Οικοδομικό Δασικό Τετράγωνο

Είδα μία μέρα στην τηλεόραση τον Δήμαρχο της Πεντέλης να διαμαρτύρεται ότι στους νέους δασικούς χάρτες που κυκλοφόρησαν η κεντρική πλατεία της Πεντέλης εμφανίζεται σαν δάσος.

Δεν μπορεί λέω, αυτό παρα-είναι χοντρό, μήπως ο κύριος Δήμαρχος πάει να καλύψει τίποτε οικοδομικές παρανομίες του Δήμου του, με τέτοιους απίθανους ισχυρισμούς;

Την γυναίκα μου όμως, που έχει ζήσει -για 33 χρόνια- την δημόσια διοίκηση από μέσα, κάτι τέτοια δεν την εκπλήσσουν.

Τα θεωρεί εντελώς πιθανά.

Και μιας και είμαι ιδιοκτήτης ενός οικοπέδου στον Σχινιά του Μαραθώνα, να την να παίρνει τηλέφωνο για να μάθει τι γίνεται τον ΟΣΔΕ (Οικοδομικό Συνεταιρισμό Δικαστών και Εισαγγελέων) .

Η απάντηση ήταν ότι ο συνεταιρισμός έχει αναθέσει σε έναν τοπογράφο να παρακολουθεί την κατάσταση, γιατί τα περισσότερα από τα οικόπεδα που συνορεύουν με το εκτός σχεδίου πόλεως τμήμα του οικισμού, έχουν πρόβλημα!

Προθεσμία υποβολής "αντιρρήσεων" (ενστάσεων δηλαδή επί των δασικών χαρτών) η προσεχής Δευτέρα 30/05/2011.

Οι "αντιρρήσεις" μπορούν είτε να υποβληθούν στο γραφείο κτηματογράφησης στο Μαραθώνα, είτε online στο site της www.ktimatologio.gr.

Η γυναίκα μου (το ξαναείπα, γνωρίζει το δημόσιο από μέσα) μου είπε να πάω στον Μαραθώνα.

Εγώ όμως σκέφθηκα:

"Tι ξεπερασμένες πρακτικές είναι αυτές;

Την εποχή της πληροφορίας, του Ιντερνετ και του ορυμαγδού των χρημάτων για την «Ψηφιακή Σύγκλιση» και την «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση», θα πάω να υποβάλω χαρτιά στον Μαραθώνα

«Θα την κάνω on-line". Τι μ@κ@κ@ς που αποδεικνύομαι ώρες-ώρες!!!

Κάποια στιγμή θα γράψω το τι τράβηξα και το πόσο Αρπα-Κόλα και user UN-friendly είναι η εφαρμογή τους.

Γράφω τώρα, εσπευσμένα, μήπως και προλάβω κανέναν ανυποψίαστο που θα ατυχήσει να δει το οικόπεδό του (στις περιοχές Πεντέλη - Μαραθώνα κλπ) να μετατρέπεται σε μη άρτιο και οικοδομήσιμο, γιατί κάποιος δασικός χάρτης –στην κυριολεξία στο "γάμο του Καραγκιόζη"- του το βάφτισε «δάσος».

Και μην διανοηθείτε ότι "οικοδομικό τετράγωνο ισχύοντος σχεδίου πόλεως" και "δασική έκταση" είναι έννοιες αμοιβαία αποκλειόμενες.

Κατά τα υπουργεία ΥΠΕΚΑ και Αγροτικής Ανάπτυξης, που το καθένα φτιάχνει τις δικές του "πινακίδες", περιφρονώντας να δει τι έχει φτιάξει το άλλο, ή αλληλοτομία είναι αποδεκτή.

ΝΑΙ, ΝΑΙ, «Οικοδομικό Δασικό Τετράγωνο ή Δασικό Οικοδομικό Τετράγωνο» αναλόγως από την πλευρά ποιού υπουργείο το βλέπεις.

Που βρίσκετε το παράλογο;

Και η "Κτηματολόγιο ΑΕ" που ιδρύθηκε και χρηματοδοτήθηκε αφειδώς προς αυτόν ακριβώς τον σκοπό, να ξεμπερδέψει δηλαδή το υφιστάμενο μπάχαλο, έχει ενδυθεί τον μανδύα του Ποντίου Πιλάτου:

Ριχτέ τα όλα μέσα χύμα και ας «βγάλουν τον όφη από την οπή» οι ιδιοκτήτες των οικοπέδων.

Και επειδή θα τους κάνουμε στο τέλος και την χάρη να μην τους "φάμε" το μισό οικόπεδο, θα πρέπει να μας πληρώσουν και το κάτι τις.

180 Ευρώ, πέρα από τις 16 ώρες εργασίας μου έχει κοστίσει μέχρι τώρα το "αυτονόητο".

Και για όσους αγνοήσουν την σοφία της γυναίκας μου και επιχειρήσουν να κάνουν την δουλειά μέσω Ιντερνετ, εκεί να δεις τι "παγίδες" τους έχει στήσει το τμήμα πληροφορικής της Κτηματολόγιο ΑΕ.

Όποιος τα καταφέρει *** στο δικό μου οικόπεδο ***, προσλαμβάνεται αμέσως από την MS, την Google ή την NASA, γιατί προφανώς έγραψε και ανέβασε τον δικό του κώδικα.

Και μην ρωτήσετε τι το ιδιαίτερο έχει το δικό μου οικόπεδο.

Είναι ας το πούμε το «φάντασμα» του Κτηματολογίου.

Πόσα φαντάσματα υπάρχουν;

Υποθέτω πάρα πολλά γιατί το δικό μου δεν είχε καμία εκ γενετής προδιάθεση για να εξελιχθεί σε «φάντασμα».

Κάποιον «πολυάσχολο» εκεί μέσα πρέπει να βρούμε που οι  3,5 μήνες για να ελέγξει ένα έγγραφο δεν του φτάνουν.
«Λιώνει» ο καημένος από την πολύ δουλειά.

Και μετά ψάχνετε το πώς συρθήκαμε σαν κράτος στον προθάλαμο της στάσης πληρωμών.

Αλλά ουδέν κακό αμιγές καλού.

«Αξιοποίησε» τους κ. Υπουργέ των Οικονομικών μας, έστω και αν χρειασθεί να πληρώσεις κάτι σε αυτόν που θα τους πάρει.

Ή καλύτερα κάνε τους πακέτο με τον ΟΠΑΠ ή τον ΟΔΙΕ.

Ταιριάζουν θεματικά.

Και στους 3 χρειάζεται πολύ τύχη για να μην χάσεις την περιουσία σου.

Τέλος, όποιος σκεφθεί «κάποιος άσχετος τα γράφει», ας ρίξει μία ματιά στο βιογραφικό μου στο www.mauve.gr.

Αν εγώ δεν τα κατάφερα, σκεφθείτε τι θα έκανε ο πατέρας σας ή μητέρα σας.
Διότι το σύνηθες είναι, αυτός που μπορεί να κάνει de-face το site του κτηματολογίου να μην είναι ακόμη ιδιοκτήτης οικοπέδου και αντιστρόφως.

Μουσείο Νεμέας και Νέο Μουσείο Ακρόπολης

Είχα συναντήσει τον Στέφανο Miller στο τότε μικρό Μουσείο της Νεμέας πριν από 25-30 χρόνια.

Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν οι μαρμάρινες πλάκες στο σκεπαστό μέρος της εισόδου με το πλήθος των ονομάτων όσων είχαν χρηματικά συνεισφέρει για την ανέγερσή του.

Τον είχα ρωτήσει:
- Πως και τόσο πολλά ονόματα;
και μου είχε απαντήσει ότι οποιοσδήποτε του προσέφερε έστω και ένα μικρό ποσό τον ενέγραφε.

- Μα, δεν είναι άδικο, είχα παρατηρήσει,να τους βάζετε όλους στο ίδιο καλάθι, αδιακρίτως ποσού;

Τότε μου είχε υποδείξει ότι κάθε μαρμάρινη πλάκα είχε διαφορετική  επικεφαλίδα, πράγμα που παρέπεμπε σε διαφορετικές κλίμακες δωρεών.

Απ' όσο θυμάμαι, μία "θέση" στην ανώτερη από τις 4 -5 κατηγορίες, αυτή των «Ευεργετών» (Benefactors) έπρεπε να συνοδεύεται από κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια ΗΠΑ.
Το ποσό αυτό μειωνόταν σταδιακά, ας πούμε στην κατηγορία «Δωρητών» (Donors,  Sponsors, κλπ) και κατέληγε, στην χαμηλότερη ν' αρκούν μερικές εκατοντάδες δολάρια.

Είχα μείνει με το στόμα ανοικτό από το πλήθος των συνωνύμων λέξεων και την δολαριακή αντιστοιχία των κατηγοριών, οπότε αυτός αφού είδε το ενδιαφέρον μου συνέχισε:

-    Και ξέρεις στην χαμηλότερη κατηγορία για να εγγράψω το όνομα κάποιου, πράγμα που γίνεται με σμίλεψη από ειδικευμένο μαρμαροτεχνίτη-χαράκτη, το ποσό που πρέπει να ξοδέψω είναι συγκρίσιμο με αυτό της δωρεάς.

-    Ε τότε γιατί το κάνετε, ρώτησα ευλόγως.

-    Γιατί οι περισσότεροι από αυτούς που βλέπεις επαναλαμβάνουν τις δωρεές τους ή το λένε στους γνωστούς και τους φίλους τους οι οποίοι και αυτοί στη συνέχεια συνδράμουν τις εργασίες, είτε για την ανέγερση του μουσείου, είτε για το ανασκαφικό-αναστηλωτικό έργο.
Πριν από χρόνια, συνέχισε, έλαβα με το ταχυδρομείο έναν φάκελο που περιείχε ένα (1) δολάριο. 
Η κυρία που το έστελνε μου εξηγούσε ότι η οικονομική της κατάσταση δεν της επέτρεπε παραπάνω. 
Όπως σε όλες τις περιπτώσεις της έστειλα ευχαριστήρια επιστολή, όχι όμως γενική και αόριστη του τύπου «Σας ευχαριστούμε πολύ για την δωρεά σας». 
Της έγραψα σε λίγες γραμμές για την αναστήλωση του κίονος που κάναμε την εποχή εκείνη και της έβαλα μία φωτογραφία ενός τεχνίτη την ώρα που κατεργαζόταν τον λίθο που θα συμπλήρωνε ένα χαμένο τμήμα σπασμένου σπονδύλου. 
Της εξήγησα ότι για να ολοκληρωθεί η εργασία αυτή χρειάζονται τόσες ώρες τεχνίτη, ο οποίος κοστίζει τόσο την ώρα, οπότε το δολάριο που είχε συνεισφέρει αντιστοιχούσε στο ένα δια του συνολικού κόστους της εργασίας. 
Τέλος, την προσκάλεσα αν ποτέ ταξιδέψει έως την Νεμέα να έρθει να με βρει για να της δείξω τελειωμένο το ΕΡΓΟ ΤΗΣ. 
Καταλαβαίνεις, συνέχισε, ότι γραμματόσημο για ΗΠΑ, φάκελος γραφικά, φωτογραφία -χωρίς να υπολογίζεις τον χρόνο μου- υπερέβαιναν το ένα δολάριο. 
Αλλά, η κυρία αυτή και καμιά δεκαριά φίλες της μου στέλνουν έκτοτε και κάθε χρόνο από 5 με 10 δολάρια η κάθε μία.

Συγκρίνατε τώρα το προηγούμενο με αυτό*:

".... Ενθουσιασμένη από την εθνική προσπάθεια την αισιόδοξη περίοδο του 1977, μία ευγενής δέσποινα, η Νένα Χατζηκυριάκου, δώρισε στο δημόσιο δεκαοκτώ ακίνητα στο κέντρο της Αθήνας (στην οδό Αιόλου 104 και στην οδό Ηρώδου Αττικού 5), προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή του μουσείου (σ.σ. Νέου Μουσείου της Ακρόπολης). 
Η δωρεά συμπληρώθηκε μετά τον θάνατό της, το 1982, με συνάλλαγμα και χρεώγραφα κατατεθειμένα σε ελβετική τράπεζα.
Μοναδικός όρος της δωρεάς ήταν να αναγραφούν η δωρήτρια και ο σύζυγός της ως μεγάλοι ευεργέτες σε πλάκα του μουσείου.
Ελπίζω τώρα που το μουσείο βρίσκει σιγά-σιγά τον δρόμο του, να τιμήσει τη μεγάλη αυτή δωρήτρια αλλά και τους υπόλοιπους δωρητές μικρότερων έστω ποσών, που πρόσφεραν τα επόμενα χρόνια με την καρδιά τους ό,τι μπορούσε ο καθένας για την υπόθεση του μουσείου. ...."

Τα συμπεράσματα δικά σας.

(*) Από το βιβλίο της Ερσης Φιλιπποπούλου "Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, δια πυρός και σιδήρου" Εκδόσεις Παπασωτηρίου

Επίκαιρες αναδρομές

Το πρωτο-δημοσίευσα το 2008 σε μία συζήτηση σχετική με την παραγωγή ηλεκτρικής ενεργείας από φωτοβολταϊκά. Με τα τελευταία γεγονότα στην Ιαπωνία το ξαναθυμήθηκα, το βρήκα και το αναδημοσιεύω εδώ.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 70, μετά την πτώση της χούντας, η κυβέρνηση αποφάσισε την δημιουργία του πρώτου σταθμού ηλεκτροπαραγωγής από πυρηνικό καύσιμο.

Το σημείο εγκατάστασης που είχε επιλεγεί ήταν η Εύβοια, αλλά οι κάτοικοί της δεν ήθελαν την μονάδα και αυτή έκοβε βόλτες μεταξύ Αλιβερίου και Καρύστου.

Τότε η ΔΕΗ είχε δημοσιεύσει μία προκήρυξη για την πρόσληψη 15-20 μηχανικών που θα επάνδρωναν την υπό ίδρυση διεύθυνση των πυρηνικών σταθμών.

Ο αρμόδιος υπουργός της εποχής, που όπως φαίνεται είχε συναίσθηση του που πατούσε, είχε δώσει εντολή ώστε η επιλογή των υποψηφίων να γίνει κατά το δυνατό με τον πιο αντικειμενικό τρόπο (κάτι σαν τον πρόδρομο του ΑΣΕΠ).

Έτσι, η προκήρυξη ζητούσε νέους ηλεκτρολόγους-μηχανολόγους του ΕΜΠ, για να έχουν αρκετά παραγωγικά χρόνια μπροστά τους, οι οποίοι να γνωρίζουν καλά την Αγγλική και τούτο γιατί με την πρόσληψη προβλέπετο μία διετής εκπαίδευση στις ΗΠΑ.

Η επιλογή θα γινόταν βάσει βαθμού διπλώματος, βαθμού στο μάθημα της πυρηνικής τεχνολογίας και βαθμού στο κατ΄επιλογή μάθημα των ειδικών κεφαλαίων πυρηνικής τεχνολογίας.

Είχαν καταλάβει ότι σε αυτόν τον τομέα δεν χωρούσε ούτε πολιτικό μέσο, ούτε ρουσφέτι, ούτε μπαλαμούτι δια της μεθόδου της συνέντευξης.

Στην αρχή είχα ενθουσιαστεί με την προοπτική, γιατί τα Αγγλικά μου ήταν του Κολεγίου Αθηνών, το κατ' επιλογή μάθημα επειδή ήταν αρκετά δύσκολο οι περισσότεροι το απέφευγαν, οπότε ο αναμενόμενος ανταγωνισμός μικρός, και οι βαθμοί μου τέτοιοι που μου εξασφάλιζαν, αν όχι την πρώτη, μια από τις πρώτες θέσεις.

Έτσι, όταν με ειδοποίησαν ότι το σχέδιο για πυρηνικά εγκαταλείπεται είπα "για δες ατυχία".

Μετά από χρόνια όταν συνέβη το ατύχημα στο Τσερνομπίλ άλλαξα γνώμη και είπα "για δες τύχη".

Σήμερα, 30+ χρόνια μετά, σκέφτομαι και τρομάζω με τους γαλαζιο-πρασινο-φρουρούς που προφανώς θα προσλάβει η ΔΕΗ για να επανδρώσουν την σχολάζουσα διεύθυνση παραγωγής από πυρηνική ενέργεια.

Kamikaze culture

Σήμερα, λίγες ώρες μετά τον μεγάλο σεισμό που έπληξε την Ιαπωνία, παρατηρούσα την εξέλιξη της ισοτιμίας του Γιεν σε σχέση με τα άλλα κύρια νομίσματα και ειδικώς με το δολάριο ΗΠΑ και το Ευρώ.

Με το που μετεδόθησαν οι πρώτες ειδήσεις σχετικά με τον σεισμό, η ισοτιμία του Γιεν άρχισε να υποχωρεί. Δεν θέλει δα να έχει κανείς τελειώσει το London School of Economics για ν' αντιληφθεί ότι το κόστος των καταστροφών και αυτό από την διατάραξη της καθημερινής παραγωγικής διαδικασίας και οικονομικής ζωής θα έχουν επιπτώσεις στα «αποτελέσματα» της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Αλλά, όπως είπε και ο δικός μας ΓΑΠ, σε τέτοιες δύσκολες στιγμές σκάνε μύτη και οι, περιφρονητικά συλλήβδην και αθρόως αποκαλούμενοι, "κερδοσκόποι". Και πρέπει για κάτι τέτοιες στιγμές να υπάρχει ένα "πιστόλι" για να την αντιμετώπιση της κατάστασης.

Η διαφορά μεταξύ ημών των ατυχών Ελλήνων, που το μόνο "όπλο" που διαθέτουμε είναι οι φτηνοί βερμπαλισμοί των κυβερνώντων μας και των δοκιμαζόμενων Γιαπωνέζων, είναι ότι οι δεύτεροι διαθέτουν όντως το ΟΠΛΟ που τσακίζει τα πλευρά των πραγματικών κερδοσκόπων.

Αποτελεί την σύγχρονη έκδοση των αεροσκαφών Zero χειριζομένων από επάξιους απογόνους των γνωστών Kamikaze.

Ακούει στο όνομα BoJ ή Bank of Japan.

Σε μία ώρα από το συμβάν βρισκόντουσαν ήδη στον "αέρα".

Το καταλαβαίνει και ο πλέον αδαής περί την αγορά συναλλάγματος, όπως εγώ, από το ίχνος που άφησαν στα σχετικά διαγράμματα τιμών ισοτιμίας.

Ένα ίχνος σχεδόν κατακόρυφο.

Dive, dive, dive

Έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές φίλτατε ΓΑΠ, όχι με κούφια λόγια για "πιστόλια" κ.λ.π.

Γιατί όπως ήξεραν στο Far West, όταν ο cowboy τραβάει πιστόλι, ή πυροβολεί ή το βάζει εκεί που όλοι γνωρίζουμε.

Ειδικόν Φύλλο Πορείας

Οι πρόσφατες επιτάξεις μέσων και υπηρεσιών φορτηγατζήδων μου θύμισαν αντίστοιχη, προ δεκαετιών, εμπειρία μου.

Όταν απολύθηκα από το στρατό, μετά από 30 μήνες θητεία, πήρα το κλασσικό φύλλο πορείας «λευκού χρώματος».

Με την πάροδο των ετών ελάμβανα διάφορα χαρτιά από την στρατολογία τα οποία όπως λέγανε και οι οδηγίες (φυλάξτε τα σε ασφαλές μέρος) τα έριχνα στο συρτάρι του κομοδίνου.

Μία ημέρα μου επεδόθη με αστυφύλακα «Ειδικόν φύλλο πορείας».

Σύμφωνα με αυτό έπρεπε μία Κυριακή της Άνοιξης να παρουσιαστώ στην 651 ΑΒΥΠ στον Άγιο Στέφανο, χωρίς ν’ αναφέρει το γιατί.

Αν έχετε διαβάσει παλαιότερη ανάρτησή μου θα γνωρίζετε ότι υπηρέτησα σαν Δόκιμος του Τεχνικού Σώματος.
Τώρα, η 651 ΑΒΥΠ που υπάγεται στο Σώμα Υλικού Πολέμου που κολλούσε ;

Μυστήριο μέγα …

Πήγα κανονικά στην ώρα μου στον Άγιο Στέφανο για να συναντήσω έξω από την πύλη του στρατοπέδου ένα τσούρμο από άντρες παρεμφερούς ηλικίας οι οποίοι προσπαθούσαν με την μέθοδο της συνδυαστικής να λύσουν τον ίδιο γρίφο: Που υπηρέτησες, τι ειδικότητα είχες, τι να μας θέλουν κ.λ.π.

Με καθυστέρηση μισής – μίας ώρας ήρθε ένας φαντάρος και μας οδήγησε σε ένα μικρό αμφιθέατρο που έχουν στο διοικητήριο.

Περιμέναμε άλλη μισή ώρα μέχρις ότου εμφανισθεί ένας χαμογελαστός ταγματάρχης κρατώντας μία τσάντα.

Με το που τον είδαμε βροχή οι ερωτήσεις:

-Τι κάνουμε εδώ, γιατί από το ένα περίμενε πάμε στο άλλο περίμενε.

Ο αξιωματικός υπό την πίεση των επιστράτων (ναι, αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει εμείς είμασταν οι επίστρατοι όπως τώρα οι φορτηγατζήδες) δέχθηκε να μας πει μερικά πράγματα αν και κανονικά θα έπρεπε να περιμένουμε τον διοικητή γιατί έτσι «απαιτεί η στρατιωτική ιεραρχία».

Μας αποκάλυψε λοιπόν, ότι ανά τρεις απαρτίζαμε επιτροπές επιτάξεων σε περίπτωση που, ο μη γένοιτο, ο στρατός είχε την σχετική ανάγκη. Αυτό εξηγούσε και την πανσπερμία των ειδικοτήτων, γιατί άλλη επιτροπή θα επέτασσε άρβυλα και ιματισμό και άλλη ανταλλακτικά για στρατιωτικά οχήματα.
Για φορτηγά ΙΧ/ΔΧ και φορτηγατζήδες δεν έγινε σχετική αναφορά.
Όλα όσα έπρεπε να γνωρίζουμε για την δουλειά αυτή υπήρχαν σε μία τσάντα σαν και αυτή που μας έδειχνε.
Σε κάθε επιτροπή αντιστοιχούσε και μία τέτοια τσάντα την οποία θα παρελάμβανε ο πρόεδρος της επιτροπής και με τα δύο άλλα μέλη θα ξεκινούσαν τις επιτάξεις.
Την τσάντα όμως μας την έδειχνε μακροσκοπικά, ούτε καν διεννοήτο να μας αποκαλύψει το περιεχόμενο της.
Το μόνο που επαναλάμβανε σαν «κολλημένο CD» ήταν ότι, οτιδήποτε χρειασθούμε ευρίσκεται ήδη μέσα στην τσάντα ή οποία «περιλαμβάνει ως και μολύβια και ξύστρες και γόμες για να γράφουμε».
Κάτι δηλαδή σαν πρωτάκια του δημοτικού με την κασετίνα μας.

Βροχή πάλι οι ερωτήσεις.

-Ποιοι είναι οι πρόεδροι των επιτροπών πόσες θεματικές επιτροπές προβλέπονται κ.λ.π.
Σε όλες τις ερωτήσεις απαντούσε μονότονα ότι δεσμεύεται από το στρατιωτικό απόρρητο.

Εκεί που τα έλεγε αυτά, να σου και ο διοικητής χαμογελαστός-χαμογελαστός αλλά καθόλου πιο επεξηγηματικός.
Κάθε ερώτηση απαντιόταν με το «στην τσάντα υπάρχουν τα πάντα, ως και μολύβια για να γράφετε».

Τι και αν του είπαμε:

-Το πρωινό της Κυριακής το χάσαμε που το χάσαμε, δεν μας λέτε δύο λόγια για το νομικό πλαίσιο και την διαδικασία των επιτάξεων.
Μη μας λέτε μπούρδες ότι αυτά είναι στρατιωτικά απόρρητα γιατί πρέπει να έχουν δημοσιευθεί σε ΦΕΚ. Από πότε τα ΦΕΚ είναι απόρρητα;
Δεν μπορεί να μπει η επιτροπή στο μαγαζί του άλλου και ν’ αρχίσει τις επιτάξεις επειδή εσείς δώσατε μία τσάντα…

Τίποτα, η κλασσική επωδός:

- Η τσάντα περιλαμβάνει όλα όσα θα χρειαστείτε. Και τα ΦΕΚ που θα χρειασθείτε μέσα θα τα βρείτε.

Η τελευταία προσπάθεια ήταν να μας πουν τις τρίαδες ώστε να γνωριζόμαστε φατσικά σε περίπτωση που ξανασυναντηθούμε.
Άλλο στρατιωτικό απόρρητο και τούτο.

Στο τέλος δεν άντεξα και είπα του χαμογελαστού διοικητή.

-Αφού δεν είχατε σκοπό να μας πείτε τίποτα άλλο εκτός από το ότι υπάρχει μια τσάντα που έχει ως και μολύβια και γόμες, γιατί μας κουβαλήσατε Κυριακάτικα;
Θεωρείτε ότι τώρα περάσαμε εκπαίδευση συγκρότησης επιτροπών επιτάξεων;

Εδώ ο διοικητής ξέχασε προς στιγμή τα στρατιωτικά απόρρητα και την τσάντα «everything» και με το πιο πλατύ χαμόγελο που έχω δει ποτέ σε πρόσωπο αξιωματικού στρατού ξηράς απήντησε:

-Για να δούμε, όταν σας χρειαστούμε, αν θα σας βρούμε.
Και τώρα περάστε στο ΚΨΜ που έχουμε ετοιμάσει κάτι να σας προσφέρουμε για τον κόπο που κάνατε να έρθετε μέχρις εδώ στην 651 ΑΒΥΠ.

"Δίνω οδηγίες εκτός πρακτικών"

Την παραπάνω φράση άκουσα να αρθρώνει ο πρόεδρος της Βουλής κατά την διάρκεια της διαλογής των ψηφοδελτίων που επακολούθησε της ψηφοφορίας για την σύσταση ειδικής προανακριτικής επιτροπής για τους 6 πρώην υπουργούς που εμπλέκονται στην υπόθεση Βατοπεδίου.

Η σκηνή με ταξίδεψε πίσω καμιά πενηνταριά χρόνια όταν μαθητής του δημοτικού, όπως όλοι, μάζευα "σημαιούλες".

Τότε, ψάχναμε ν' ανταλλάξουμε καμία "Χιλή" που είχαμε διπλή με καμία "Ανδόρα" ή κανένα "Νεπάλ" που ήταν και η πλέον σπάνια κάρτα.

Τώρα, οι ψηφολέκτες άλλαζαν "Κιλτίδη" με "Μπασιάκο" ή "Δούκα".

Πως δημιουργήθηκε όλο αυτό το μπάχαλο;

Δώσανε στους βουλευτές 6 φακέλους και 6 ονομαστικά ψηφοδέλτια και ελπίζανε ότι θα τα ρίξουν στις σωστές 6 κάλπες.

Όσοι έχετε την στατιστική πρόσφατη, κάντε υπολογισμό να δείτε πόσοι πιθανοί συνδυασμοί προκύπτουν.

Κάποιος βέβαια, από τον πρόεδρο, τους 7 αντιπροέδρους ή τους 1800 υπαλλήλους της Βουλής το σκέφθηκε:

Και πως θα ξέρουν οι βουλευτές, όταν κλείσουν τους φακέλους, ποιός φάκελος αντιστοιχεί σε κάθε κάλπη;

Αλλά η λύση στο πρόβλημα ήρθε, όπως συνήθως, με την εφαρμογή της αρχής του Αρπα-Κόλλα.

"Αν πέσουν σε διαφορετικές κάλπες, αφού ανοιχθούν οι φάκελοι, θα μοιρασθούν στην συνέχεια στις σωστές", ανακοίνωσε ο πρόεδρος πριν την ψηφοφορία και η Βουλή συνεφώνησε ομοφώνως.

Και τι θα γίνει αν κάποιος μπερδευτεί και ρίξει δύο φακέλους στην ίδια κάλπη;

"Όταν καταμετρηθούν και πρίν ανοιγούν θα απορριφθεί στην τύχη ίσος αριθμός φακέλων με τους πλεονάζοντες", ξανα-ανακοίνωσε ο πρόεδρος και η Βουλή ξανα-συμφώνησε ομοφώνως.

Έτσι και εγένετο.

Έβλεπα στο κανάλι της Βουλής έναν ψηφολέκτη να χωρίζει τα δικά του από τα ξένα σε αναλογία 1:2.

Στην συνέχεια πήρε τα ξένα τα χώρισε στα 5 και άρχισε την διανομή.

Μόνο, Έχω "Χιλή" και "Παραγουάη" και ζητάω "Ιαπωνία", δεν φώναζε.

Κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τυπώσει πάνω στους φακέλους το όνομα του εγκαλούμενου πρώην υπουργού για τον οποίο προοριζόταν ο φάκελος.

Ή ενδεχομένως και κάποιος να το σκέφθηκε και να του είπαν ότι κάτι τέτοιο το απαγορεύει ο κανονισμός της Βουλής γιατί οι φάκελοι πρέπει να είναι λευκοί και να μην φέρουν διακριτικά σημεία.

Οτιδήποτε όμως και αν ισχύει, το αποτέλεσμα παραμένει αναλλοίωτο.

Ένα άνευ λόγου μπάχαλο.

Και περιμένουμε από την πρακτικότητα και την ευευρετικότητα του νου αυτών των κυρίων να γλυτώσουμε την εθνική χρεωκοπία στην οποία οι προηγούμενοι ομότιμοί τους μας οδηγήσαν.

Καλά κρασιά.

Et pero?

Ένα e-mail από μία ευρωπαϊκή πρεσβεία που έλαβα χθες είχε σαν αποτέλεσμα ν' ανασυρθεί από το βαθύ αρχείο του εγκεφάλου η ακόλουθη ιστορία του 1980, που καταγράφω στην σημερινή ανάρτηση.

Λαμβάνει χώρα στην Ιταλική πρεσβεία της Αθήνας την εποχή εκείνη και πρωταγωνιστεί Ιταλίδα διπλωματική υπάλληλος την οποία θ' αποκαλέσω κυρία Περώ.
Το όνομα αυτό αποτελεί παρατσούκλι που της απένειμα και θα δείτε τον λόγο στο τέλος.

Εκείνη την εποχή με την γυναίκα μου φτιάχναμε την πολυκατοικία που έκτοτε και μέχρι σήμερα μας στεγάζει. Τις ηλεκτρολογικές εργασίες τις είχαμε αναθέσει σε ένα σοβαρό και ευγενή ηλεκτρολόγο-εγκαταστάτη τον κ. Βασιλείου.

Ένα απόγευμα με παίρνει, στο ξεκάρφωτο, ο κ. Βασιλείου και μου λέει:

- Είμαι σε μία δουλειά και χρειάζομαι επειγόντως την βοήθειά σου.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό για μένα και αν έρθεις τώρα θα το θεωρήσω προσωπική χάρη.

Προσπάθησα να μάθω σε τι θα μπορούσα να τον βοηθήσω αλλά μου απάντησε ότι το θέμα ήταν απόρρητο και δεν μπορούσε να μιλήσει γι' αυτό από το τηλέφωνο.

Το πράγμα άρχισε να έχει σασπένς όταν μου είπε ότι έπρεπε να τον συναντήσω στην «Ιταλική πρεσβεία, Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από την Βουλή».

Μέχρι τότε έμενα με την εντύπωση ότι απέναντι από την Βουλή ήταν η Γαλλική πρεσβεία και ότι η Ιταλική ευρίσκετο στην Λεωφ. Αλεξάνδρας.

- Όχι, μου απαντάει, στην Λεωφ. Αλεξάνδρας είναι το προξενείο, η πρεσβεία είναι δίπλα στην Γαλλική.
Να έχεις και ταυτότητα γιατί εδώ έχουν μέτρα ασφαλείας.

Πράγματι, σε χρόνο μηδέν πήγα στην πρεσβεία, ή για να είμαι ακριβέστερος στο πίσω μέρος του κτιρίου της πρεσβείας που υπήρχε ένας πανέμορφος κήπος στην άκρη του οποίου ένα μικρό κτίσμα.
Αυτοί που πρωτοκατοίκησαν το νεοκλασικό σίγουρα θα χρησιμοποιούσαν τον συγκεκριμένο χώρο σαν πλυσταριό, αλλά πλέον είχε μετατραπεί στο κέντρο των ηλεκρολογικών εγκαταστάσεων, ισχυρών και ασθενών ρευμάτων της πρεσβείας.

Η κυρία Περώ ήταν μία συμπαθέστατη σαραντάρα που μιλούσε 50-50 ιταλο-αγγλικά.
Βρισκόταν σε μία κατάσταση απίθανης υπερδιέγερσης και μιλούσε ακατάπαυστα, με αποτέλεσμα στις ~4 ώρες που έμεινα εκεί να μάθω όλα τα «απόρρητα» χαρτί και καλαμάρι.

Να τι είχε προηγηθεί:

Την εποχή εκείνη οι σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας ήσαν, για μία ακόμη φορά, τεταμένες και το Ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών, θέλετε για λόγους ρουτίνας, θέλετε γιατί ψυχανεμιζόταν θερμό επεισόδιο, είχε στείλει σήμα ζητώντας να επιβεβαιώσουν δυνατότητες επικοινωνίας υπό καθεστώς έλλειψης ηλεκτρικής τροφοδοσίας και διακοπής των επίγειων τηλεπικοινωνιών.

Την ίδια εποχή δούλευαν ακόμη με τηλετυπικά μηνύματα βραχέων κυμάτων και εγώ σαν παλαιός ραδιοερασιτέχνης πολύ θα ήθελα να κάνω μία επίσκεψη στο radio room της πρεσβείας, αλλά θα μου έμενε στα χέρια η κυρία Περώ μόνο και αν της το ζητούσα.

Δοκίμασαν λοιπόν να τροφοδοτήσουν την πρεσβεία από την γεννήτρια που υπήρχε στο παλιό πλυσταριό, για ν’ ανακαλύψουν ότι παρά το γεγονός ότι η γεννήτρια λειτουργούσε, ρεύμα στο κτίριο και κυρίως στο radio room δεν πήγαινε.
Στους άλλους χώρους ας άναβαν και κεριά, αλλά στο radio room έπρεπε να έχουν ρεύμα, όπως επαναλλάμβανε συνεχώς η οικοδέσποινα μου.

Η ηλεκτρική εγκατάσταση εφεδρικής παροχής είχε γίνει πριν λίγα (2-3) χρόνια με σχέδια και επίβλεψη μηχανικών του Υπεξ Ιταλίας.
Ήταν μία _εξαιρετική_ δουλειά. Και όταν λέω εξαιρετική, το εννοώ 100%
Το μόνο ίσως αδύνατο σημείο της ήταν ότι όλες οι επισημάνσεις ήσαν μόνον στα Ιταλικά. Οπότε, για οποιονδήποτε μη ιταλομαθή χειριστή, χρειαζόταν μεταφραστής.
Θα έπρεπε ίσως να τα έχουν σε δύο γλώσσες (Ιταλικά-Ελληνικά ή Ιταλικά-Αγγλικά).

Η κυρία Περώ που ήταν υπεύθυνη για το θέμα κάλεσε κάποιον ηλεκτρολόγο που χρησιμοποιούσε για τις επισκευές του κτιρίου ο οποίος δεν μπόρεσε ν’ ανακαλύψει την αιτία του προβλήματος. Ξαναγύρισε την επόμενη με έναν «ειδικό» και αφού πέρασαν μία ημέρα ψάχνοντας και προσπαθώντας, της απάντησαν ότι το μόνο που μπορούσαν να προτείνουν ήταν η αντικατάσταση του κεντρικού ηλεκτρικού πίνακα.
Πονάει μάτι, δηλαδή, βγάζει μάτι.

- Και πόσο θα κοστίσει; τους είχε ρωτήσει η κυρία Περώ.

Σχεδόν μισό εκατομμύριο Δραχμές, της είχαν απαντήσει.

Ποσό βέβαια, όχι απλά εξωφρενικό, απίθανα εξωφρενικό αν αναλογισθείτε ότι εκείνη την εποχή για να τελειώσουμε την πολυκατοικία, πουλήσαμε διαμερίσματα προς 32-33.000 Δρχ το τμ.
Είχαν δηλαδή ζητήσει, την αξία μισής γκαρσονιέρας..

Η κυρία Περώ διαχειριζόταν έναν ποσό της τάξης των 50.000 Δρχ ετησίως για τις δαπάνες επισκευών του νεοκλασσικού, οπότε το θέμα την ξεπερνούσε.
Πήγε στον Πρέσβη της για οδηγίες.
Του Πρέσβη βέβαια, του φάνηκαν πολλά τα χρήματα αλλά κάτι έπρεπε να κάνει.
Της είπε να πάρει άλλες δύο προσφορές ώστε να υποβάλουν αίτημα στην Υπηρεσία τους για έκτακτη χρηματοδότηση.

Μετά από αυτά λοιπόν βρέθηκε ο κ. Βασιλείου την συγκεκριμένη στιγμή στο εν λόγω σημείο.

Το θέμα όμως για τον ηλεκτρολόγο, όπως μουρμούριζε ο ίδιος, ήταν:

- Τριάντα χρόνια ηλεκτρολόγος δεν μου έχει ξανασυμβεί τέτοιο πράγμα. Να παίρνει ρεύμα ο πίνακας και να χάνεται σαν να το ρουφάει μία μαύρη τρύπα.

Η κυρία Περώ η οποία προφανώς είχε καλέσει και άλλους ηλεκτρολόγους με παρόμοια αποτελέσματα, ήταν αποφασισμένη ν' αλλάξει τον πίνακα.

Τι και αν της λέγαμε και οι δύο ότι ο υφιστάμενος πίνακας ήταν υψηλότατης ποιοτικής στάθμης, ότι ο πιθανός αντικαταστάτης του μάλλον θα ήταν υποδεέστερος, ότι δεν αντικαθιστάς τον πίνακα χωρίς να έχεις κάποιο συγκεκριμένο λόγο, κ.λ.π.
Δεν άκουγε τίποτα.
Ήθελε την προσφορά της για να κάνει αυτό που της είχε ζητήσει ο Πρέσβης της.

- Έτσι μου είπε ο κ. Πρέσβης, έτσι θα κάνω, επαναλάμβανε μονότονα.

Μας έβαλε λοιπόν να της υπολογίσουμε το κόστος αντικατάστασης του πίνακα εκεί και τότε (όπως λέμε εδώ και τώρα).

Υπολογίσαμε λοιπόν κανονικά και στο τέλος διπλασιάσαμε, τριπλασιάσαμε τετραπλασιάσαμε, δεν θυμάμαι, έτσι ώστε να προκύψει ένα εξαψήφιο νούμερο.

100.000 Δρχ της είπαμε «όλα μέσα και γεμάτα-γεμάτα».

Στο σημείο αυτό η κυρία Περώ άρχισε να μονολογεί:

- Πως θα στείλω τέτοιες προσφορές στο Υπουργείο που η μία είναι πενταπλάσια της άλλης; διερωτόταν φωναχτά στα Ιταλικά, πράγμα που μας μετέφραζε στα Αγγλικά σαν «Μήπως έχετε κάνει κάποιο λάθος και δεν γίνει η δουλειά και τότε τι θα πω στον κ. Πρέσβη»

Όσες διαβεβαιώσεις και αν της δίναμε σχετικά με την ορθότητα του προϋπολογισμού πήγαιναν στο βρόντο.

Και φτού και από την αρχή η αναγκαιότητα για επικοινωνίες της πρεσβείας σε περίπτωση «έκτακτης» ανάγκης, διάβαζε πόλεμο με την Τουρκία.

Από την πολύ επανάληψη, ξύπνος όν αρχίσα να βλέπω εφιάλτες με Τουρκικά βομβαρδιστικά να ζεσταίνουν μηχανές.

Σ’ αυτό το σημείο ο κ. Βασιλείου είχε μία φαεινή ιδέα:

- Ισως, να κάνουμε και κανένα σφάλμα στις προσθέσεις, της είπε, γιατί τόση ώρα γράφε-σβήνε έχει θολώσει το μυαλό μου, μήπως μπορείτε να μας φτιάξετε κανένα καφεδάκι να ξελαμπικάρει το μυαλό και να τα ξαναδούμε.

Η κυρία Περώ ζήτησε 1000 φορές συγνώμη μου μας είχε τόσες ώρες χωρίς να μας έχει προσφέρει κάτι και πήγε για να ετοιμάσει το κέρασμα.

Με το που έφυγε, μου λέει ο ηλεκτρολόγος:

- Εσύ που τα έχεις πιο πρόσφατα δεν μπορείς να βρεις τι έχει, να το φτιάξουμε, να τελειώνουμε. Μου την έχει δώσει. Δεν με νοιάζουν τα λεφτά, δεν μπορεί ένας πίνακας να με ξεφτιλίζει έτσι.

- Ωραία, του λέω, εγώ θα φτιάχνω το σχέδιο και εσύ θα ακολουθείς τα καλώδια για να βρούμε την συνδεσμολογία.

Και έτσι το μπλοκ προϋπολογισμού προσφοράς μετετράπη σε πινακίδα αποτύπωσης του ηλεκτρικού διαγράμματος του πίνακα.

Όταν γύρισε η κυρία Περώ με τους καφέδες, περιμέναμε πρώτα να τους αφήσει στο τραπέζι, γιατί αλλιώς θα της είχε πέσει ο δίσκος απο τα χέρια, πριν της πούμε ότι είχαμε βρει την αιτία και ότι το είχαμε «φτιάξει».

Η σκηνές που ακολούθησαν ήσαν 100% παρανοϊκές.

Η κυρία Περώ ήταν 100% σίγουρη ότι για κάποιο άγνωστο σε αυτή λόγο δεν θέλαμε να δώσουμε προσφορά και γι’ αυτό της λέγαμε ψέματα ότι τάχα δεν υφίσταται πλέον πρόβλημα.
Εμείς να της λέμε ότι δεν έχει πλέον κανένα νόημα προσφορά γι’ αντικατάσταση του πίνακα. Τα πάντα δούλευαν έτσι όπως έπρεπε.

Η συζήτηση να διεξάγεται πλέον αποκλειστικά στην Ιταλική αφού ο ρυθμός "πολυβόλου" δεν επέτρεπε διαλείμματα μετάφρασης.
Τις στερεότυπες όμως φράσεις τις είχαμε πλέον μάθει και ο "διάλογος" ήταν πλέον επιπέδου "κουφών".

Την απεμπλοκή από την παράνοια ανέλαβα να την δώσω εγώ.
Σε αγγλικά και παντομίμα της είπα ότι οι Τούρκοι μας βομβαρδίζουν τώρα και εξ αυτού κόβεται το ρεύμα στην Αθήνα.
Και λέγοντας το τελευταίο κατεβάζω τον γενικό διακόπτη της πρεσβείας.

Ακούστηκε μία Hitchcockική κραυγή.
Ήταν η κυρία Περώ που έλεγε ότι έκοψα το ρεύμα στην πρεσβεία και τώρα θα έπρεπε ν’ απολογηθεί στον κ. Πρέσβη.

Άναψα το φως για να της δείξω ότι είχαμε ρεύμα από την γεννήτρια που τόση ώρα μας έπαιρνε τ’ αυτιά.

- Και η πρεσβεία; με ρωτούσε

- Πηγαίνετε να δείτε, της απαντούσα, αλλά δεν πήγαινε τουλάχιστον τις 3 πρώτες φορές που επανελήφθη ο ίδιος διάλογος.

Όταν αποφάσισε ότι το πεπρωμένο της ήταν να πάρει δυσμενή μετάθεση για Καμπούλ, μάζεψε το κουράγιο που της είχε απομείνει και πήγε να υποστεί τις όποιες "συνέπειες".

Γύρισε μετά από λίγο με όψη ατόμου που μόλις είχε παρευρεθεί στην νεκρανάσταση του Λαζάρου, αρθρώνοντας ρυθμικά «et pero ?” (και μετά απ’ αυτό τι κάνουμε ;)

Έφυγα αφού απάντησα και στην τελευταία της ερώτηση:

- Και τι θα κάνω αν μόλις φύγετε αυτό πάθει πάλι βλάβη;

Της έδωσα την κάρτα μου, τον λόγο της προσκοπικής μου τιμής ότι δεν πρόκειται να την αφήσω απροστάτευτη, την φίλησα σταυρωτά και απεχώρησα.

Ήταν καλοκαίρι και θα πρέπει να ήταν περασμένες εννιά.
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Περπατώντας στην οδό Ακαδημίας, κολλητά στα κτίρια, έριχνα και καμιά κλεφτή ματιά στον ουρανό για τον φόβο των Ιουδαίων.

Δεν ξέρω τι χρέωσε ο κ. Βασιλείου, εγώ αρνήθηκα αμοιβής, αλλά θα πρέπει να υπήρξε γενναιόδωρος διακανονισμός, αφού από την οικοδομή μας του χρωστούσαμε για εξόφληση περίπου 12.000 Δρχ, τις οποίες ποτέ δεν ζήτησε.

Επίλογος.

Επειδή σήμερα βρισκόμαστε 30 χρόνια μετά και τα λαμόγια είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, πολλοί αναγνώστες θα σκεφθούν:

Την είχε στήσει την δουλειά η κυρία Περώ με τον πρώτο ηλεκτρολόγο και πήγατε εσείς και της κάνατε χαλάστρα.

ΌΧΙ αγαπητέ αναγνώστη.

Η κυρία Περώ ήταν από τους υπαλλήλους παλαιάς κοπής, που τα έδινε όλα για την υπηρεσία της. Αισθανόταν σεβασμό, αν όχι δέος, για τον προϊστάμενό της και μπορούσε να αγγίξει τα όρια της υπερβολής στην προσπάθειά της να φέρει υπεύθυνα σε πέρας αυτό που της είχαν αναθέσει.

Όμοιοι της, δυστυχώς, σπανίζουν σήμερα, αν δεν έχουν εκλείψει παντελώς μαζί με τους παγωτατζήδες και τους παραδοσιακούς κουρείς.

Στο παραπάνω κείμενο την έχω αναφέρει πάντα προτάσσοντας του ονόματός της τον προσδιορισμό Κυρία.
Αν είχα έστω και την παραμικρή υποψία για λαμωγιά, θα το είχα παραλήψει.

Αλλά, άντε τώρα που όλοι μας έχουμε παρακολουθήσει τα έργα και τις ημέρες τόσων επωνύμων και μη, να μπορέσω να σας πείσω για την ανιδιοτέλεια της κυρίας Περώ...