Στη μνήμη Στέφανου Μάνου

 

Τον Στέφανο Μάνο τον θυμάμαι κάθε φορά που χρησιμοποιώ κάποιο από τα δύο οικογενειακά αυτοκίνητά. Και θα συνεχίσω να τον θυμάμαι μέχρις ότου πάω να τον συναντήσω εκεί ψηλά. 

Πως λοιπόν αυτό; 

Πάμε πίσω στα τέλη του 1970. Προκειμένου να παντρευτούμε με την καλή μου ψάξαμε να νοικιάσουμε διαμέρισμα κάπου μεταξύ Λυκαβηττού και Πεδίου του Άρεως. Ξεκινήσαμε με πολύ υψηλά τον πήχη  τον οποίο διαρκώς κατεβάζαμε, σε σημείο που στο τέλος είπαμε: "Άστο καλύτερα". 

Η εναλλακτική που επιλέξαμε ήταν να ανοικοδομήσουμε το διώροφο πατρικό της καλής μου, αναβάλλοντας τον γάμο για τουλάχιστον δύο χρόνια. Σαν νέοι Μηχανικοί και με την ενέργεια να ξεχειλίζει αρχίσαμε το ψάξιμο. Οι πολυκατοικίες την εποχή εκείνη, σε δρόμους χωρίς εμπορική αξία που να δικαιολογούν μαγαζιά, διαμορφώνονταν  σε υπερυψωμένα ισόγεια πάνω τα λεγόμενα "ημιυπόγεια". 

Εκτός από κατοικία θέλαμε και γραφείο που λογικά θα πήγαινε εκεί κάτω. Σαν πρότυπο είχαμε την πολυκατοικία των Αντωνακάκιδων στον λόφο του Στρέφη. Κάναμε τα σχέδια, πήραμε την οικοδομική άδεια, κατεδαφίσαμε την λιθόκτιστη οικία (Θεέ μου από τι γλυτώσαμε, θα  μας την είχαν κηρύξει διατηρητέα) και ετοιμαζόμαστε για τις εκσκαφές θεμελίων. 

Στο χρονικό αυτό σημείο εμφανίζεται ο Στέφανος Μάνος προαναγγέλλοντας τον Νόμο για τους ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης ( γνωστός σαν Νόμος για τα Γκαράζ). Την εποχή εκείνη. τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν ήταν τόσα που άνετα εύρισκες να παρκάρεις το βράδυ. 

Το θέμα όμως μας προβλημάτισε γιατί είχαμε πολύ καλή γνώμη για το αισθητήριο του Στέφανου Μάνου. Από νομικής άποψης δεν είχαμε κανέναν περιορισμό γιατί ο Νόμος θα ψηφιζόταν στην Βουλή μετά από τουλάχιστον έξι μήνες, προέβλεπε διετή περίοδο χάριτος και δεν επέφερε καμία αλλαγή στην ισχύ των οικοδομικών αδειών που ήδη είχαν εκδοθεί σαν την δική μας. Παρ' όλα αυτά το: "Κάτι βλέπει καλύτερα από εμάς ο Στέφανος Μάνος" επεκράτησε και έφερε νέα αναβολή και αναθεώρηση αδείας. 

Το νέο σχέδιο προέβλεπε ισόγειο σε Pilotis. Εκείνη την εποχή Πυλωτές συναντούσε κανείς μόνον στα προάστια, πχ Παλαιό Ψυχικό, Κηφισιά κλπ. Πυλωτή μεταξύ Κυψέλης και Εξαρχείων δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Παρ' όλα αυτά εμείς κολλημένοι εκεί: "In Manos we trust". 

Όταν έπεσε η πλάκα της οροφής ισογείου και οι γείτονες αντελήφθησαν ότι κάτι "περίεργο" συμβαίνει άρχισαν να ρωτάνε τον πεθερό μου: "Τι φτιάχνετε εδώ πέρα;" . Η συνήθης επωδός τους ήταν: "Νέα είναι τα παιδία δεν ξέρουν και πολλά πράγματα ..."

Τώρα ξέρετε γιατί τον Στέφανο Μάνο δεν μπορώ να τον ξεχάσω. Το έργο του, εκεί κάτω στην Πυλωτή, είναι που δεν με αφήνει.

Οι Μαρινόπουλοι που γνώρισα

Το 1981 εργάσθηκα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα στη ΕΤΑΒΗΚ ΑΕ που ήταν το κέλυφος-ομπρέλα πάνω από την ΝΙΚΗ ΑΕ (το νομικό πρόσωπο των Prisunic Μαρινόπουλος) και κάποιων άλλων μονάδων όπως το Συσκευαστήριο, η Κεντρική αποθήκη των Σπάτων κ.α. Άμεσος προϊστάμενός μου ήταν ο αείμνηστος Γιάννης Μαρινόπουλος τον οποίο οι εργαζόμενοι μεταξύ μας τον αποκαλούσαμε χαϊδευτικά "Μπάρμπα Γιάννη", ενώ τον δίδυμο αδελφό του που έτρεχε την ΦΑΜΑΡ ΑΕ "Κύριο Δημητράκη". Για τον Μπάρμπα Γιάννη, με τον οποίο είχα σχεδόν καθημερινή συνεργασία, 45 χρόνια αργότερα δεν βρίσκω αρκετά κοσμητικά επίθετα για να του πλέξω τώρα ένα εγκώμιο. Θα αρκεστώ στο ν' αναφέρω ότι στα 40+ χρόνια επαγγελματικής μου δραστηριότητας δεν εξετίμησα άλλο πρόσωπο περισσότερο από αυτόν για το ήθος , την επιχειρηματική ικανότητα, την οξυδέρκεια, την συμπεριφορά /διαχείριση του προσωπικού -το οποίο ορκίζονταν στο όνομά του- το χιούμορ και την συμπεριφορά ΚΥΡΙΟΥ όπως την είχα μάθει από τον πατέρα μου και έχει εκλείψει εδώ και πολλές δεκαετίες.

Την εποχή εκείνη ευρίσκετο σε εξέλιξη η εισαγωγή στην διευθυντική κλίμακα της νεότερης γενιάς Μαρινοπουλαίων, απαρτίζόμενη από δύο ξαδέρφια τον Πάνο Ι. Μαρινόπουλο και τον Λεωνίδα Δ. Μαρινόπουλο.. Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στην ΦΑΜΑΡ, καθ' όσον τα δύο δίδυμα αδέλφια είχαν αποκτήσει από δύο γιους και μία κόρη ο καθένας.

Στην συνέχεια θα περιγράψω ένα γεγονός χωρίς κανένα αξιολογικό σχόλιο γιατί το κεντρικό πρόσωπο δεν ευρίσκεται πλέον στη ζωή και τιμώ τον κανόνα της "δικαίωσης του νεκρού".

Μετά από επίπονη σκέψη αποφάσισα να παραιτηθώ και να βρω άλλη δουλειά με σημαντική μείωση μισθού. Ο μοναδικός λόγος: Ο Μπάρμπα Γιάννης, με τον οποίο είχα άριστες σχέσεις, ήταν την εποχή εκείνη 62 χρονών. Εγώ ήμουν 30 χρόνια νεότερος. Ήταν αναπόφευκτο ότι θα παρέδιδε τα ινία της εταιρείας το πολύ μετά από 15 χρόνια, όταν εγώ θα πλησίαζα τα 50. Τότε, θα είχα πρόβλημα "συμβατότητας" με την νέα διοίκηση και όσο εύκολο μου ήταν να βρω δουλεία στα 32 τόσο δύσκολο θα ήταν τότε. Βέβαια, όταν του ανακοίνωσα την απόφασή μου δεν του τα είπα έτσι όπως τα γράφω τώρα, προφανώς για να μην τον στεναχωρήσω. Αλλά είπαμε, ήταν εξαιρετικά έξυπνος και όταν μ' ερώτησε: "Πόσα σου δίνω;" και του απάντησα ότι "Δεν είναι θέμα χρημάτων γιατί εκεί που πάω θα παίρνω λιγότερα", κατάλαβε και δεν επέμεινε.

Φωτοβολταικά του Ορμούζ

 

Περιμένοντας τις τεχνικές λεπτομέρειες του Νόμου για τα πολυδιαφημιζόμενα φωτοβολταικά μπαλκονιού.

Να δούμε τι "τρικλοποδιές" θα σκαρφιστούν πάλι για να αποθαρρύνουν τον μικρό οικιακό αυτοκαναλωτή από το να βάλει έστω και δύο Φ/Β πάνελς στο μπαλκόνι του. 

Επί χρόνια, για να εγκατασταθούν Φ/Β σε πολυκατοικία απαιτείτο συναίνεση του 100% των ιδιοκτησιών ακόμη και σε χώρους στους οποίους υφίσταται δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης. Τώρα, ύστερα από πίεση της Κομισιόν, αυτό αλλάζει, αν πρόκειται να εξυπηρετηθούν δύο (2) ιδιοκτησίες που διαθέτουν πλειοψηφία στη ΓΣ (50%+). 

Για το φυσικό αέριο καμία δέσμευση. Laissez-faire. O κανονισμός πολυκατοικίας και η συμμετοχή στην κεντρική εγκατάσταση θέρμανσης στα αζήτητα. 

Αμ η παπάτζα ότι δεν αντέχει το ηλ. δίκτυο; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο αποπροσανατολιστικό ψέμα από αυτό, όταν γενικευόμενο περιλαμβάνει τον πυκνοδομημένο αστικό ιστό των πόλεων. Μπορεί να ισχύει για την Κωπαΐδα ή τις νότιες πλαγιές των Αγράφων, αλλά όχι για την 6όροφη πολυκατοικία στην Κυψέλη που χτίστηκε σε οικόπεδο 250 τμ με συντελεστή κάλυψης 70% και δύο εσοχές (ρετιρέ). Αν από την επιφάνεια της ταράτσας αφαιρεθεί η απόληξη του κλιμακοστασίου, κάποιοι υφιστάμενοι ηλιακοί θερμοσίφωνες και αφεθούν στοιχειώδεις διάδρομοι προσπέλασης στα πάνελς, η μεγίστη Φ/Β παραγωγή θα παραμείνει μέσα στην ίδια την  πολυκατοικία γιατί από κάτω υπάρχουν τυπικά 10-12 διαμερίσματα το ηλ. φορτίο  βάσης των οποίων αθροιζόμενο την υπερκαλύπτει. 

Βέβαια, οι πάροχοι και ο ΔΕΔΔΗΕ θα χάσουν έσοδα, αλλά αυτοί είναι "υπεράνω χρημάτων" (σαρκασμός). Το μόνο που τους "νοιάζει" είναι η ευστάθεια του δικτύου (η οποία ειρήσθω εν παρόδω θα βελτιωθεί) και η ισχύς βραχυκυκλώσεως (ώδινεν όρος και έτεκεν μυν). Τι να κάνουν όμως και αυτοί, κάποια δικαιολογία πρέπει να ψελλίσουν για να μην κινδυνέψει το "άρμεγμα" των ιθαγενών. 

Να ανάψουν όμως κερί στον Άγιο Γεώργιο τον στρατηλάτη ν' ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, γιατί αν το παρακάνουν στο άρμεγμα η γελάδα μπορει να δυστροπίσει!

Προταση σχετική με φωτοβολταικά μπαλκονιού (Balkonkraftwerk) - Σχόλιο σε Δημόσια Διαβούλευση Νόμου

 

Σχόλιο επί του Κεφαλαίου Β΄ "Ρυθμίσεις για την Αγορά Ενέργειας και την Εξοικονόμηση Ενέργειας" (άρθρα 52–65)

 Ως πολίτης που παρακολουθεί την εξέλιξη της ευρωπαϊκής νομοθεσίας στον τομέα της ενεργειακής μετάβασης, επισημαίνω ένα σημαντικό κενό που παραμένει αναντιμετώπιστο στο παρόν νομοσχέδιο.

Απουσία ρύθμισης για τον μικρό οικιακό αυτοκαταναλωτή χωρίς (ή με ελάχιστη) έγχυση στο δίκτυο

Το Κεφάλαιο Β΄ ρυθμίζει εκτενώς τη συμμετοχή Ενεργειακών Κοινοτήτων, μεγάλων αποθηκευτών και βιομηχανικών καταναλωτών στην αγορά ενέργειας. Ωστόσο, δεν περιλαμβάνει καμία διάταξη για την κατηγορία των "μικρών οικιακών αυτοκαταναλωτών",  φυσικών προσώπων που επιθυμούν να εγκαταστήσουν πολύ μικρής ισχύος φωτοβολταϊκό σύστημα (π.χ. έως 800Wp–2kWp) σε μπαλκόνι, βεράντα ή τοίχο κτιρίου, κυρίως για ιδία κατανάλωση, χωρίς ή με αμελητέα έγχυση στο δίκτυο.

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο και τα παραδείγματα άλλων κρατών-μελών

Η Οδηγία (ΕΕ) 2018/2001 (RED II), και η αναθεώρησή της με την Οδηγία (ΕΕ) 2023/2413 (RED III) - την οποία το παρόν νομοσχέδιο εν μέρει ενσωματώνει - κατοχυρώνουν ρητά το δικαίωμα κάθε καταναλωτή να καταστεί αυτοκαταναλωτής, με απλουστευμένες διαδικασίες ανάλογες της κλίμακας της εγκατάστασης.

Στη Γερμανία, από το 2023, εγκαταστάσεις έως 800W "Balkonkraftwerk" συνδέονται με απλή δήλωση στον διαχειριστή δικτύου, χωρίς σύμβαση σύνδεσης, χωρίς αδειοδότηση και χωρίς αντικατάσταση ή πρόσθετο μετρητή. Αντίστοιχα, απλοποιημένα καθεστώτα ισχύουν στην Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο και Γαλλία. Σε πολλές χώρες ο αριθμός τέτοιων εγκαταστάσεων ανέρχεται ήδη σε εκατοντάδες χιλιάδες.

Πρόταση

Παρακαλώ να εξεταστεί η ενσωμάτωση στο παρόν νομοσχέδιο - ή η ανάληψη δέσμευσης για άμεση ξεχωριστή νομοθετική πρωτοβουλία - διατάξεων που να προβλέπουν:

1. Ορισμό κατηγορίας "μικροεγκατάστασης αυτοκατανάλωσης" για συστήματα ισχύος έως 2kWp συνδεδεμένα στην οικιακή εγκατάσταση του καταναλωτή χωρίς την απαίτηση νέας ΥΔΕ (σύνδεση σε υφιστάμενο ρευματοδότη).

2. Απλοποιημένη ή μηδενική αδειοδοτική διαδικασία — δήλωση και όχι αίτηση σύνδεσης με σύμβαση.

3. Ρητή νομική κάλυψη για εγκατάσταση σε μισθωμένα ακίνητα και διαμερίσματα πολυκατοικιών, όπου η φορητότητα του συστήματος αποτελεί κίνητρο για τους ενοικιαστές.

4. Σαφή εξαίρεση από τις χρεώσεις ΥΚΩ και από υποχρεώσεις συμμετοχής στην αγορά ενέργειας για την κατηγορία αυτή.

Η απουσία τέτοιου πλαισίου καθιστά την Ελλάδα από τις λίγες χώρες της ΕΕ που δεν έχουν αξιοποιήσει ένα απλό, οικονομικά προσιτό και κοινωνικά δίκαιο εργαλείο ενεργειακής μετάβασης, το οποίο ΔΕΝ επιβαρύνει το δίκτυο και ΔΕΝ απαιτεί δημόσια χρηματοδότηση.

Στην Μ. Βρετανία ανακοινώθηκε ότι θα νομοθετήσουν επειγόντως επ' αυτού σε μια κίνηση για την αντιστάθμιση της αύξησης της τιμής ενεργείας λόγω των εχθροπραξιών και των εξ αυτών (κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ) αυξήσεων στο κόστος προμηθείας ορυκτών καυσίμων.

Ευχαριστώ για τη δυνατότητα συμμετοχής στη διαβούλευση.

Θρεψίνη

 

Θρεψίνη

Ένα ελληνικό βιομηχανικό παραμύθι

Η ιδέα γεννήθηκε από έναν Μικρασιάτη πρόσφυγα του 1922, τον Γιώργο Μιχαηλίδη, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του δραστηριοποιούνταν στην εμπορία και βιομηχανία σταφίδας στον Πειραιά, υπό την επωνυμία Αδελφοί Α. & Γ. Μιχαηλίδου.

Η πρώτη ύλη

Ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ) κάθε φθινόπωρο, με την έλευση της νέας σοδειάς, διέθετε σε εξευτελιστικές τιμές — ως ζωοτροφή — τα παλαιά αποθέματά του. Η σταφίδα αυτή, αποθηκευμένη χωρίς ψύξη καθ’ όλο το καλοκαίρι, ήταν γεμάτη σκουλήκια και ακατάλληλη για ανθρώπινη κατανάλωση. Ο Μιχαηλίδης είδε σε αυτή την απαξιωμένη πρώτη ύλη μια ευκαιρία.

Η παραγωγική διαδικασία

Η σταφίδα τοποθετούνταν σε μεγάλες τσιμεντένιες δεξαμενές που γέμιζαν με νερό. Μέσω όσμωσης, τα σάκχαρα περνούσαν στο υγρό σχηματίζοντας γλεύκος, ενώ τα σκουλήκια επέπλεαν στην επιφάνεια. Το υγρό αφαιρούνταν, και τα στερεά κατάλοιπα φτυαρίζονταν μέσω ειδικής ανθρωποθυρίδας στο ύψος του πυθμένα κάθε δεξαμενής — οι οποίες είχαν εσωτερικές κλίσεις που οδηγούσαν προς αυτήν, διευκολύνοντας την αποκομιδή και το καθάρισμα με εσωτερικό πλύσιμο.

Κρίσιμη παράμετρος καθ’ όλη τη διάρκεια της όσμωσης — που διαρκούσε αρκετές ημέρες — ήταν η συνεχής παροχή διοξειδίου του θείου (SO₂) στις δεξαμενές. Το αέριο αυτό — γνωστό από τη χρήση του στην οινοποιεία ως συντηρητικό — διαλυόμενο στο νερό σχηματίζει θειώδες οξύ — ένα ασθενές οξύ, άσχετο με το ισχυρό θειικό οξύ. Ο διπλός ρόλος του ήταν καθοριστικός: εξολόθρευε τους μικροοργανισμούς (συμπεριλαμβανομένων των σκουληκιών) και, εξίσου σημαντικό, εμπόδιζε την αλκοολική ζύμωση των σακχάρων. Χωρίς αυτή την παρέμβαση, το προϊόν της διαδικασίας δεν θα ήταν Θρεψίνη, αλλά οινόπνευμα (πχ βιομηχανία ΒΕΣΟ στην οδό Πειραιώς). Παράλληλα, ο χημικός παρακολουθούσε την πρόοδο της εκχύλισης με διαθλασίμετρο — οπτικό όργανο που συσχετίζει τον δείκτη διαθλάσεως του υγρού με την περιεκτικότητά του σε σάκχαρα. Όταν διαπίστωνε ότι η περιεκτικότητα είχε ολοκληρώσει την αυξητική της πορεία, έδινε εντολή για την άντληση του γλεύκους.

Το γλεύκος στη συνέχεια συμπυκνωνόταν σε χάλκινα/ορειχάλκινα vacuum υπό κενό. Το κενό επέτρεπε τον βρασμό σε χαμηλή θερμοκρασία — 40-50°C — με θέρμανση δια ατμού χαμηλής πίεσης που διερχόταν από εναλλάκτη θερμότητας, γνωστό στη μαστορική διάλεκτο σαν «σερπαντίνα». Από ένα γυάλινο παραθυράκι στο τοίχωμα — σαν μικρό φινιστρίνι πλοίου — μπορούσε κανείς να παρακολουθεί τον κοχλασμό του γλεύκους, το οποίο έβραζε σε τόσο χαμηλή θερμοκρασία ώστε το τοίχωμα του vacuum δεν έκαιγε στο άγγιγμα. Έτσι επιτυγχανόταν η εξάτμιση του νερού χωρίς να καταστρέφονται τα χαρακτηριστικά του προϊόντος. Το αποτέλεσμα ήταν ένα συμπυκνωμένο γλεύκος με υφή σαν πηκτό πετιμέζι ή μουσταλευριά πριν κρυώσει — αυτό που ονομάστηκε επίσημα «συμπεπυκνωμένο γλεύκος» και εμπορικά Θρεψίνη.

Στο ίδιο εργοστάσιο παρασκευάζονταν και μαρμελάδες, για τις οποίες τα vacuum ήταν εξίσου απαραίτητα διότι η επεξεργασία σε χαμηλή θερμοκρασία διατηρούσε ζωντανό το χρώμα του φρούτου — ιδιαίτερα ευαίσθητη σε αυτό η μαρμελάδα βερίκοκο.

Το προϊόν είχε μια αξιοσημείωτη ιδιότητα: αν σε νεοπαραχθέν γλεύκος προστίθετο ένας κύβος Θρεψίνης, το μείγμα σταδιακά στερεοποιούνταν — λειτουργώντας ως φυσικός εκκινητής πήξης, ανάλογα με τον ρόλο της πυτιάς που μετατρέπει το γάλα σε γιαούρτι.

Η συσκευασία

Το προϊόν κυκλοφορούσε σε δύο εκδοχές:

•         Χάρτινη σακούλα (οικονομική): διπλό χαρτί με αδιάβροχο εσωτερικό στρώμα τύπου λαδόκολλας και εξωτερικό χαρτί ιλουστρασιόν για εκτύπωση. Η κατανάλωση απαιτούσε κόψιμο σε φέτες με μαχαίρι.

•         Μεταλλικό κουτί (ακριβότερη εκδοχή όπως στην αρχική εικόνα): επέτρεπε εύκολη λήψη με κουτάλι, ανάλογα με την επιθυμητή ποσότητα.

Η πλήρωση γινόταν με ογκομετρικό μηχάνημα, η τοποθέτηση των σακουλών σε καλούπια και το κλείσιμό τους χειρονακτικά. Τα γεμάτα πακέτα παρέμεναν σε τροχήλατα ερμάρια μέχρι τη στερεοποίηση του περιεχομένου.

Ο χημικός και η «Μετουσίωση»

Η Θρεψίνη ήταν από τις πρώτες βιομηχανίες του Πειραιά που απασχολούσε πτυχιούχο χημικό. Κάποιοι οινοποιοί, κυρίως μικροί οικιακοί παραγωγοί, χρησιμοποιούσαν Θρεψίνη για να ενισχύσουν την αλκοολική ζύμωση όταν οι μούστοι ήταν φτωχοί σε σάκχαρα — πρακτική ρητά απαγορευμένη λόγω φορολογίας οινοπνεύματος.

Ο χημικός ήταν υπεύθυνος να προσθέτει στις δεξαμενές παραγωγής έναν χημικό ιχνηλάτη, τη φαινολοφθαλεϊνη — ουσία ανιχνεύσιμη σε συγκεντρώσεις μερών στο εκατομμύριο (ppm). Ολίγες σταγόνες σε μια δεξαμενή διαστάσεων 2,5×2,5×5 μέτρων αρκούσαν ώστε να μπορεί να ανιχνευθεί η χρήση ακόμη και ενός πακέτου Θρεψίνης σε οινοποιήσεις μεγάλων ποσοτήτων κρασιού. Η διαδικασία αυτή λεγόταν «Μετουσίωση» και εποπτευόταν από το Γενικό Χημείο του Κράτους.

Η διαφήμιση

Το αρχικό οπτικό σήμα της Θρεψίνης ήταν ένα ρεαλιστικό, φωτογραφικό πορτρέτο παιδιού — σκούρα μαλλιά, σοβαρό βλέμμα, μεσογειακή αισθητική.(κάτω εικόνα)

Μεταγενέστερα, ο Γιώργος Μιχαηλίδης ανέθεσε την ανανέωση της εικόνας στον φίλο του Τάκη Θεοφιλόπουλο, ιδρυτή της διαφημιστικής εταιρείας Αλέκτωρ (ιδρ. 1947) — από τις πρώτες επαγγελματικές διαφημιστικές εταιρείες στην Ελλάδα, με σπουδές στις ΗΠΑ. Η Θρεψίνη υπήρξε από τους πρώτους «λογαριασμούς» της Αλέκτωρ. Το νέο λογότυπο απεικόνιζε ένα χαμογελαστό, εξωστρεφές παιδί με αμερικανική αισθητική — αντανακλώντας τη μεταπολεμική επιρροή της αμερικανικής διαφήμισης στην Ελλάδα (αρχική εικόνα).

H Κοινωνική διάσταση

Στη λαϊκή μνήμη, η Θρεψίνη ήταν η «μαρμελάδα του λαού» — φθηνή, θρεπτική, προσιτή. Μαζί με το Βιταμ (το «βούτυρο του λαού»), αποτελούσε βασικό στοιχείο της λαϊκής διατροφής στα δύσκολα χρόνια πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπως γλαφυρά αποτυπώθηκε από τον Θανάση Βέγγο σε ταινία του, αναπολώντας περασμένες εποχές, με την ατάκα «Βιτάμ και Θρεψίνη».

Κείμενο βασισμένο σε προφορικές μαρτυρίες οικογένειας Μιχαηλίδου

Η σύνταξη του παρόντος έγινε με την βοήθεια του Claude.ai

Η Ισπανική σοσιαλιστική κυβέρνηση μαθαίνει γρήγορα...

Είχαν και οι Ισπανοί σοσιαλιστές στο θέμα της μετανάστευσης τις "αυταπάτες της Τασίας" αλλά, όπως οι ειδήσεις δείχνουν, ανένηψαν σχετικά σύντομα.
Η αρχή έγινε όταν παίζοντας το: "εμείς που είμαστε καλοί" επέτρεψαν τον κατάπλου του πλοίου Aquarius, έμφορτο με μερικές εκατοντάδες μεταναστών που είχε "διασώσει" μεταξύ Λιβύης και Μάλτας και στο οποίο ο "ξενοφοβικός = κακός" Salvini δεν επέτρεπε να δέσει σε Ιταλικό λιμένα.
Αμέσως, όπως και στην περίπτωση Τασίας, το νέο διαδόθηκε:

"Η Ισπανία άνοιξε και σας περιμένει".

Σε λιγότερο από ένα μήνα, από την τρίτη θέση, όσον αφορά το πλήθος άφιξης μεταναστών, κατέκτησε -επαξίως- την πρώτη (μεταξύ τριών προσφιλών θαλασσίων διαδρομών ήτοι προς Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία).
Η είδηση στην οποία αναφέρθηκα παραπάνω αναφέρει:

Η ισπανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι συνέλαβε δύο Μαροκινούς που θεωρούνται ύποπτοι για λαθρεμπόριο μεταναστών στην Ισπανία, χρεώνοντας περισσότερα από 700 ευρώ για τη διέλευση από το Μαρόκο.

Ένα ξύλινο σκάφος μήκους 7 μέτρων, το οποίο κυβερνούσαν οι δύο άνδρες με 21 αλγερινούς μετανάστες, συμπεριλαμβανομένου ενός ανηλίκου, διασώθηκε έξω από την Ανδαλουσία στη νότια Ισπανία την Δευτέρα, αφού είχε αποπλεύσει από την πόλη al-Hoceima στο Βόρειο Μαρόκο την Κυριακή, σύμφωνα με δελτίο τύπου της αστυνομίας.
Οι δύο υπόπτοι φωτογραφήθηκαν από ισπανικό αστυνομικό ελικόπτερο, ενώ χρησιμοποιούσαν μια πυξίδα πλοήγησης, δήλωσε εκπρόσωπος της αστυνομίας στην AFP, προσθέτοντας ότι ορισμένοι επιβάτες είχαν καταγγείλει τους δύο άνδρες παρά την επικρεμάμενη απειλή θανάτου στην περίπτωση που τους μαρτυρούσαν.
"Παίρνουν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και τους κάνουν να πληρώσουν μια περιουσία, εκτός από αυτό, παίζουν με τη ζωή τους επειδή τους μεταφέρουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, σε ένα μηχανοκίνητο σκάφος χαμηλής ισχύος, χωρίς φαγητό και με -στην καλύτερη περίπτωση- λίγο νερό ", πρόσθεσε.
Οι δύο άνδρες, οι οποίοι σύμφωνα με την αστυνομία ανήκουν σε μια "εγκληματική οργάνωση" που ειδικεύεται στην εμπορία ανθρώπων στο Μαρόκο, κρατήθηκαν εν αναμονή δίκης αφού ανακρίθηκαν από την δικαιοσύνη.
Δεκαπέντε χιλιόμετρα διαχωρίζουν τις μαροκινές ακτές της Ισπανίας από το στενότερο σημείο των στενών του Γιβραλτάρ, και οι τοπικές μαφίες εκμεταλλεύονται αυτό για να περνάνε λαθραία τους μετανάστες.

Ίσως παρατηρήσατε τα bolt -που προσέθεσα- στην προηγούμενη είδηση.
Αν θέλετε να μάθετε τον λόγο, θα πρέπει να διαβάσετε την σχετική μου ανάρτηση (Μαρτίος 2016):
 Η λαγουδέρα, η λαγουδέρα όλα τα δείχνει.

LIFELINE SAR [NL] call sign PD8224

Λόγω των δικό μας "πανηγυρισμών" περί το χρέος, δεν έχει προβληθεί από τα ελληνικά μέσα το θέμα του πλοίου "διάσωσης" Lifeline "νηολογίου" Amsterdam (για τα εισαγωγικά δείτε παρακάτω).
Το πλοίο αυτό, που ανήκει σε μία γερμανική ΜΚΟ, ευρίσκεται αυτή την στιγμή ακινητοποιημένο 40 μίλια βορείως της Λιβυής έμφορτο με 270 μετανάστες.

Η νέα ιταλική κυβέρνηση ζήτησε (16/06) από την Ολλανδία μέσω της διπλωματικής οδού, αφού το συγκεκριμένο πλοίο ισχυρίζεται νηολόγιο Αμστερνταμ, να του δώσει οδηγίες να μην καταπλεύσει σε ιταλικό λιμένα.
Η Ολλανδία απήντησε ότι τέτοιο πλοίο ΔΕΝ υφίσταται στα νηολόγια της και ως εκ τούτου δεν μπορεί να παρέμβει!!!
Ο ιταλός υπουργός Σαλβίνι, μετά από αυτήν την απάντηση, χαρακτήρισε το πλοίο σαν "πειρατικό" και ότι σε περίπτωση που επιχειρήσει να προσεγγίσει ιταλικό λιμένα θα κατασχεθεί και το πλήρωμά του θα συλληφθεί.

Η γερμανική ΜΚΟ αντέδρασε ανεβάζοντας στο twitter ένα έγγραφο που -κατ' αυτήν- αποδεικνύει ότι νόμιμα έχει υψώσει την ολλανδική σημαία.
Το έγγραφο αυτό δεν είναι απόσπασμα από επίσημο νηολόγιο, αλλά από μία ιδιωτική "λέσχη"* ιδιοκτητών σκαφών αναψυχής: 

http://www.watersportverbond.nl/.

Άλλα ευτράπελα με αυτό το "νηολόγιο" είναι ότι το πλοίο Lifeline διαστάσεων 32x8 μέτρων εμφανίζεται στο "πιστοποιητικό" λίγο μεγαλύτερο από κρισκραφτ (στην χώρα μας δεν θα αποτελούσε καν τεκμήριο).
Αυτό όμως που, για τους γνωρίζοντες, αποδεικνύει πόσο μεγάλη μούφα είναι το Lifeline είναι το χαρακτηριστικό κλήσεως και κινδύνου (call sign) του σταθμού ασυρμάτου του.
Σύμφωνα με τα δηλωμένα στοιχεία του σκάφους στο marinetraffic.com αυτό είναι: 

Call Sign: PD8224
Η δομή του call sign αντικατοπτρίζει και το μέγεθος ή την σπουδαιότητα του μέσου ή σταθμού που το φέρει.
Πχ στην χώρα μας, που σαν πρόθεμα χώρας της έχουν εκχωρηθεί οι συνδυασμοί SV, SW, SX, SY και SZ, ο πάλαι ποτέ παράκτιος της Λούτσας, γνωστός και σαν "Ράδιο Αθήναι" (τώρα κάπου κοντά στη Αμαλιάδα) είχε το σύντομο χαρακτηριστικό SVA.
Τα αεροσκάφη της άλλοτε Ολυμπιακής είχαν τα SXxx (δύο χαρακτήρες μετά το πρόθεμα της χώρας) και οι ραδιοερασιτέχνες τα SVnxxx όπου το n=ψηφίο κατανομής της χώρας σε περιοχές και 2 ή 3 χαρακτήρες στην συνέχεια.
Τέλος, call signs απαρτιζόμενα αποκλειστικά από ψηφία μετά το πρόθεμα της χώρας, χορηγούνται σε φουσκωτά ή άλλα μικρά σκάφη αναψυχής εφ' όσον φέρουν πομποδέκτη VHF.

Αυτής της κατηγορίας είναι και το call sign του Lifeline.

(*) Ακολουθώντας την ίδια πρακτική, κάποιος φέρνοντας ένα αυτοκίνητο από την Γερμανία μπορεί να ισχυριστεί ότι διαθέτει ελληνικές πινακίδες κυκλοφορίας, μόνο με το να το δηλώσει στην ΕΛΠΑ!

Μία πραγματική δημοσιο-υπαλληλική αγάπη

Σάββατο απόγευμα, λίγο πριν τις 5, στον αρχαιολογικό χώρο της Σπάρτης.

Εκεί που ευρίσκονται η αρχαία ακρόπολη και το θέατρο της πόλης.

Η είσοδος του αρχαιολογικού χώρου ανοικτή, το φυλάκιο της εισόδου κλειστό, οι τουαλέτες -δίπλα στο φυλάκιο- κλειδωμένες.
Ψυχή ζώσα πουθενά. 

Ευτυχώς που η λάθρα "ζώσα" πινακίδα ήταν εκεί και από αυτήν μάθαμε ότι ο χώρος είναι επισκέψιμος μέχρι τις 6 μμ.

Επισκεφθήκαμε το θέατρο, που ευρίσκεται σε αρκετά μεγάλη απόσταση από την είσοδο και κατά τις 6 παρά 20 επιστρέφοντας στην είσοδο, να 'σου ένα αυτοκίνητο απ' έξω με έναν άνδρα στο τιμόνι.
- Είσαστε ο φύλακας; ρώτησε η γυναίκα μου.
- Περίπου, απάντησε για να συμπληρώσει:
Είμαι ο σύζυγος της φύλακα, που τώρα είναι κάπου στον χώρο.

Πήραμε το αυτοκίνητό μας και στον δρόμο της επιστροφής προσπαθήσαμε να λύσουμε το μυστήριο της εξαφανισμένης φύλακος, κατά το πρότυπο του "The lady vanishes" του Alfred Hitchcock.

-Να δεις που την έχει κοπανήσει και έστειλε τον άντρα της για να κλειδώσει. Αυτός όμως είδε το αυτοκίνητό μας και μας περίμενε για να μην μας κλειδώσει μέσα, 

ήταν η πρώτη και πλέον προφανής εξήγηση.

Μετά όμως αισθανθήκαμε κάπως άδικοι ως προς την εξαφανισμένη φύλακα και βγάλαμε μια λιγότερο κοπανατζήδικη θεωρία:
Κάπου ακροβολισμένη ήταν η φύλακας, ο άντρας της ήρθε να την πάρει, ως συνήθως νωρίτερα από την λήξη του ωραρίου, είδε το αυτοκίνητο μας και της τηλεφώνησε για τα σχετικά.
Θα πρέπει βέβαια να ήταν εξαιρετικά ακρο-ακροβολισμένη ή εναλλακτικά η αλγοριθμική της νόηση ψαξίματος να είναι υψηλότερου βαθμού από τον στοιχειώδη: 

Ξεκινάμε το ψάξιμο από το πιο πολυσύχναστο σημείο, δηλαδή το θέατρο, και γι' αυτό δεν διασταυρωθήκαμε.

Τέλος όμως και σαν συνεπείς διακονητές της δημοσιο-υπαλληλικής κουλτούρας, καταλήξαμε στο αδηρίτως πασιφανές, ότι δηλαδή η φύλαξ ευρίσκετο κάπου εκεί όλη την ώρα και το ότι η άφιξη του άντρα της 20 και πλέον λεπτά πριν την λήξη του ωραρίου δεν επιδέχεται καμία άλλη εξήγηση από το πόσο πολύ την αγαπάει και πόσο βιάζεται να βρεθεί μαζί της.

Ρειχιά Λακωνίας, 50 χρόνια μετά.

Την Μ. Εβδομάδα του 1967, λίγες μόνον μέρες μετά το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, βρέθηκα στην άγνωστή μου τότε Ρειχιά Λακωνίας.
Το μόνον που γνώριζα τότε για το χωρίο είναι ότι διαθέτει ανεμπόδιστη θέα προς την νήσο Φαλκονέρα, που έγινε πανελληνίως γνωστή από το ναυάγιο του Ε/Ο Ηράκλειον.

Εμείς, οι Αεροπρόσκοποι του 2ου Συστήματος Πειραιά βοηθούσαμε τις Οδηγούς της πόλης μας στην υλοποίηση της ετήσιας Καλής τους Πράξης που ήταν μια παιδική "βιβλιοθήκη" στο σχολείο του ενλόγω χωριού.

Κάποιος τράβηξε και την παρακάτω ασπρόμαυρη φωτογραφία κατά την "τελετή παράδοσης".
Ήταν απόγευμα Μ. Παρασκευής ή Μ. Σαββάτου 1967.

Έκτοτε, πέρασε μισός αιώνας (Ιούλιος 2017) μέχρις ότου έρθει η κατάλληλη στιγμή να ξαναπεράσω από εκεί.

Εδώ με βλέπετε να εξετάζω στο laptop την παλαιά αυτή ασπρόμαυρη φωτογραφία προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσω την τότε γωνία λήψης.

- Πιο χοντρός μου φαίνεται ο κορμός του πεύκου, συμπέρανα και προβληματίστηκα.

-Μα έχουν περάσει και 50 χρόνια, με προσγείωσε η γυναίκα μου.

Πριν τον γάμο ο γαμπρός δεν πρέπει να δει την νύφη.

Αν ο τίτλος δεν σας λέει τίποτα, μην συνεχίσετε το διάβασμα.

Το πιθανότερο είναι ότι και η συνέχεια δεν θα σας πει απολύτως τίποτα.

Το υπουργείο όμως πολιτισμού (με όποιον τίτλο εμφανίζεται σήμερα) αυτού του είδους το savoir faire το υπηρετεί πιστά εδώ και πολλές δεκαετίες, τουλάχιστον στις διαδικασίες σύλληψης, μελέτης και υλοποίησης των νέων αρχαιολογικών μουσείων.

Αφορμή της παρούσας ανάρτησης αποτελεί η πρόσφατη επίσκεψή μου σε νέο αρχαιολογικό -άνοιξε το 2016- στη Στερεά Ελλάδα. 

Δεν αναφέρω την πόλη για να μην στεναχωρήσω παραπάνω κάποιους φίλους, αλλά και γιατί κάτι τέτοιο δεν θα έκανε καμία διαφορά αφού η πολυετής πρακτική του υπουργείου έχει ήδη αναχθεί σε απαράβατο Κανόνα (σχεδόν) καθολικής εφαρμογής.

Μία φορά τον παρέβησαν, ύστερα από 30 τόσα χρόνια σθεναρής αντίστασης και προέκυψε το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

Τέτοια "λάθη" όμως, δεν ξαναγίνονται.

Αλλά ας γίνω πιο σαφής σχετικά με τον καλό αυτό Κανόνα:

Όπως ο γαμπρός δεν πρέπει να δει την νύφη, γιατί αλλιώς κινδυνεύει ο γάμος, έτσι  και η ομάδα υπηρεσιακών και ιδιωτών μελετητών του κτιρίου δεν πρέπει να δει την αντίστοιχη ομάδα μελέτης της μόνιμης έκθεσης του μουσείου πριν από τα εγκαίνια του μουσείου γιατί άλλως αυτό κινδυνεύει.

Παρεμπιπτόντως, υπάρχει και μία τρίτη ομάδα απαρτιζόμενη από πολιτικούς, υψηλόβαθμους υπηρεσιακούς και άλλους "φορείς" που έχει προηγηθεί και η οποία ύστερα από -υποτιθέμενη- μελέτη έχει αποφασίσει σχετικά με την αναγκαιότητα, την χωροθέτηση και την έκταση του νέου μουσείου. Αλλά αυτή αποτελεί από μόνη της μια άλλη "πονεμένη" ιστορία.

Ρίξτε μέσα στο blender λίγους τοπικούς "παράγοντες", κανα-δυό πολιτικά πρόσωπα, έναν δήμαρχο που προσφέρει μια έκταση δίπλα στο νεκροταφείο του δήμου ή κάποια έκταση που έχει ήδη απαλλοτριωθεί από το υπουργείο προκειμένου να "προστατευθούν" τα επιτόπια αρχαία.

Ξεκινήστε το χτύπημα στην πρώτη ταχύτητα, για να μην υπερθερμανθεί και κολλήσει το blender.

Αυξήσατε σιγά-σιγά τις στροφές, τουλάχιστον έως το 3 και αν αντέχει -καλύτερα- έως το 5.

Στο τέλος, από τις φουσκάλες που θα ανέβουν θα μάθετε και την επιφάνεια των χώρων του μουσείου.

Σε αυτό το στάδιο μην προσθέσετε αρωματικά Ευρώφυλλα,

Αυτό γίνεται στο τέλος, λίγο πριν το σερβίρισμα.

Άλλωστε, κατά τα γνωστά: "Λεφτά υπάρχουν".

Πίσω γρήγορα στα πλεονεκτήματα του καλού Κανόνα.

Όπως έλεγε και ο μεγάλος τιμονιέρης:

Μεγάλη φασαρία, υπέροχη κατάσταση.

Αν η ομάδα μελέτης του κτηρίου γνωρίζει εξ αρχής πως θα στηθεί η έκθεση μπορεί και να σχεδιάσει ένα κτήριο που να μην χρειάζεται στην συνέχεια εκτεταμένο ράβε-ξήλωνε για να την φιλοξενήσει.

Χωρίς το σχετικό ράβε-ξήλωνε το κόστος μπορεί να μείνει χαμηλό. 

Κακό αυτό!

Όπως θα παρατηρούσαν οι κριτές στο Master Chef :

Τα αρωματικά Ευρώφυλλα δεν έχουν την απαιτούμενη ένταση.

Αυτός/αυτή που το έκανε πάει για διαδικασία αποχώρησης,

Θέλουμε κάτι τέτοιο; 

Ποτέ!

Γι' αυτό, η κατασκευή του συγκεκριμένου μουσείου στο οποίο αναφέρομαι, ολοκληρώθηκε το 2009.

Η μουσειολογική-μουσειογραφική του μελέτη το 2011.

Όμορφα και παστρικά πράγματα χωρίς ενοχλητικές υπερκαλύψεις.

Μπορεί ο σημερινός επισκέπτης να παρατηρεί στην είσοδο κάποια "ορφανά" τοιχία και υποστυλώματα, ατάκτως ερριμμένα και εύλογα να διερωτάται κατά πόσο ο αρχιτέκτονας ήταν υπό την επίδραση ουσιών όταν τα σχεδίαζε, αλλά η ένταση των αρωματικών Ευρώφυλλων βγήκε "ταμάμ".

Κατά τα δημοσιευμένα στοιχεία 2,73 εκατομμύρια Ευρώ το κτήριο και 1,36 εκατομμύρια Ευρώ η έκθεση.

Αν σας φαίνονται πολλά, τότε είσαστε θλιβεροί τσίπηδες, δεν μπορείτε να καταλάβετε την αξία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και -με το συμπάθιο- τσακιστείτε γρήγορα έξω από εδώ!

Ένα δεύτερο πλεονέκτημα που εξασφαλίζει ο καλός αυτός Κανόνας είναι ότι εξασφαλίζει όλες τις μεριές από "κακόβουλες" επικρίσεις.

Αν πχ κάποιος ρωτήσει τον/την αρχιτέκτονα:

Γιατί έβαλες εκεί αυτή την τζαμαρία αφού στο τέλος την σφράγισαν με πανό για να δημιουργήσουν μια γωνιακή προθήκη;

Αν είναι πράος/α και ευγενής θα απαντήσει:

Σχεδίασα με τα στοιχεία που μου έδωσε η υπηρεσία τότε. Το τι θα έκαναν 5 χρόνια μετά, δεν μπορούσα να το γνωρίζω.

Αν είναι κανένας μίζερος και γκρινιάρης, την βάψατε. Θα ακούσετε σε πολλαπλές παραλλαγές:

Μου ακύρωσαν την βασική μου αρχιτεκτονική ιδέα/λύση.

Μου κατέστρεψαν το καλύτερό μου στοιχείο όψεως.

Βάρβαρος ακρωτηριασμός του πνευματικού μου δημιουργήματος, και άλλα.

Αν στην συνέχεια και με περισσή αυθάδεια -αλήθεια- πάτε να ερωτήσετε τον/την αρχαιολόγο που σχεδίασε την έκθεση κατά πόσο αντιλαμβάνεται ότι οι εκατοντάδες προβολείς που κρέμασε από την οροφή για να φωτίσει τα εκθέματα -και μάλιστα με λυχνίες πυράκτωσης- εκτός από μια απίστευτου βαθμού ενεργειακή σπατάλη-κραιπάλη έστειλαν στα σκουπίδια και όλους τους υπολογισμούς της εγκατάστασης κλιματισμού και το συγκεκριμένο μουσείο θα έχει μία ζωή πρόβλημα με τον κλιματισμό, αυτός/αυτή επειδή είναι δημόσιος υπάλληλος, οπότε κάτι τέτοια τα γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του/της, θα σου απαντήσει βαριεστημένα:

Κάναμε το καλλίτερο δυνατόν, σε χρόνο ρεκόρ, με ελλιπή στελέχωση, περιορισμένη χρηματοδότηση, απάνθρωπο όγκο παράλληλης εργασίας, κ.λ.π, κ.λ.π.

ΣΣ:2016-2009 => 7 χρόνια ρεκορ

Γι' αυτό ένα μεγάλο "Μπράβο" στο υπουργείο πολιτισμού, που -βρε αδερφέ- δεν κάνει τίποτε λιγότερο από αυτό που η λαϊκή σοφία πρεσβεύει:

Μοναχοί σας χορεύετε και όσο θέλετε πηδάτε (το "τους φορολογούμενους" στο τέλος παραλείπεται ως ευκόλως εννοούμενο).

Μικρά οικιακά φωτοβολταικά και ευστάθεια δικτύου

Αναδημοσίευση ανάρτησής μου στο capital.gr

Tην έκφραση "όχι όλα τ' αυγά στο ίδιο καλάθι" την χρησιμοποιείτε πιστεύω συχνά.
Την "πιασιάρικη" όμως αντίθεση που περιλαμβάνει η φράση "θωρηκτό τσέπης" δεν την πιάνει, παρά το γεγονός ότι και οι δύο εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια αρχή:

Πολλά και μικρότερα είναι καλύτερα από λίγα και μεγαλύτερα.

Ακόμη και τα βλίτα το έχουν καταλάβει αυτό, παρατηρώντας τα αποτελέσματα της "σύγκρουσης" των mainframes με τα PCs, των κάθε λογής δικτύων δεδομένων με το Internet και πρόσφατα των εκδοτικών συγκροτημάτων με τους χιλιάδες bloggers, posters, tweeters και δεν συμμαζεύεται.

Οι μόνοι που κάνουν ότι δεν το βλέπουν, είναι όσοι έχουν συμφέροντα στην αντίπερα όχθη.
Π.χ, η γιγαντοκλίμακα χρησιμοποιείται από όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα σαν μέσο ψυχολογικής καταπίεσης των ολίγων επί των πολλών.
Πόσα δωμάτια είπαμε ότι έχει το προεδρικό μέγαρο που έκτισε ο Τσαουσέσκου για την πάρτι του;
Και βέβαια, οι ΔΕΗτζήδες για να εισπράττουν τον μισθό τους κάθε μήνα, δεν θα πρέπει ο καθείς να μπορεί να βγάλει στο μπαλκόνι/ταράτσα του 2-3 φωτοβολταικά panels, όπως εγώ μπορώ τώρα να σας μεταφέρω την γνώμη μου χωρίς να διαθέτω τα πιεστήρια της Πήγασος.
Εφαρμόζεται δηλαδή το "δημοκρατικότατο":

Λίγοι και μεγάλοι είναι καλύτεροι από πολλούς και μικρούς.

Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα.
Για την περίπτωση των αυτοπαραγωγών (net metering ελληνιστί), σε αρκετές χώρες πλέον, η υπερβάλλουσα της ίδιο-κατανάλωσης ενέργεια που παροχετεύεται στο δίκτυο, είτε δεν πληρώνεται καθόλου, είτε -ακόμη χειρότερα- επιφέρει πρόστιμο. Γι' αυτό και κυκλοφορούν συσκευές οι οποίες όταν υπάρχει πλεόνασμα παραγωγής την στέλνουν στο boiler ΖΝΧ που αποτελεί μία πολύ φτηνή αλλά καθόλου ανταποδοτική μορφή αποθήκευσης.

Στην Αυστραλία, διαβάζω, έχουν προχωρήσει ακόμη πιο πολύ εφαρμόζοντας γεωγραφικά quotas.
Σε περιοχές αμιγούς κατοικίας, με μεσαίου μεγέθους οικόπεδα και μονοκατοικίες, το ένα φωτοβολταϊκό από το διπλανό του πρέπει να απέχουν κατά μια ελάχιστη απόσταση.
Όπως δηλαδή δίνονται στα μέρη μας οι άδειες για τα φαρμακεία.
Πρόλαβε και έβαλε ο γείτονάς σου φωτοβολταϊκά;
Άργησες και έχασες δυστυχώς.
Η γεωγραφική "πυκνότητα" παραγωγής πρέπει να είναι μικρότερη από την κατανάλωση για λόγους ευστάθειας δικτύου και να μην μπορεί να γράφει όσα, εν μέρει σωστά, γράφει ο Τυρεμπορικός συνάδελφος.

Εμείς εδώ τι κάναμε;
Το ακριβώς αντίθετο, όπως πάντα.
Άδεια στις μονοκατοικίες για μέχρι 10 kWp που κατά μέσο όρο υπερκαλύπτουν σε ετήσια βάση την ίδιο-κατανάλωση και έμμεση απαγόρευση στις πολυκατοικίες με την εφαρμογή της κατά 100% σύμφωνης γνώμης των συνιδιοκτητών.
Γιατί η πολυκατοικία από την κατασκευή της και μόνον επιβάλει την πολιτική των Αυστραλών για χαμηλή γεωγραφική πυκνότητα εισκόμισης ενεργείας. Ακόμη και 100% κάλυψη της ταράτσας μίας πολυκατοικίας με panels δεν θα μπορέσει να καλύψει την κατανάλωση των υποκείμενων 6-8 ορόφων διαμερισμάτων.
Σε μονοψήφιο ποσοστό συμμετοχής θα παραμείνει και όχι μόνο δεν θα επιβαρύνει την απαραίτητη για την ευστάθεια του δικτύου στρεφόμενη εφεδρεία, αλλά όπως γράφτηκε θα αμβλύνει την μεσημεριανή και απογευματινή αιχμή.

Κάποιος όμως θα διερωτάτο:
Γιατί για μεν το Φυσικό Αέριο σε επίπεδο κοινοχρήστων αρκεί απλή πλειοψηφία ενώ σε επίπεδο διαμερισμάτων έχει νομοθετηθεί το "έτσι γουστάρω" και για δε τα φωτοβολταϊκά απαιτείται ομοφωνία;
Δεν υπάρχει εδώ κάποια αντίφαση;
Καμία απολύτως αντίφαση "αφελή" μου φίλε, γιατί  η κινητήρια δύναμη πίσω και από τις δύο περιπτώσεις είναι η προστασία των συμφερόντων των αντίστοιχων δημόσιων επιχειρήσεων, ήτοι των ΔΕΗ και ΔΕΣΦΑ.

Συμπέρασμα:

Ορθολογικές τεχνικές λύσεις υπάρχουν, ας πάψουν να κρύβουν τις λαμογιές τους πίσω από έωλες "τεχνολογικές" προφάσεις. Για να μην θυμηθώ εδώ τα ΜΟΝΟΝ 4 πανελλήνιας εμβέλειας τηλεοπτικά κανάλια που απεφάνθη κάποιο "Ινστιτούτο της Φλωρεντίας" ότι εξαντλούν την χωρητικότητα του διατιθέμενου φάσματος ραδιοσυχνοτήτων.

Αναστάσιμη υπόμνηση κυβερνητικού πνεύματος

Γυρίζοντας από την Ανάσταση παρακολούθησα το εορταστικό πρόγραμμα της ΕΡΤ.

Πολύ καλές οι τρεις τραγουδίστριες, πολύ καλύτερα τα παλιά ελληνικά τραγούδια που ερμήνευσαν.

Επί πλέον, η ΕΡΤ δεν άφησε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει την ταύτισή της με το σύγχρονο κυβερνητικό πνεύμα.

Ξέρετε, αυτό που πρεσβεύει:

"Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτουν καταθέσεις, οπότε δεν τους αφορούν τα capital controls".

Στην περίπτωσή μας αυτό μεταφράζεται:

"Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ακούνε Ρουβά, Ρέμο και χιπ-χοπ, οπότε δεν τους αφορούν τα credits των τραγουδιών που ερμηνεύθηκαν".

No credits λοιπόν, ήτοι ένα μικρό τοσοδούλι, σύντομο σουπεράκι που αναφέρει τίτλο, συνθέτη και στιχουργό στην αρχή κάθε τραγουδιού.

Αφήστε τώρα που οι περισσότεροι από τους συντελεστές των τραγουδιών έχουν από καιρό αποδημήσει εις Κύριον και οι πάλαι ποτέ δισκογραφικές τους έχουν κατεβάσει ρολά, οπότε δεν υπάρχει κάποιος ή κάτι που να "ενδιαφέρεται" (τα εισαγωγικά για όσους ψυχανεμίζονται τους τρόπους υλοποιήσης του ενδιαφέροντος).

Είναι, βέβαια, και το άλλο που δεν πρέπει να παραβλέπουμε:

Στην ΕΡΤ των 2400 ατόμων, που να βρεθεί ένας γραφίστας, ή τέλος πάντων μία χειρίστρια γεννήτριας χαρακτήρων (κατά κόσμον τιτλέζα), για να ρίξει τα credits.

Με τόσο λίγο προσωπικό και την υφιστάμενη έλλειψη πιστώσεων, που δυσκολεύει την εξωτερική παραγωγή, τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι;

Και αυτά που κάνουν πολλά είναι...  

Αξιολόγηση και ΑΠΕ

Διαβάζω εδώ:  
Αλλάζει το χάρτη των ΑΠΕ το κλείσιμο της αξιολόγησης ,
τα προτεινόμενα μέτρα για να κλείσει η τρύπα που δημιουργήθηκε από το τέλος υπέρ ανανεώσιμων πηγών ενεργείας.
 Άλλη μια περίπτωση κατά την οποία το αναποτελεσματικό (διάβαζε τεμπέλικο και συγχρόνως ανίκανο) κράτος φόρεσε σε εμάς τα κορόιδα ένα ακόμη φέσι. 
Αλλά, ας δούμε πως και από που προέκυψε η τρύπα του τέλους των ΑΠΕ.

Πάντα σε κάθε σημαντική και απότομη τεχνολογική εξέλιξη εμφανίζεται το δίλημμα της κότας και του αυγού.

α) Για να μειωθεί το κόστος της τεχνολογίας πρέπει να υπάρξει εξάπλωσή της.

β) Για να εξαπλωθεί πρέπει να είναι οικονομικά φιλική, δηλαδή το κόστος της να είναι συγκρίσιμο με εκείνο της προϋπάρχουσας τεχνολογίας που έρχεται να συμπληρώσει/υποκαταστήσει.

Ποιό από τα δύο πρέπει να προηγηθεί; 

Το α) του β), ή αντίστροφα;

Αυτό είναι το περίφημα δίλημμα της κότας και του αυγού.

Για να σπάσουν αυτόν τον φαύλο κύκλο, Γερμανοί και Αυστριακοί ακολούθησαν την μέθοδο της επιδότησης του παραγωγού, μέσω κλειστής συμπεφωνημένης ταρίφας για την εκτιμώμενη διάρκεια εκμετάλλευσης της εγκατάστασης.

Αλλά δεν το άφησαν το θέμα "χύμα στο κύμα" .

Έκαναν μια εκτίμηση της συσχέτισης του α) με το β) και κατέληξαν σε μια απομειούμενη καμπύλη χρόνου προς τιμή κιλοβατώρας.

Ο παραγωγός του πρώτου έτους του σχεδίου θα πληρωνόταν τόσο την κιλοβατώρα, αυτός του δεύτερου λιγότερο και ούτω καθ' εξής, έως το τέλος του σχεδίου -μετά από κάμποσα χρόνια- οπότε θα ίσχυε η μελλοντική τιμή της αγοράς, χωρίς καμία επιδότηση.

Οι δικοί μας τεμπέληδες κρατικοί λειτουργοί (από τον υπουργό μέχρι τον κλητήρα) τι έκαναν;

Νομοθέτησαν με καθυστέρηση 5-10 ετών τις αρχικές συνθήκες των Γερμανών/Αυστριακών.

Μετά, πολύ ευχαριστημένοι για την μαρδακία τους πήγαν για τσίπουρα, παρατώντας το θέμα στην μοίρα του και στα κάθε λογής λαμόγια.

Έτσι, ενώ η απόσβεση της επένδυσης στα πρώτα χρόνια του Γερμανικού σχεδίου προεβλέπετο μεγαλύτερη των 15 ετών, εισάγοντας:

- την υψηλότερη απόδοση λόγω γεωγραφίας της Ελλάδας

- την -εν τω μεταξύ- πτώση των τιμών υλικών λόγω της διεθνούς  εξάπλωσης της τεχνολογίας και

- την μικρότερη δαπάνη εξυπηρέτησης κεφαλαίου (χαμηλότερα επιτόκια δανεισμού λόγω QE), 

φτάσαμε να έχουμε απόσβεση της επένδυσης στην Ελλάδα στα 4-5 χρόνια!!!

Και έγινε βέβαια το έλα να δεις.

Το ίδιο που θα γινόταν σήμερα αν το κράτος έβγαινε ν' αγοράσει μετοχές τραπεζών στην τιμή που τις πήρε μέσω ΤΧΣ κάποια χρόνια πριν.

Πολυπολιτισμικές συλλογικότητες

Επίδειξη τεχνικής ανορθοδόξου εμπλοκής εκ του συστάδην με χρήση Αφγανικού μωροβόλου.

Εγκώμιον Jan Fabre

Διάφοροι νεοφιλεύθεροι απολίτιστοι σεξιστές, και άλλοι φαλλοφοβικοί στοιχήθηκαν πίσω από το μηδενιστικό σλόγκαν "τα παλλόμενα πέη", για να απαξιώσουν την performance του μεγάλου Βέλγου εικαστικού -και προσφάτως αξίου καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ Αθηνών- Jan Fabre.

Με την μοντέρνα τέχνη δεν είχα ασχοληθεί μέχρι την στιγμή που είδα σε κάποιο περιοδικό ένα μοντέρνο έργο.

Ήταν ένα τρίστηλο χαλύβδινο θερμαντικό σώμα στερεωμένο πάνω σε ένα τετράγωνο πλαίσιο από κόντρα πλακέ θαλάσσης.

Όταν το συζήτησα με την καλή μου πληροφορήθηκα την ουσιαστική συνεισφορά στην μοντέρνα τέχνη υλικών, που χρησιμοποιούμε στις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις, αρχής γενομένης από την πρωτοποριακή λεκάνη ουρητηρίου τοίχου του Marcel Duchamp 1917.

Την ενηλικίωσή μου όμως σε θέματα μοντέρνας τέχνης έλαβα όταν παλλόμενος από ρίγη συγκίνησης και άκρατου θαυμασμού στάθηκα μπροστά σε μία από τις 90 κονσέρβες "Merda d'artista" (το σκατό του καλλιτέχνη) του Piero Manzoni στην Tate Modern.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο θέμα του τίτλου.

Είναι άκρως άδικο και συνάμα σεξιστικό να κρίνεται ο καλλιτέχνης μόνο για "τα παλλόμενα πέη" την στιγμή που επιμελώς παραλείπεται αναφορά στο συζυγές έργο με το οποίο ο δημιουργός ολοκληρώνει τον εικαστικό του κύκλο. Αναφέρομαι, βεβαίως, στα "ραντιζόμενα με ροδοπέταλα αιδοία".

Τέλος, σε επίρρωση της άκριτης και άκρατα μεροληπτικής έκφρασης άποψης διαφόρων εμπαθών (μπλιάχ), καταγγέλλω δημόσια την πλήρη αποσιώπηση του κορυφαίου έργο του. "Τις βαλλιστικές γάτες".

Αλλά, όποιος μικρός, όπως εγώ, δεν πέταξε γάτα από ψηλά και ανάποδα για να μελετήσει το πως περιστρέφεται στον αέρα προκειμένου να προσγειωθεί με τα πόδια, παραμένει σίγουρα πολύ "μικρός" για ν' αποτιμήσει την πραγματική αξία των έργων του σπουδαίου αυτού καλλιτέχνη.

Προσθήκη 2/4/2016

Δυστυχώς φιλότεχνοι, οι ακαλλιέργητοι και οι φαλλοφοβικοί γλωσσόφαγαν τον μεγάλο αυτό καλλιτέχνη.

Που πάω να εκφραστώ, σε αυτούς τους απολίτιστους; θα σκέφθηκε και υπέβαλε την παραίτησή του.

Πάπαλα, λοιπόν και δεν πρόκειται να δούμε στην χώρα μας "βαλλιστικές γάτες" και άλλες σοβαρές performances.

Και μην σκεφθείτε:

Σιγά την απώλεια, γάτες πετάμε και εμείς όσες και όποτε θέλουμε.

Λάθος μέγα.
Άσχετοι επιπλέον από άτεχνοι θα είστε όσοι το διανοηθείτε.
Διότι από την έρευνα που έκανα μικρός, για δύο πράγματα μπορώ να σας βεβαιώσω:

α) Ακόμη και από το ένα μέτρο ν' αφήσετε να πέσει γάτα με τα πόδια ψηλά, αυτή θα προσγειωθεί κανονικά με τα πόδια. Αν δεν δείτε την πτώση, δεν μπορείτε να πιστέψετε το πως η γάτα επιτυγχάνει την αστραπιαία περιστροφή του σώματός της μέσω της στροφορμής που δημιουργεί με την ουρά της.
β) Μετά την πρώτη δοκιμή, αν δοκιμάσετε να ξαναπλησιάσετε την γάτα, αυτή θα σας ξεσκίσει με τα νύχια της.
Δείτε στη συνέχεια το youtube video της performance.

Διακρίνετε περιστροφή σώματος συμμετέχουσας γάτας που να υποδηλώνει επιθυμία προσγείωσης;
Μήπως οι χειριστές-εκτοξευτές φοράνε γάντια στα χέρια τους για να προστατευθούν από γραντζουνίσματα;
Όχι βέβαια.
Πως το εξηγείτε εσείς αυτό;
Υπάρχει άλλη προφανέστερη εξήγηση από την οικιοθελή και ενθουσιώδη συμμετοχή των ζωντανών στα δρώμενα;

Ως και οι γάτες κατάλαβαν την καλλιτεχνική αξία της performance και ευχαρίστως μετέχουν στα δρώμενα, κουφιοκεφαλάκηδες.

Τώρα και μία μικρή δόση Βαλεριάνας στο γάλα τους, πριν από την παράσταση, πιστεύω ότι αποτελεί καλό βοήθημα προκειμένου να ξεπεράσουν το φυσιολογικό τρακ του πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού στο σανίδι.   

Επανάχρηση αποθηκών ΚΕΡΑΝΗ

Διαβάζω: 

"Αντιδρούν οι Εφοριακοί Αττικής στη μετεγκατάσταση στο κτίριο Κεράνης"

1) Τα κρυφά κίνητρα της άρνησης.
Όταν κάποιο υπουργείο ευρίσκεται στο κέντρο, οι υπάλληλοί του μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους, τα ψώνια τους ή τις συναντήσεις τους, μέσα στο ωράριο εργασίας.
Κλασσικό το φαινόμενο γυναικών υπαλλήλων που αφήνουν τις τσάντες τους (δηλωτικό παρουσίας) επιδεικτικά πάνω στο γραφείο τους και βγαίνουν έξω μόνον με το πορτοφόλι τους.
Αντίστοιχα, οι άνδρες συνάδελφοί τους, προτιμούν την δικαιολογία του: "Πετάγομαι στην τράπεζα να σηκώσω χρήματα".
Το κατά πόσο υπάρχει ΑΤΜ στο ισόγειο, δεν παίζει κανέναν ρόλο.
Όταν το κτίριο του υπουργείου ευρίσκεται στο πουθενά, απλά, δεν βολεύει.

2) Μία από τις πολλές (παλαιά) επικλήσεις λόγων ακαταλληλότητας του κτιρίου.
Το κτίριο κτίσθηκε από την αρχή για χρήση αποθήκευσης καπνού της βιομηχανίας ΚΕΡΑΝΗ.
Η διαδρομή του καπνού την εποχή εκείνη* ήταν τα νωπά φύλλα να ξηραίνονται υπό φυσικές συνθήκες σε υπαίθρια ή ημιυπαίθρια ξηραντήρια από τους παραγωγούς οι οποίοι στην συνέχεια τα διαμόρφωναν σε μικρές "μπάλες" για την μεταφορά τους στις καπνοβιομηχανίες.
Στις βιομηχανίες οι μπάλες έπρεπε να "ξανά-αφρατέψουν", γιατί αν τις "ντανίαζαν" όπως τις παρέλαμβαναν πολύ σύντομα θα "άναβαν" (σάπιζαν).
Κατά την ίδια διαδικασία γινόταν και ένας πρώτος ποιοτικός έλεγχος καθώς και απομάκρυνση υπόπτων ή "αναμένων" φύλλων γιατί όπως μας είχαν επισημάνει: "Ένα φύλλο να σου ανάψει και να μην το πάρεις πρέφα, μπορεί να σου καταστρέψει μια ολόκληρη αποθήκη".
Από την φύση της δηλαδή η χρήση των αποθηκευτικών χώρων απαιτούσε ευρυχωρία, στην οποία το ύψος του χώρου και η επιτρεπόμενη φόρτιση του δαπέδου εξαρτάτο μόνον από τις ανάγκες διακίνησης του προσωπικού και όχι από την αποθηκευμένη πρώτη ύλη. Για την τελευταία, το σημαντικότερο ήταν η ύπαρξη επαρκούς και διαρκούς φυσικού αερισμού για να μην "ανάψει".

Κατά την πρόσφατη ανακατασκευή με σκοπό την επανάχρηση, προκειμένου να περάσουν οι Η/Μ εγκαταστάσεις, σε κάποιους χαμηλοτάβανους χώρους, οι ψευδοροφές κατέβηκαν ακόμη χαμηλότερα.
Ο Κτηριοδομικός Κανονισμός** απαιτεί οι χώροι κυρίας χρήσης να έχουν ελάχιστο καθαρό ύψος 2,40 μέτρων, πράγμα που όπως μαθαίνω δεν διαθέτουν κάποια σημεία του κτιρίου.

Εδώ "πατάνε" οι Δ.Υ., που δεν θέλουν να στερηθούν τις χαρές του κέντρου.

(*) Πληροφορίες έτους 1968 όταν επισκευθήκαμε την καπνοβιομηχανία ΚΕΡΑΝΗΣ στα πλαίσια των μαθημάτων του πρώτου έτους της σχολής Μ/Η του ΕΜΠ.
(**) Τουλάχιστον σύμφωνα με τον προηγούμενο ΓΟΚ.

Η λαγουδέρα, η λαγουδέρα όλα τα δείχνει

Η αποθάρρυνση της παράνομης/παράτυπης διέλευσης των θαλασσίων συνόρων είναι σχετικά απλή υπόθεση, υπό την προϋπόθεση ότι  υπάρχει θέληση για κάτι τέτοιο.

Τα εφευρήματα περί βουλιάγματος και  πνιγμού των μεταναστών είναι  μόνον προσχήματα εν αμαρτίαις για να καλύπτονται πίσω τους ιδεοληπτικές Τασίες.

Η μέθοδος είναι απλή: 

Αύξηση του κόστους του εγχειρήματος.

Το αυξημένο κόστος θα ανοίξει άλλους φτηνότερους δρόμους.

Γιατί φαντάζεσθε ότι οι Δανοί ψήφισαν νόμο που τους επιτρέπει να κατάσχουν χρήματα, τιμαλφή και αντικείμενα αξίας διερχομένων προσφύγων/μεταναστών.

Είναι οι Δανοί λαός άκαρδων φασιστών ή ναζιστών; 

'Ετσι νομίζετε;

Απλά, ανεβάζουν το κόστος της διάβασης.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς προς την ίδια κατεύθυνση;

Να τηρήσουμε την υφιστάμενη νομοθεσία που εφαρμογή έχει σ' εμάς τους ιθαγενείς, αλλά όταν πρόκειται για  πρόσφυγες/μετανάστες, πέρα βρέχει.

Αν είχατε ποτέ φουσκωτό σκάφος θα ξέρατε τα ακόλουθα:

'Όταν σας βρει στην θάλασσα το Λιμενικό θα σας ζητήσει:

α) Για σκάφη μεγαλύτερα από τα λίγα μέτρα, ή μηχανές μεγαλύτερης ιπποδύναμης από λίγους ίππους, πτυχίο κυβερνήτη θαλασσίου μέσου. Δεν έχετε; Προβλέπεται πρόστιμο.

β) Για σκάφη ως το α) πρωτόκολλο πλήθους επιβαινόντων. Σας βρήκαν έχοντας πάνω στο σκάφος περισσότερους επιβάτες από όσους επιτρέπει το πρωτόκολλο; Προβλέπεται πρόστιμο.

β) Για σκάφη, ανεξαρτήτως μήκους, λεμβολόγιο  και άδεια εκτελέσεως πλόων. Δεν έχετε; Προβλέπεται πρόστιμο.

γ) Πλήρη και πρόσφατη συλλογή σωστικών μέσων. Δεν έχετε ή έχουν λήξει  οι ημερομηνίες των καπνογόνων ή των φωτοβολίδων; Προβλέπεται πρόστιμο.

δ) Πλέετε την νύκτα χωρίς φανούς σήμανσης; Προβλέπεται πρόστιμο.

Στην εφαρμογή τώρα.

Ένα drone λίγες εκατοντάδες μέτρα από την ακτή "υποδέχεται" το φουσκωτό φωτογραφίζοντας αυτόν που κρατάει πορεία (τιμόνι).

Με το που θα πιάσει στεριά το φουσκωτό, οι πρόσφυγες/μετανάστες στο hot spot για καταγραφή και αυτός στην φωτογραφία στο αυτόφωρο. Κατά μη-μαχητό τεκμήριο είναι ο κυβερνήτης του σκάφους. Πληρώνει τα πρόστιμα ή κρατείται.

Ας εφαρμοσθεί μερικές φορές, να μαθευτεί στους κόλπους των υποψηφίων προσφύγων/μεταναστών, να δούμε ποιός θα δεχθεί να κάνει τον πηδαλιούχο της επόμενης φουρνιάς. Αλλά πάλι, χωρίς κουμάντο στο πηδάλιο σκάφος δεν πλέει.

Και για όσους τώρα αρχίσουν την υπεράσπιση των διακινητών μέσα από την υποκριτικά κλαψιάρικη "ευαισθησία" του "γυναίκες και παιδάκια πνίγονται", μία κουβέντα:

Ο νομοθέτης που επέβαλε τα παραπάνω μέτρα (από α έως το δ ) έναν σκοπό είχε:

Να προστατεύσει τους επιβάτες, είτε από την δική τους απερισκεψία, είτε -κυρίως- από τους αδίστακτους οι οποίοι με σκοπό το κέρδος δεν διστάζουν να εκθέτουν ανθρώπους σε κίνδυνο.

Αυτοί που βγάζουν τα φουσκωτά στο πέλαγος δεν είναι ούτε προσφυγοπούλες ούτε προσφυγόπουλα.

Δουλέμποροι του κερατά είναι.

Μην -αφελώς- ρίχνετε νερό στον αδίστακτο μύλο τους.

Προσθήκη 2/4/2016
Από τον ιστότοπο astraparis.gr της Χίου:
".... και μάλιστα χθες οκτώ πρόσφυγες και μετανάστες που έφτασαν στην Δασκαλόπετρα παρέμειναν στον χώρο του λιμεναρχείου Χίου.
Να σημειώσουμε ότι στο περιστατικό αυτό συνελήφθη και ένας 18χρονος χειριστής του σκάφους ως ο διακινητής των προσφύγων και μεταναστών."
Αρχίζουν να καταλαβαίνουν, εκεί στην κυβέρνηση, την διαφορά ανθρώπων που επιχειρούν να προστατευθούν από βομβαρδισμούς, τζιχαντιστές και λοιπά κακοποιά στοιχεία από νεοφυείς επιχειρήσεις θαλασσίων λαθρομεταφορών. 
Δείχνουν, σιγά-σιγά, να ξεκολλάνε από το μέχρι πρόσφατα ισχύσαν δόγμα της κυρά-Τασίας:  
"Όλοι τους, πρόσφυγες είναι".

Λαθροχειρίες δεν υπάρχουν

Άκουγα σε μία τηλεοπτική εκπομπή έναν επιτηδευμένο αγράμματο να αναπαράγει το πολύ διαδεδομένο ΣΥΡΙΖΑικό εφεύρημα:

Λαθρομετανέστες δεν υπάρχουν, γιατί δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι.

Σωστά;

Οι απαρτίζοντες σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμία σχέση με τους παλιότερους αριστερούς και αυτό σε εμάς τους παλαιότερους είναι αυταπόδεικτο.

Το καταλαβαίνουμε μόνο με το να φέρουμε στο μυαλό τους μακαρίτες Ηλία Ηλιού, Λεωνίδα Κύρκο κ.α. ν' εκστομίζουν τέτοιες παπαριές.

Οι επίγονοι όμως, λόγω της γενικής εκπαιδευτικής χαλαρότητας, έχουν μια δικαιολογημένη ροπή προς την κουτοπόνηρη αγραμματοσύνη.

Σαν κοινωνία, μας πήρε μία-δυό γενιές για να το "επιτύχουμε" αυτό.

Θεμελιωτές της τάσης είναι οι ΠΑΣΟΚοι της δεκαετίας του 80 οι οποίοι λάνσαραν την εξίσωση αγραμματοσύνη = λαϊκότητα, άρα καλό πράγμα.

Για να καταστούμε όμως συμβατοί με την σύγχρονη άποψη περί "πολιτικής ορθότητας"* πρέπει να αναθεωρήσουμε -επί το γενικότερο- το λεξιλόγιο.

Δεν πρέπει να λέμε λαθρομετανάστης, αλλά παράτυπος μετανάστης.

Σωστά;

Για λόγους τώρα ισότητας πρέπει να εφαρμόσουμε την προηγούμενη αρχή και σε άλλες λέξεις που αφορούν "λαθραίους ανθρώπους":

λαθρέμπορος -> παράτυπος έμπορος

λαθρεπιβάτης -> παράτυπος επιβάτης

λαθροκυνηγός/λαθροθήρας -> παράτυπος κυνηγός

λαθραλιεύς -> παράτυπος ψαράς

λαθρανασκαφεύς ->παράτυπος σκαφτιάς

λαθρόβιος  -> παράτυπα ζωντανός

...... και δεν συμμαζεύεται

Και βέβαια, λαθροχειρίες δεν υπάρχουν, αφού δεν υπάρχουν λαθραία χέρια!

Σωστά;

Προσωπικά προτιμώ την απλή, καθαρή και κομψή εκδοχή της αγαπητής θείας Τασίας:

Λαθρομετανάστες δεν υπάρχουν, αφού δεν υπάρχουν μετανάστες (to start with)! Όλοι τους είναι πρόσφυγες!

Λαθρο-ανύπαρκτοι μπορούν να υπάρχουν;

Σίγουρα όχι.

Αφοπλιστικό, επιχείρημα που επιχειρεί να γοητεύσει την (όποια) νοημοσύνη των σανοφάγων, αλλά τουλάχιστον δεν βιάζει την γλώσσα. Κάτι είναι και αυτό.

(*)  PC = politically correct

Άλλη μια αμερικανιά που την κατάπιαμε αμάσητη μαζί με την Thanksgiving day και το Halloween, που πλέον εορτάζονται και στα ημεδαπά σχολεία.

Γάτα Ιμαλαίων & Agatha Christie

 

 

Το μάτι μου κόλλησε στο παραπάνω σκίτσο της Ευτυχίας Ξένου που εικονογραφεί το σχετικό δημοσίευμα του Βήματος. Κάτι δεν μου πήγε καλά από την πρώτη στιγμή.

Πολύ σύντομα είχα καταλήξει στο τι δεν "κόλλαγε":

Ενώ η αριστερή πλευρά του σκίτσου, αυτή που απεικονίζει δύο καθιστούς άνδρες σε γωνιακό καναπέ, διακρίνεται για την σχεδόν "ρεαλιστική" προοπτική της, η δεξιά, με την γάτα στο μαξιλάρι, μου θυμίζει τον σκύλο στην αφίσα του Θεόφιλου και τον "μικρό ναυτόπαιδα" του Μπόστ που έχουμε κρεμασμένους στο σαλόνι.

Μπορεί ένας/μία σκιτσογράφος να έχει τόσο μεγάλη διακύμανση ως προς την απόδοση της προοπτικής;

Τώρα θα διερωτηθείτε τι δουλειά έχει η Agatha Christie σε όλη αυτήν την ιστορία;

Αν έχετε παρακολουθήσει τις τηλεοπτικές αποδόσεις των έργων της συγγραφέως, μεταδίδονται κάθε Κυριακή στις 7 από την ΕΡΤ, το "κλειδί" του μυστηρίου σε μία από τις πρόσφατες ιστορίες ήταν ότι η ζωγράφος ζωγράφισε τον πίνακα από καρτ-ποσταλ και όχι εκ του φυσικού. Αυτό προέκυψε όταν ηρωίδα του αστυνομικού μυθιστορήματος παρατήρησε ότι στον πίνακα φιγουράριζε η προκυμαία και ο φάρος της παραλίας, όταν είχαν καεί 4 χρόνια πριν την υποτιθέμενη ημερομηνία δημιουργίας του πίνακα.

Ε, τώρα βάλτε σε λειτουργία τα φαιά σας κύτταρα και ακολουθήστε με στον δρόμο των μαθητευόμενων Ηρακλέων Πουαρώ.

Βουλαρίνος: "Αριστερός είμαι...γιατί; ...κοροίδο είμαι;"

Σε μια εποχή

• που η χώρα βρίσκεται σε τεράστια αναστάτωση,
• που οι αγρότες έχουν βγει με τα τρακτέρ στα μπλόκα αρνούμενοι να πληρώσουν το εθνικό "μάρμαρο" μέσω της αύξησης των "ασφαλιστικών" εισφορών που στην ουσία είναι πρόσθετοι φόροι,
• που οι επιστήμονες έχουν κλείσει  τα γραφεία τους και διαδηλώνουν,
• που τα capital controls ζουν και βασιλεύουν,
• που το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 26,2% από το 2008
• που προβλέπεται ύφεση 2,9% για το 2016
• που το μεταναστευτικό είναι μια βραδυφλεγής κοινωνική και οικονομική βόμβα, παρακαταθήκη της θείας Τασίας, επειδή δεν τα κατάφερνε στα γεμιστά και τις μαρμελάδες,
• που τα νεα παιδιά είναι άνεργα ή ξενιτεύονται για να βρουν δουλειά,

Σύριζα, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ (όλα τα ιστορικά enfants gâtés) σε αγαστή σύμπνοια φόρτωσαν με άνεση το δημόσιο χρέος με επιπλέον 326 εκατομμύρια ευρώ, συν μερικά ακόμη εκατομμύρια ληξιπρόθεσμων οφειλών, συν τη μισθοδοσία των εργαζομένων του Μεγάρου Μουσικής!

Γιατί;

Για να δημιουργήσουν μια ακόμη ΔΕΚΟ στο στυλ των κρατικοποιήσεων της εποχής του '80, αυτήν τη φορά στον πολιτισμό. 

Πέρασε όμως η εποχή που τέτοιες κρατικές "απλοχεριές" περνούσαν απαρατήρητες. 

Τώρα οι ευρωπαίοι απολίτιστοι "δανειστές-τοκογλύφοι" ζητούν ισοδύναμα.

Που να καταλάβουν τις "ανάγκες" ενός κουλτουριάρη λαού για κρατικοδίαιτο "πολιτισμό".

Όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες αυτοί έτρωγαν βελανίδα, έτσι δεν είναι;

Από πού θα τα βρει η Κυβέρνηση; 

Θα φορτώσει με πρόσθετους φόρους τα συνήθη "κορόιδα"; 

Θα μας υποβάλλουν σε πρόσθετες θυσίες, για τα μπορούν να το παίζουν "άρχοντες", σπαταλώντας "δημόσιο" χρήμα χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ; 

Ποιά είναι η λογική τέτοιων αποφάσεων; 

Στη φιλοσοφία του πολιτικού μας συστήματος εξουσίας, στην οποία εσχάτως εντάχθηκε πλησίστιος και ο Σύριζα, η λογική είναι σαφής:

Ο μεν Σύριζα δημιουργεί μερικές ακόμη θέσεις αργόμισθων συριζαίων golden boys, συν ένα επιπλέον βήμα κυβερνητικά ελεγχόμενου πολιτισμού. 

Τα δε δύο άλλα κόμματα, που προηγήθηκαν στην εξουσία, συγκαλύπτουν τα δικά τους "πάρτυ" στο θέμα αυτό.

Γιατί είχα συμμετάσχει σαν μελετητής στην ομάδα μίας από τις τέσσερεις κοινοπραξίες που διαγωνίσθηκαν για την κατασκευή της επέκτασής του και δεν "συναξάρομαι" τόσο εύκολα όσο το μέσο "κορόιδο" που καλείται πάλι να "κεράσει".

Η πρέπουσα λύση θα ήταν να βγει στον πλειστηριασμό, όπως στην -λίαν προσεχώς- αντίστοιχη περίπτωση η υποθήκη κάθε μικρο-ιδιοκτήτη που δεν εξυπηρετεί το δάνειό του.  

Αλλά πού;

Μας το θύμισε πρόσφατα ο "Βαγγέλης ο Βενιζέλος":

Όταν η μαϊμού ανεβαίνει στο δέντρο, αποκαλύπτονται και τα οπίσθιά της.

Και τα "οπίσθια" του Μεγάρου Μουσικής δεν συγκαταλέγονται στα "πολιτιστικά" ατού της χώρας γεγονός που συνηγορεί στο "χώσιμό τους" κάτω από το χαλάκι.