούμπα,

 Διάβασα ότι «Στηρίζετε τον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ3» και θεώρησα χρήσιμο να σας μεταφέρω μια εμπειρία που είχα προ ετών (κάπου μεταξύ 2007 και 2008) εργαζόμενος τότε με σύμβαση έργου στην μητρική ΕΡΤ ΑΕ.
Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να γνωρίσετε καλύτερα κάποιους από αυτούς που στηρίζετε. To know us better, δηλαδή.
Δεν υπονοώ ότι όλοι βγήκαν από το ίδιο καλούπι, αλλά τα περιστατικά αναφέρονται σε πραγματικούς εργαζομένους και όχι σε πρόσωπα μυθοπλασίας.

Με κάλεσε λοιπόν μια μέρα ο τότε Γεν. Τεχνικός Διευθυντής της ΕΡΤ και μου είπε:

- Έχω ένα αίτημα από την Θεσσαλονίκη για έγκριση προϋπολογισμού της τάξης των 300.000 Ευρώ, για προμήθεια ένος νέου play-out server.
Έχουν έναν (όνομα – τύπος κατασκευαστή) από τον οποίον παίζουν τις διαφημίσεις τους, ο οποίος έχει γεμίσει και δεν χωράει άλλες.

- Και γιατί δεν το αδειάζουν; ρώτησα.
Ότι server και αν πάρουν, κάποτε θα γεμίσει.
Server μιας χρήσης θέλουν, όπως κάτι φωτογραφικές μηχανές της Kodak;

- Τους το πρότεινα και εγώ, αλλά λένε ότι οι διαφημιστές καμιά φορά τους ζητάνε να παίξουν παλαιές διαφημίσεις και γι’ αυτό δεν σβήνουν τίποτα.
Θέλω να τους βοηθήσω, γιατί και καλά παιδιά είναι και πολύ καλοί φίλοι, αλλά αυτά τα λεφτά δεν υπάρχουν.
Εδώ, όπως ξέρεις, σταματήσαμε τον (τάδε) και (δείνα) διαγωνισμό μας γιατί δεν μας ενέκριναν τα ποσά της (πηγή χρηματοδότησης).
Δες σε παρακαλώ, αν μπορούμε να τους βρούμε κάποια φτηνότερη λύση στο πρόβλημά τους.

- Με πόσα; τον διέκοψα.

- Μιά 50άρα μπορώ να την βρω.
Άντε να τα στριμώξω όσο δεν πάει άλλο και να πάμε στις 70.000 με τον ΦΠΑ.
Παραπάνω δεν υπάρχουν.

- Έχω μια λύση στα λεφτά που λες και αρκετά λιγότερα, του απήντησα, αλλά την έχω δοκιμάσει στο προηγούμενο μοντέλο αυτής της εταιρείας.
Η (όνομα εταιρείας) αλλάζει κάθε δύο περίπου χρόνια τα μοντέλα των server της, χωρίς να κρατάει συμβατότητα με τα προηγούμενα.
Δεν ξέρω αν θα δουλέψει, πρέπει να την δοκιμάσω επιτόπου, πριν σου απαντήσω οριστικά.

- Αυτό είναι το πρόβλημα μας. Το μοντέλο τους έχει καταργηθεί και οι βαθμίδες επέκτασης δίσκων που κυκλοφορούν σήμερα, δεν κουμπώνουν με τον server που έχουν.
Πήγαινε να δοκιμάσεις ότι θέλεις και πες μου γιατί πρέπει ν’ απαντήσω στον Γενικό.

Διακόπτω τους διαλόγους για να σας ενημερώσω ότι η ΕΡΤ3 είχε διοικητική και «περίπου» οικονομική αυτοτέλεια.
Το «περίπου» εκφράζει την κατάσταση κατά την οποία έκαναν ότι ήθελαν με τον προϋπολογισμό τους, αλλά όταν δεν τους έβγαιναν τα νούμερα, θυμόντουσαν ότι διέθεταν μια καλή μαμά στην Αθήνα και ξεκινούσαν διαδικασία «ανθράκευσης». 

Η επόμενη εβδομάδα με βρίσκει στο γραφείο του τεχνικού Διευθυντή της ΕΡΤ3.

Καλωσορίσματα, αγκαλιές, χαμόγελα όχι μόνο από το τηλεφώνημα που είχε προηγηθεί «σας στέλνω άνθρωπο να σας λύσει το πρόβλημα» αλλά και γιατί παρίστατο συνάδελφος της σειράς μας (ένας από τους 20 αν διαβάσατε την προηγούμενη ανάρτηση). 

Και πως σκοπεύεις να οργανώσεις την επίσκεψή σου, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για σένα, καταλήγει ο τεχνικός τους Διευθυντής. 

Επειδή ξέρω ότι τώρα ο server βγάζει πρόγραμμα, θα πρέπει πρώτα η ροή να μεταγράψει τις σημερινές διαφημίσεις σε κασέτα για να τις παίξει από εκεί στη ώρα τους.
Επίσης, θα ήθελα να παρίσταται και ένας τεχνικός από το εργαστήριό σας, για ότι χρειαστεί.

Πράγματι, ξεκινήσαμε με την μεταγραφή των διαφημιστικών κατά την διάρκεια της οποίας εγώ προσπαθούσα να προσανατολιστώ ως προς την συνδεσμολογία και τον τρόπο χρήσης των διαφόρων μηχανημάτων.
Εντύπωση μου είχε κάνει ότι, ότι ρώταγα για τα υπόλοιπα μηχανήματα μου το έλεγαν, όταν έφθανα στον server δημιουργείτο μια γενική αμηχανία.
Αφού ρώτησα κάμποσες φορές και ουσιαστική απάντηση δεν πήρα, κάποιος με διαφώτισε: 

- Κοίταξε, τον τηλεοπτικό εξοπλισμό, δηλαδή VTRs, cameras, mixers, routers τον ξέρουμε πολύ καλά, τόσο από πλευράς χειρισμού όσο και συντήρησης.
Σε αυτόν τον server μόνο μια play list ξέρουμε να του δίνουμε.
Τι κάνει, πως το κάνει, δεν ξέρουμε.
Την συντήρηση την έχει με σύμβαση η αντιπροσωπεία και ότι θέλουμε τους τηλεφωνάμε και στέλνουν τεχνικό και το φτιάχνει.
Εμείς δεν τον πειράζουμε.

Σαν διακανονισμός μου φάνηκε αρκετά περίεργος, αλλά εδώ είναι Θεσσαλονίκη, σκέφθηκα, τα καρντάσια τα ρυθμίζουν διαφορετικά από ότι εμείς οι χαμουτζήδες.

Ήρθε και η ώρα να συνδεθώ μεσω του laptop μου.
Έμεινα με το ποντίκι στο χέρι.

- Πόση ώρα υλικό μου είπατε ότι χωράει;

- Χ ώρες, μου απάντησαν.

- Και γιατί τότε εμένα μου δείχνει Υ χωρητικότητα δίσκων, μονολόγησα φωναχτά.

Καμία απάντηση. Άκρα του τάφου σιωπή.

Αφού έκανα 3-4 φορές την διαίρεση των gigabytes δίσκων που διάβαζα, με το bit rate του συμπιεσμένου format, ζήτησα να μου κάνει και κάποιος άλλος από τους παριστάμενους την διαίρεση, μήπως και είχα πάθει νοητικό black out.

Στο σημείο αυτό φαίνεται με λυπήθηκε μια καλή κοπέλα στην γωνία βάθος-δεξιά και μου είπε:

- Είχε χαλάσει κάποιος δίσκος πριν από μήνες και ήρθε ο τεχνικός της αντιπροσωπείας και κάτι έκανε. Αλλά μην με ρωτήσεις περισσότερα, δεν ξέρω τίποτα γι' αυτό το μηχάνημα, ... μόνο ότι κάποιος ήρθε και κάτι έκανε ... γιατί δεν το πειράζουμε.

- Ωραία, είπα, θα πάρω τηλέφωνο τον αντιπρόσωπο να τον ρωτήσω, τον γνώριζα πολύ καλά.

Μου απάντησε ότι "κάτι είχε γίνει, αλλά δεν θυμόνταν, είχαν περάσει άλλωστε τόσοι μήνες", αλλά θα κοίταγε από τα δελτία αποστολής να δει αν και τι υλικό είχε διακινηθεί και θα με έπαιρνε τηλέφωνο όταν το έβρισκε.

Κάθισα και περίμενα, αλλά η ώρα περνούσε και το τηλέφωνο δεν χτυπούσε.
Οπότε -περισσότερο από τύχη μάλλον- έκανα την κατάλληλη κίνηση.
Ζήτησα από τον τεχνικό του εργαστηρίου να μου φέρει ένα σταυροκατσάβιδο και ένα σετ αλλενάκια.

- Και τι τα θέλεις; με ρώτησε

- Να βγάλω το front panel και να βρεθώ στα trays των δίσκων, του απήντησα.

 - Α.. όχι, μου το ξέκοψε, εμείς δεν το πειράζουμε, σου το είπαμε.

- Εσείς δεν το πειράζετε, αλλά εγώ το πειράζω, του απάντησα αυστηρά. Θα μου φέρεις αυτά που σου ζήτησα;

Έφυγε και δεν ξαναγύρισε γιατί ... είχε έρθει η λήξη της βάρδιάς του.

Κατά μεγάλη όμως «σύμπτωση» με πήρε ο αντιπρόσωπος ο οποίος μου είπε τα εξής:

Όταν είχε παραδοθεί το μηχάνημα είχε 7 SCSI δίσκους 18 GB ο καθένας.
Με την πάροδο του  χρόνου βγήκε η επόμενη γενιά των δίσκων, διπλάσιας χωρητικότητας, η οποία όμως αποδείχθηκε γενικά προβληματική και όλοι, κατασκευαστές σκληρών δίσκων και servers πήγαν άρον-άρον στην επόμενη που ήταν και αυτή διπλάσιας χωρητικότητας από την προηγούμενη (δηλαδή τετραπλάσιας από την αρχική).
Όταν παρουσιάστηκε η βλάβη, το εργοστάσιο του είχε συστήσει να αλλάξει όλους τους δίσκους, πράγμα που έκανε, αλλά δεν τους φορμάρισε γιατί του είπαν από την ΕΡΤ3 ότι έπρεπε αυτό να γίνει κάποια άλλη φορά που θα είχαν χρόνο.
Κάτι όμως που δεν είχε συμβεί μέχρι τότε.

Είχε λυθεί το μυστήριο της διαφοράς των δίσκων που έδινε το σύστημα και της πραγματικής χωρητικότητας του οπτικοακουστικού υλικού.
Το σύστημα έβλεπε τους νέους δίσκους στο μέγεθος των αρχικών, δηλαδή στο 1/4 της πραγματικής τους χωρητικότητας.

- Πάμε να τους φορμάρουμε, είπα.

Τότε πετάχτηκε μια υπάλληλος, η οποία μέχρι τότε δεν είχε βγάλει λέξη και άρχισε τα «δεν γίνεται»

- Δεν γίνεται, γιατί έχει μέσα 700-800 διαφημιστικά, οπότε θα μας πάρει εβδομάδες να τα μεταγράψουμε σε κασέτες.

- Γίνεται, γιατί θα τα κάνουμε μια play list και θα τα βγάλουμε σε ένα συνεχές clip διάρκειας όσο η διάρκεια των κασετών στις οποίες θα τα μεταγράψουμε. Τι κασέτες έχετε, 60 ή 120 λεπτών;

- Δεν γίνεται, γιατί σε μία ώρα αρχίζει ζωντανό πρόγραμμα που έχει πολλές διαφημίσεις λόγω της μεγάλης του τηλεθέασης και δεν θα προλάβουμε.

- Γίνεται, γιατί θα το κάνουμε όπως και το πρωί και δεν δημιουργήθηκε πρόβλημα.

- Δεν γίνεται, γιατί το πρωί χρησιμοποιήσαμε δύο VTRs, βάλε και ένα που θα χρειασθεί για το ξεφόρτωμα και άλλο ένα για να γράψουμε την εκπομπή, σύνολο 4, έχουμε μόνον 3. Είχαμε και άλλα δύο, αλλά είναι για επισκευή στο εργαστήριο.

- Τι ώρα παίζει το τελευταίο διαφημιστικό;

- Έντεκα και τόσο το βράδυ.

- Και το πρωί, τι ώρα ρίχνετε τα πρώτα;

- Στο πρώτο break, μεταξύ 7 και 15 και επτάμιση.

 - Έχω εισιτήριο για την πτήση των εννιά, θα το αλλάξω για αύριο και θα κάτσουμε την νύκτα να τον φορμάρουμε. VTR ελεύθερο θα έχουμε και ένα οκτάωρο, να την κάνουμε την δουλειά  με την άνεσή μας.

Με κοίταξε λες και είχε δει τον δολοφόνο με το πριόνι. 

- Δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε τέτοιου είδους αλλαγές στις βάρδιες.
Πρέπει να πάρει απόφαση η Διοίκηση.

Να 'μαι πάλι πίσω στο γραφείο του τεχνικού Διευθυντή.

- Κάτσε να καταλάβω τι μου λες, γιατί θα τρελαθώ.
Μπορούμε να έχουμε άλλες 3 φορές όση χωρητικότητα έχουμε σήμερα, χωρίς να δώσουμε μία.

- Την πληρώσατε όταν σας αντικατέστησαν τους δίσκους πριν από μήνες.

- Και γιατί εγώ το μαθαίνω τώρα από από εσένα;

 - Τι να σου πω, κάνε ΕΔΕ να το μάθεις.
Αυτό που μπορώ όμως να σε διαβεβαιώσω είναι ότι κανείς στην ροή δεν έδειξε έκπληξη όταν έσκασε το μυστικό. Το ήξεραν όλοι.

- Κάτσε, γιατί αυτό που μου λες είναι πολύ σοβαρό.
 
Παίρνει κάποιον άλλον τηλέφωνο ο οποίος έρχεται τρέχοντας στο γραφείο.
Γίνομαι μάρτυρας της ακόλουθης μεταξύ τους συζήτησης:

- Να δεις ότι είναι δουλειά του τάδε.

- Όχι, δεν πρέπει να είναι αυτού, του δείνα πρέπει να είναι.

- Όχι, ο τάδε πρέπει να είναι. Τα ίδια δεν μας είχε κάνει και με την περίπτωση (αναφέρει όνομα);

- Ναι, αλλά εκείνη ήταν άλλη περίπτωση, δεν είχε σχέση με μηχανήματα.
Με τα μηχανήματα ασχολείται αυτός που λέω εγώ.
Δεν θυμάσαι τι έγινε με (αναφέρει γνωστή εταιρεία εξοπλισμού).

Αφού έκαναν, για κανένα τέταρτο, τις υποθέσεις τους, θυμήθηκαν ότι είχαν και εμένα εκεί.

- Να αλλάξω τελικά πτήση ή όχι, ρώτησα.
Ήρθα για να σας βοηθήσουμε και δεν με πειράζει να εργαστώ όλη την νύκτα.
Αλλά μην μου αρχίσουν τα δεν έχω το τάδε, δεν γίνεται το δείνα, γιατί ….

Όχι, μου λένε και οι δύο, πάρε κανονικά την πτήση σου γιατί πρώτα πρέπει να ενημερώσουμε τον Γενικό μας.

Απέναντι από την ΕΡΤ3 είχε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο.
Είχε πάει 6 ή ώρα, αλλά αυτός σερβίρει όλη μέρα.
Απήλαυσα το Θεσσαλονικιώτικο γεύμα μου.

Κύριε Κουτσούμπα σας παρακαλώ,

Στηρίξτε το εστιατόριο καλύτερα.
Περισσότερο θα μας λείψει αν κλείσει.